Pissed
"Is everything okay?"
Napabaling ako ng tingin sa lalaking nagsalita. His eyes are all fixed up on me. I rolled my eyes when I saw how lusty his stares are.
Tanong-tanong pa siya, halata namang hindi concern.
"Nothing. You know, I think you should leave," pagpapaalis ko sa kaniya. Napansin ko ang pagbabago ng ekspresyon ng mukha niya sa akin nang sabihin ko 'yon.
I can see that he's affected by what I said. Mukha siyang nainis nang dahil doon.
Well, bahala siyang mainis. If he don't want to leave then fine, I'm the one who'll leave.
"Why? We're doing something, aren't you gonna continue that?" he asked in an irritated tone.
Hindi ko pinansin agad ang sinabi niya. I looked at myself in front of the mirror and wiped the side of my lips using my right thumb. Nalipat doon ang kulay ng lipstick na suot ko sa labi ko na siyang nagkalat.
I also fixed my hair and combed the strands of it using my fingees before saying something.
"Yes, but I'm not in the mood anymore so you should leave." hindi pa rin nagbabago ang ekspresyon ng mukha niya. "O baka gusto mo na ako pa ang umalis? It's okay for me if you'll just stay here anyway." I added.
Hindi siya nagsalita at walang sabi-sabing naglakad palabas ng comfort room. I was left there, dumbfounded, looking pathetic, while thinking about my life.
Bakit ba kasi gaanong klaseng mga magulang ang mayroon ako? Can't they see that doing that will just ruin my life?