Seducing the Casanova (Seducing Series #3)

Chapter 7 - Bath

Bath

For the whole afternoon, wala akong ibang ginawa kun'di ang subukan nalang na libangin ang sarili ko sa mga bagay-bagay na mayroon sa hotel.

I assisted my employees for their assigned tasks and jobs, tried to make a new design for my so-called plan to makeover the whole hotel, adviced a few maintenance to clean and be organized on tidying up their workplace.

I even talked to a few guests, attended their two minute face to face seminars, and promoted our services to them.

Ni hindi ko na namalayan na nakakailang oras na pala ako sa paggagawa ng mga bagay na 'yon. Kung hindi lang ako kinausap ni Adalyn ay hindi ko 'yon mapapagtanto.

"Ma'am?"

I heard her voice from behind. I didn't bothered myself to look at her and just focused on the screen of my laptop. Sumimsim pa ako sa kape na itinimpla niya sa akin kanina habang nakatitig sa floor plan design na nasa harapan ko bago sumagot.

"Hmm?" I murmured without looking at her.

"Wala ba kayong balak na magpahinga? Gabing-gabi na, nagt-trabaho kayo," she answered. The concern on her voice is so visible.

Hindi ko siya muling nilingon. Nanatili pa rin ang atensyon ko sa ginagawa ko kahit na may ibang dala sa akin ang sinabi niya.

This is the first time that someone showed their concern at me sincerely—without knowing how she presents her face while saying those words, nanibago talaga ako.

"Nothing, huwag mo akong intindihin. You should rest, don't wait for me," I answered. Hindi ko na 'yon dinugtungan pa.

I thought she'll insist to make me stop working but she didn't. Narinig ko nalang na nagsara ang pintuan ng office ko kasabay no'n ay ang pagpapakawala ko ng malalim na hininga.

I know that I should be open to her since I'm the one who insisted on making her cling into me in the first place but I just couldn't help it.

Hindi naman talaga kasi ako gano'n ka-friendly.

Yes, I have a lot of 'hang-out' friends. Mga nakikilala ko sa pagc-club ko, kasama ko sa mga get together and parties. But I can't quite consider them as people who can be there for me when I need a hand.

They're just... people who makes me feel alive, who makes my inner wild side, activated. Not those who can feed my soul.

Iniling-iling ko ang aking ulo upang mawaglit sa isipan ko ang mga 'yon. I tried to focus again on the design in front of my but I couldn't focus anymore.

Inis kong kinuha ang tasa ng kape na nasa gilid ko at inubos na ang laman no'n. I also caressed the sides of my head before standing up.

"This is hopeless..." I whispered. Imbes na pilitin kong i-revise and floor plan na 'yon ay iniwan ko nalang 'yon sa ibabaw ng office desk ko.

Napatingin ako sa harapan ng salamin na nandoon at tinignan ang aking sarili. Slowly, I removed my clothes while I'm in front of the mirror. Hinayaan kong malaglag hanggang sa aking mga paa ang damit na suot-suot ko hanggang sa tanging dalawang piraso ng tela nalang ang nakakapit sa akin.

My curves and my unclothed beauty showed. Dahan-dahan kong pinasadahan gamit ang mga daliri ko ang bawat gilid ng katawan ko.

From my neck to my shoulders, down to the sides of my chest and lastly... to my hips.

Nagpakawala ako ng isang malalim na hininga bago ihakbang ang mga paa ko paalis nang tuluyan sa mga damit ko na nakalapag sa sahig.

I don't know how it happened but I just found myself inside the tub of my bathroom, soaking myself up in the cold and miserable water.

I grabbed a stick of a cigarette and lit it up using a pink lighter. Nakapatong lang 'yon sa gilid ng bath tub ko. Siguro ay naiwan ko 'yon doon. Buti nalang hindi nabasa.

Napapikit ako nang tuluyang pasukin ng usok ng sigarilyo ang aking bibig bago ko 'yon dahan-dahang ibinuga.

When I closed my eyes while the smoke slowly came out from my lips, memories flashed inside my mind.

Memories wherein I'm inside a bar, drinking my ass out. Memories where these f*****g problems doesn't exist at the moment.

Memories of enjoying my life without worries and frustrations.

Hindi ko alam kung gaano ako katagal na nakababad doon. I just realized that I slept while freshening up myself again nang magising ako na may yumuyugyog na sa akin.

"Ma'am? Ma'am? Patay ka na ba? Tatawag na ba ako ng purinarya? Ma'am, sumagot ka naman!"

Napapikit ako nang mariin nang marinig nang paulit-ulit ang mga salitang 'yon. Gumagalaw-galaw na rin ang katawan ko sa kayuyugyog ng kung sino.

"Ugh..." I slowly murmured.

"Ma'am? Ma'am! Gising ma'am!" Adalyn cried while shrugging my shoulders. Napatayo ako bigla nang sa kakayugyog niya ay may pumasok na tubig sa ilong ko.

The hell.

"What the f**k?"

Gamit ang dalawang daliri ko ay pinisil ko nang pinisil ang ilong ko. Suminga rin ako nang suminga nang paulit-ulit hanggang sa hindi ko na maramdaman ang tubig doon.

When I opened my eyes, I saw Adalyn standing in front of me with widened eyes. Agad na nangunot ang noo ko sa kaniya nang makita siyang gano'n.

"What the f**k are you doing, Adalyn? I'm not dead!" inis na asik ko sa kaniya. Pinisil ko pang muli ng isang beses ang ilong ko bago 'yon tuluyang binitawan.

Binaling ko ang tingin ko sa wall clock na nakasabit sa gilid ko at nakitang gabi na. Ilang oras din pala talaga akong nakatulog habang nakababad.

I waited for an answer from her but I received nothing. Ibinalik ko ang mga mata ko sa kaniya at nakitang nakatitig lang ito sa akin.

Hindi sa mukha ko, kundi sa dibdib ko. Lalong nangunot at napuno ng pagtataka ang mukha ko nang dahil do'n.

What is she staring at?

"Anong tinitingin-tingin mo d'yan? Mind telling me why you're crying my name a few times while shrugging the hell out of me? Mukha ba akong patay habang natutulog?" hindi nawala ang inis sa boses ko.

I expected her to be threatened by my voice and answer me back but she still didn't. Sisinghalan ko na sana siya nang nakita kong unti-unting umangat ang isang kamay niya.

Sinundan ko ng tingin 'yon para malaman ang gagawin niya nang makitang nakaturo na ang isa niyang daliri sa akin—sa dibdib ko.

"W-wala pa kayong damit ma'am, nakahubad pa kayo," she said in a shaky voice while pointing out my boobs.

Doon ko lang napagtanto ang sinabi niya. Bumaba ang tingin ko sa buong katawan ko at napaangat ang magkabilang kilay ko habang nakatingin do'n. My lips formed into an 'o'.

Dahan-dahan kong ibinalik ang mga mata ko sa kaniya habang hindi pa rin tinatakpan ang sarili ko. I caught her staring at my peaks. Pinagtaasan ko siya ng kilay. Nag-iwas naman siya ng tingin at biglang namula.

"And so? You're a girl, and so am I," I sarcastically said. Agad siyang umiling-iling habang namumula pa rin ang magkabilang pisngi niya.

"W-wala naman akong sinasabi! A-ano lang kasi ma'am..." humina ang boses niya. I rolled my eyes. Ano ba kasing problema niya?

"What? Kung may sasabihin ka, sabihin mo na. I'm cold." inilabas ko ang sarili ko sa bath tub dahilan para mas lalo akong mapalapit sa kaniya. Agad naman siyang humakbang paatras.

"A-ano kasi... ang laki," she said and then her whole face blushed. Napangisi ako nang marinig 'yon.

Inilapit ko ang mukha ko sa gilid ng tainga niya at bumulong.

"I can teach you how to make yours bigger. May pag-asa pa 'yan."

Matapos kong sabihin 'yon ay walang ano ano pang lumabas ako ng bathroom. Kinuha ko ang isang robe na nakapatong sa towel rack at isinuot 'yon sa sarili ko, iniwan ko si Adalyn sa loob.

Agad na hinanap ng mga mata ko ang cellphone ko paglabas at nakita ko 'yon sa ibabaw ng office table ko, katabi ng nakabukas kong laptop. I walked towards it and grabbed my phone when I noticed something on the table.

Marahan kong kinuha 'yon gamit ang kamay ko at pinasadahan ng tingin. It was a white envelope with a gold carved design in the middle as it's lock. Walang nakasulat sa labas no'n at tanging ang nasa gitna noon ang nangingibabaw sa mata ng kahit na sinong makakakita.

What is this? Where did it came from?

"A-ah, ma'am... ayan pala yung rason kung bakit ko kayo ginigising."

Napatingin ako sa likuran ko nang marinig ang boses ni Adalyn mula doon. She's now beside the door of my office while her eyes are all on the white letter envelope I'm holding.

"What is this?" I asked. Naglakad siya palapit sa akin habang ako naman ay nakasunod lang ng tingin sa kaniya.

Nang makalapit siya sa akin nang tuluyan ay kinuha niya 'yon sa kamay ko. Hinayaan ko naman siyang gawin 'yon habang ako ay nakamasid lang sa kaniya.

She slowly detached the gold carved lock on the envelope and took out a piece of hard paper inside. Nakatupi 'yon sa isang hati nang maayos at nang buksan niya 'yon sa harapan ko ay agad na napataas ang kilay ko.

"Nakita ko po 'yan sa tapat ng hotel room niyo, nakalapag sa may mat. Hindi ko alam kung sino ang nagpadala. Baka po invitation?" she said in confusion. Tinignan ko siya at nang makita ang inosente niyang mukha ay napatikom nalang ako sa bibig ko.

I want to say that it obviously looks like an invitation but I chose not to. Ayoko na muna siyang tarayan sa ngayon, baka umalis nalang siya bigla.

I can't find anyone who's more suitable for the job she's in. Hindi ako nagtitiwala sa iba kong mga empleyado rito kahit na sabihin pang mas matagal sila kaysa sa kaniya.

Some of them works under my parents so, not a good idea.

Hinablot ko mula sa kamay niya ang papel na 'yon at ibinalik sa ibabaw ng lamesa. She looked at it like she's concern if the paper is creased already or not. Hindi ko napigilan ang hindi mapangiwi.

"Where are you staying?" I asked out of nowhere. Tinalikuran ko siya at tinuloy nalang ang pagdutdot sa cellphone ko.

"Ha?"

"I said, where are you staying?" paguulit ko habang hindi nakatingin sa kaniya. I browsed through my social media account and typed in a name of a woman on the search bar.

Agad namang lumabas ang profile nito na may check pang icon sa gilid ng pangalan niya. Hindi na ako nagdalawang isip pa na pindutin 'yon at agad na bumungad sa akin ang feed niya.

The profile picture she used is a picture of her wearing a very expensive bikini from a well-known brand. Nakalugay ang maganda niyang buhok at ang ilang strands nito ay sadyang nakaladlad sa balikat niya.

She has a porcelain skin tone and a well-curved body. I can already tell that she's a model.

So this is the woman under the invitation. Coleen Anderson. A famous model. She's hosting an event, a product launch event of her own. Some of a few business tycoons are invited as well as business owners, endorsers, promotors and famous people. And I am one of her guests.

Hindi na ako nagtataka kung bakit niya ako inimbitahan. Naalala ko na nag-meet na kaming dalawa sa isang conference party noon kasama ang mga magulang ko.

"May apartment po ako malapit rito. Bakit niyo natanong?" she asked.

In-exit ko na ang profile ni Coleen sa i********: account ko at in-off na rin ang cellphone ko. I looked at Adalyn who's patiently standing in front of me. Imbes na sagutin siya ay binuksan ko ang drawer sa may office desk ko at kumuha ng isang susi.

Ramdam ko ang pagsunod niya ng tingin doon. I grabbed one of her hands and placed the key on her palms. Agad niya namang hinigpitan ang hawak niya doon nang basta-basta ko nalang ilapag 'yon sa kamay niya.

"That'll be yours," I said.

Tinitigan niya 'yon bago siya tumingin muli sa akin. Nagpabalik-balik ang mga mata niya sa susi na hawak-hawak niya at sa akin while I was just boredly staring at her.

"Ano ito ma'am?"

Susi, malamang.

"A key of one of our hotel rooms. A room just in front of mine," walang ganang sagot ko. Napaawang ang bibig niya nang marinig 'yon sa akin.

"H-hotel room? Bakit niyo binibigay sa akin?" she asked cluelessly. I raised an eyebrow.

"You're my personal assistant. Tama lang na nakatira ka malapit sa tinitirahan ko. You're not paying for it—obviously, I'm giving it to you for free," I answered. I saw how her eyes glittered in excitement.

Bago pa man niya ako sabihan ng kung ano-anong ka-dramahan ay naglakad na ako papasok ng kwarto ko.

A business party? I'll think about it.