รั้วรักลิฟต์โรงเรียน(2pมั้ง)

เจเป็นเด็กสาวอายุ13 เธอเพิ่งจะเข้า13ได้ไม่กี่เดือน ช่วงนี้เธอเจอแต่เรื่องแย่ๆมาตั้งแต่เข้าวันเกิด ไหนจะเรื่องเรียนที่ดีมาตลอดทั้งเทอมแต่ก็มาตายตอนติดโควิด ทำให้เธอหยุดไปหลายวันจนตามงานไม่ทัน ครูที่หักคะแนนตามวันที่ไม่ส่งกะเอาสนุกมือ เพื่อนที่เหี้ยมากทั้งที่บอกไว้ในกลุ่มแล้วว่าติดโควิดแต่เพื่อนๆก็ไม่ค่อยให้ความร่วมมือจะบอกอาจาร์ยให้สักเท่าไหร่ อาจาร์ยคนเดียวที่ดูแลเธอได้ดีคือครูที่ปรึกษาที่ต้องคอยแก้ต่างให้ทุกครั้ง "อ๋อลูกผมเขาลาไว้เขาติดโควิด" หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรดีเท่าไหร่ อย่างหนึ่งที่เธอรู้สึกดีและสนุกคือการซ้อมหลีดทุกวันหลังเลิกเรียนถึงหกโมงเย็น หลีดในคณะสีของเธอมีแต่รุ่นพี่ม.3อัพ จะมีรุ่นเธอแค่ไม่กี่คน บางครั้งก็มีรุ่นพี่หน้าตาดีมาซ้อมเดี่ยวให้ ก็พอจะมีกำลังใจขึ้นมาหน่อย เธอจะเลิกเรียนเวลา3โมงตรง เธอจะมีเวลาว่าง1ชั่วโมงก่อนซ้อมยาว เธอชอบที่จะเดินออกไปซื้อขนมเล็กๆน้อยๆกินที่หน้าโรงเรียน เช่นพวกเครป ยำ น้ำหวาน เวลาเธอสั่งมันไม่เหมือนใครเพราะเธอจะสั่ง "ยำไม่เผ็ด ไม่ใส่พริก" แบบเดิมทุกครั้งน่าแปลกที่ราคาไม่เคยตรงกันเลย บางวันก็40บางวันก็45บาท วันนั้นที่เป็นเหมือนจุดเปลี่ยนของเธอ เธอออกมาเดินดูของกินคนเดียวที่หน้าโรงเรียน ตอนนี้เวลา15.38 เธออยากจะไปก่อน15.50เพราะเธอเคยทำเวลาไว้ว่าไปก่อนเวลา7นาทีทุกวัน ตรงกันเป๊ะๆ เพราะในทันทีที่ออร์ดโรงเรียนดัง เธอก็จะเริ่มเดินไปซ้อมที่เดิม แต่วันนี้ร้านที่เธออยากจะกินดูเหมือนคนจะเยอะมาก เธอนั่งรอยืนรอราวๆ20นาทีตอนนี้ใกล้จะ4โมงแล้ว เธอเปลี่ยนใจ ตรงสามแยกในซอยเล็กๆหน้าโรงเรียนมีมอไซค์คันหนึ่งขับมาแต่ไกลแล้วจู่ๆก็ยกล้อขึ้นมาทั้งที่มีคนซ้อนท้ายอยู่ถึงสองคน คนหนึ่งสูบบุหรี่อีกคนขับยกล้อ เจตระหนักได้อย่างนึงว่าแม้ตรงนี้จะคนเยอะก็จริง แต่มันไม่ใช่ที่ๆเธอควรอยู่สักเท่าไหร่นัก เธอควรรีบกลับเข้าไปในโรงเรียน เพราะเธอเข้าใจได้ว่าที่ตรงนี้ก็เป็นแหล่งรวมสิ่งไม่ดี และคนที่เธอเห็นว่าเยอะอยู่นี้ก็อาจเป็นคนที่เสพสิ่งเหล่านั้นเช่นกัน ชายหนุ่มคนหนึ่งคล้ายเดินตามหลังเธอเพราะจะเข้าโรงรียนเหมือนกัน เขาคล้ายว่าจะจำเธอได้จากการมองเธอด้านหลัง ฮึบไว้ ชายหนุ่มพยามเดินประกบเธอเพื่อจะทักทว่า เธอเองหยุดยิ้มไม่ได้ แม้ว่าชายตรงหน้าจะมีรูปร่างสูงโปร่ง เทสดี หล่อเหลาแต่ก็แต่งตัวดูตลกหน่อยๆ ปลดกระดุมบนสองเม็ดถกแขนเสื้อ ห้อยสร้อยพระใหญ่ๆเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงพรางปัดผมให้มาปิดหน้า? "หึยหลีดคณมิ่งว่ะ หึยม.ต้นด้วยเช็คมาดสิ้ เช็คมาด" เธอไม่ค่อยเข้าใจนักว่าทำแบบนี้ไปแล้วได้อะไร หลีดในสายตาคนอื่นมันดูฮอตงั้นหรือ หรือว่ามันดูตลก จำเป็นต้องแซะต้องแซวด้วยหรอ เพราะไม่เคยแซะหรือแซวเธอแบบที่ไม่ใช่คนรู้จักมาก่อนเลย แต่มันต่างกันหลังจากที่เธอได้เป็นหลีด มันเหมือนกับว่าทุกอย่างมันเปลี่ยนไปมาก เธอกะว่าจะขึ้นลิฟต์ไปเอาของบนห้องก่อนจะลงมาซ้อมแต่ ตอนนี้เริ่มเย็นแล้วลิฟต์ก็ไม่ค่อยมีคน เธอเลยกะว่าจะไปขึ้นลิฟต์ใหญ่เพระาจะไม่ค่อยมีพวกไม่มีมารยาทแบบน้องม.1ที่ชอบแย่งขึ้นลิฟต์ ลิฟต์ฝั่งนี้จะเป็นพี่ม.ปลายซะส่วนมาก...ทำให้เธอได้เจอกับคนเหี้ยคนนี้? ทันทีที่ลิฟต์เปิดไม่มีใครอยู่ข้างในเพราะนี่ก็เย็นมากแล้วคงจะกลับกันแล้ว เธอก้าวเท้าเดินไปที่ด้านในสุดของลิฟต์ ชายหนุ่มสองคนกับเด็กน้อย1คนเดินตามเข้ามา คนหนึ่งสูงราวๆ167ผิวคล้ำร่างหนา ประดับเข็มกลัดของโรงเรียนที่หน้าอกบนเสื้อที่หลุดออกมานอกกางเกง อีกคนสูงโปร่งทรงฮอตเนิร์ด ลูกกระเดือกปูนออกมาจากลำคออย่างเห็นได้ชัดโดยไม่ต้องสังเกต ที่ท่อนแขนเส้นเลือดก็ปูดออกมาชัดเจน เด็กชายที่เดินตามเข้ามาดูเหมือนจะอยู่แค่ม.1ไม่ค่อยจะรู้เรื่องอะไรยืนคาอยู่ตรงปากทางเข้าลิฟต์อยู่สักพักไม่ยอมเขเามาสักที ชายร่างสูงโปร่งยืนกดลิฟต์ค้างไว้ไม่ให้ประตูปิดเอ่ยขึ้น "รีบเข้ามาสิ" "อะไรนะครั---" คอเสื้อของเด็กชายถูกคว้วเขาไปในลิฟต์ราวกับเป็นการกระชากแบบตั้งใจและไม่พอใจ เจตกใจเล็กน้อยที่มันออกมาเป็นความรุนเแรงกับรุ่นน้อง ไม่รู้ว่าที่ออกแรงกนะชากจนน้องเงียบไปแบบนั้นคือหวังดีเพราะไม่อยากให้โดนหนีบหรือเพราะหงุดหงิดที่รอนานกันแน่ . . . . ตึ๊ง เสียงลิฟต์เปิดออกที่ชั้น7 เด็กชายถูกดันตัวออกจากลิฟต์โดยเร็วก่อนที่ลิฟต์จะปิดอีกครั้ง "เรารีบกลับไหม หรือว่าจะต้องไปทำอะไรรึเปล่า" ชายร่างหนาหันมาถามกับเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าเธอเองก็เพิ่งจะเคยสบตากับคนที่มีใบหน้าลล่อเหลา แต่กลับทำตัวน่ากลัวแบบนี้เป็นครั้งแรก "อืมไม่ค่ะ" "อ่องั้นอยู่กับพี่แปปนึงนะ" เธอพิจารณาประโยคนี้อยู่สักครู่ เธอไม่เข้าใจว่ามันหมายความว่าอะไร "พี่ไม่กดลิฟต์หรอคะ" ชายคนนั้นหันมามองก่อนจะหันกลับไปที่เดิมไม่ได้พูดอะไร หัวคิ้วของเธเมันกระตุกเข้าหากันทันที คำว่าอยู่กันก่อนนี่คือแบบนี้เองหรอกหรอ เธอคิดในแง่ดีว่าเขาอาจจะเล่นอะไรกันอยู่รึเปล่าถึงไม่กดลิฟต์ เธอก็อยากจะเล่นด้วยอยู่หรอกแต่เธอต้องรีบไปซ้อมหลีด ตแนแรกเธอกะจะออกไปพร้อมกับเด็กคนนั้น แต่เธอรู้ว่าห้องเรียนเธออยู่ชั้น8 อีกแค่ชั้นเดียวก็เลยยังไม่ได้ออกจากลิฟต์ กลายเป็นว่ารุ่นพี่ก็ดันไม่ยอมกดลืฟต์ให้สะงั้น เธอไม่ค่อยกล้าขัดอะไรมากหากเป็นรุ่นพี่ผู้หญิงก็พอจะพูดได้นิดหน่อย แต่ว่านี่กลับเป็นผู้ชาย แล้วยังทำหน้าเหมือนกินข้าวไม่อร่อยอีก เจคิดว่าเธอควรบอกไว้ในกลุ่มก่อนว่าอาจจะไปช้าเพราะดูทรงแล้วรุ่นนี้เขาเอาจริง . . . . . . . . . . . . . ดืครื่ะขอโทษที่ใช่ภาษาแปลกๆนะคะไรท์อยากเขียนนะคะแต่ก็อายนิดๆเพราะรู่อยู่กับใจว่าอือเธอคนนั้นคือฉันอีกคน จะใช้ภษาาหรูหรามากเดะคนรู้จักผ่านมาละจำได้จะโดนแซวไหมม แต่ก็ใครที่ชอบแนวนี้ไม่ต้องบรรยายอะไรมากก็ฝากด้วยนะคะะ