Mirza, ekrandaki kendi videosuna odaklanırken bir an için nefes almayı unuttu. Boğazı düğümlendi, midesi bulandı. Koltuğu hızla geriye iterek ayağa kalktı. Yüzü öfkeden kızarmış, elleri yumruk olmuştu. İçinde yankılanan öfke, kelimelere döküldü. “Allah senin belanı versin, Vahit!” diye haykırdı. Sesi odada yankılandı, duvarlardan sekip tekrar kulaklarına çarpıyormuş gibi geldi. “Şerefsiz!”
Bedenine yayılan titremeyi bastırmaya çalışırken ağzının içinde acı bir tat hissetti. Midede kıpırdanan o tanıdık rahatsızlık, sonunda ona hâkim oldu. Bir anda öğürerek tuvalete yöneldi. Adımlarını hızlandırdı, neredeyse kapıyı çarparak açtı. Dizlerinin üstüne çökerek kusmaya başladı. İçindeki her şey boşalırken zihninde Vahit’in yaptıkları dönüp duruyordu. O görüntüler… O iğrenç kayıtlar… Midesi tekrar
