Chapter 68 Ipinark ko ang kotse ni Tanda sa bahay ko. Hindi ako pwedeng pumasok sa palasyo na may dugo ang cat suit. Lumabas ako ng kotse at pumasok sa bahay. How I miss my home. My haven. Naligo agad ako at nagpalit ng damit. Pagkatapos ay lumabas agad ako dahil puro imahe ni Yvonne ang nakikita ko sa bawat sulok ng kwarto ko. How I miss our sleep overs. How I miss the way we laughed over silly things. How I miss the times we watched movies on my bed until we fell asleep. Maybe if she was still here, she could make me laugh during my hard times. If she was still alive, she would tell me corny jokes until my frown turned into a smile. Pero may magagawa pa ba ako? Wala na siya. Yung kaisa-isang taong nakakaintindi sa'kin, wala na. At kagagawan ito ng isang Tenebrous. Bago pa ako maluh

