Marriage of Convenience (Super R18) (Completed)

17

** Catliah **

“Hey Cat, drink this.” Utos ni Travis.

Hinatiran niya ako ng maligamgam na tubig para siguro kumalma kaso maya’t maya ang tulala ko. Hindi ko mapigilan at naiiyak pa rin ako sa tuwing naaalala kung paanong pumasok sa’kin iyong kay Lito. Doon na ako natauhan at tinulak siya pero huli na, ramdam ko yong hapdi... at hanggang ngayon ay ramdam ko pa rin. Mabuti na lang hindi niya na ako pinilit at hinayaang makapag-isip at kalaunan ay hinayaang umuwi. Sising-sisi ako, bakit kasi nagpadala ako at nakalimutang hindi na yon tama?

Rinig na rinig ko ang ingay ng cellphone, pilit akong kinokontak si Lito mula sa chat kaso hinang-hina pa ako sa nangyari.

“Magpahinga ka muna Cat,” bulong ni Travis at lumabas.

Doon na bumuhos ang pinipigilan kong luha, iyak ako ng iyak habang naaalala ang lahat. Pakiramdam ko ang bobo ko roon, pakiramdam ko isa akong malaking tanga para ibigay kay Lito ang sarili. Dapat sana inisip ko muna ang sarili bago ang katangahan at libog. Ngayon, ramdam ko ang pagsisisi na kahit sa ilalim ng dusta ay hindi maaalis noon ang marka sa buo kong katawan.

Buong gabi akong walang tulog, natutulala ako at umiiyak. Kahit anong pigil ko e sumisikip ang dibdib ko. Wala na, ano pang magagawa ng iyak ko? Wala na, at habang buhay kong pagsisisihan iyon.

Kinabukasan ay kinatok ako ni Travis, pinaghahanda at sabi ay may gagawin gagawin daw kami. Naligo akong muli, mugto pa rin ang mga mata at lumabas para harapin ang takot ko. Alam kong disappointed si Kuya Travis sa sinabi ko. Mabigat ang mukha nito, halatang problemado... ni hindi matagalan ang pagtitig sa akin. Naiintindihan ko kung yon nga ang nangyayari. Kasalanan ko rin naman.

May pagkain na sa hapag nang silipin ko ang kusina. Wala akong gana pero kumain pa rin ako. Nakaayos na rin si Travis, basa pa nang bahagya ang buhok nito... at halatang mabigat din ang dinaramdam. Siguro nga galit pa iyan at tahimik lang. Ayaw lang sumabog kaya hinahayaan ako.

“May pupuntahan tayo, you can change your pants into skirt.” Sabi nito nang napansin ang suot ko.

Wala sa sariling tumango ako at pumasok ulit sa loob. Nagsuot ako ng skirt at nagsuot ng boyleg.

Kaso para naman akong lalagnatin nang tumigil kami sa harap ng isang hospital. Pinapasok niya ako at nanunubig ang mga mata ko sa nerbyos. Siya ang nakipag-usap sa Doctor, hindi ko alam kung ano iyon. Siguro iniisip ni Travis na na-rape ako... at malalaman sa resulta’ng walang pagpipilit. Natatakot sigurong magtanong si Travis tungkol dito kaya dinaan niya sa ganito.

“Iha, tell me kung masasaktan ka na a? This is for your own good.” Malumanay na sabi ng babaeng Doctor at pinahiga ako sa patient chair.

Tumango ako at hinayaan siyang gawin ang procedure. Hinayaan kong hubaran ako at inspeksyunin sa ibaba. Ngumiti ito nang tumingala sa akin, parang ewan... parang alam niyang hindi iyon ipinilit.

Napaluha na lang ako at inayos ang sarili pagkatapos ng nangyari. Ilang oras lang na paghihintay ay nakuha na kaagad ni Travis ang resulta. Kausap nito ang Doctor sa malayo, kunot na kunot ang noo nito habang pabalik-balik ang mga mata sa hawak na papel at sa mukha ng Doctor. Naghintay ako nang tahimik hanggang sa nilapitan na ako ni Travis.

“Cat?” Malalim at mabigat na tawag nito sa pangalan ko, “Ginusto mo yon?” Naiinis na tanong nito.

Sunod-sunod akong umiyak. Nakatitig lang sa akin at mula sa gentleness na ipinakita niya sa akin mula kahapon ay nagbago ngayong nakuha na ang resulta.

“Iningatan kita, Cat... kaya nga... k-kaya nga,” sunod-sunod itong napalunok, “K-kaya hindi kita ginalaw kasi gusto kong ingatan ka, Cat... p-pagkatapos nagpakantot ka sa Lito na yon?” Sunod-sunod na akusa nito.

Tuluyan na akong bumunghalit ng iyak. Sising-sisi ako sa ginawa, totoo ngang nasa huli ang pagsisisi na dito ko hiniling na sana kung pwede lang ibalik ang lahat. Wala sanang problema, wala sana ako sa ganitong sitwasyon.

“May pupuntahan pa tayo, hindi pa tayo tapos Cat.”

Tinalikuran ako nito at naglakad palayo. Kahit nanginginig pa ang mga tuhod ay tumayo ako at sumunod sa kanya. Hinayaan niya akong pumasok sa loob ng sasakyan at sumibat na pagkatapos. Halos mahulog ang puso ko nang tumigil kami sa harap ng police station.

“I’m not letting this, Cat. You’re a minor and he’s a grown up. Nandiyan sa loob si Lito. Kung gusto mong sumama, pwede. Ipapakulong ko iyan at kahit umiyak ka at pigilan ako... ipapakulong ko pa rin.”

Doon na kumabog ang puso ko at dali-daling sumunod sa kanya na naglalakad papasok sa loob. Putlang-putla ako habang nakatitig kay Lito na bagsak ang balikat at nasa likod ng rehas.

“C-cat,” dali-dali itong kumapit sa rehas.

Nagsituluan ang mga luha ko habang nakatanaw sa kanya. Hindi lang naman siya ang may kasalanan dito. Ako rin! Pero mukhang hindi matitibag si Travis kahit pinakiusapan ko na. Malakas ang kapit niya, pagkakita pa lang sa chief na nandoon na alam kong kakilala niya ay lumong-lumo akong napasunod.

“Hindi na makakalabas si Lito diyan, Cat... hindi ko hahayaan. You’d better pull yourself together and stop thinking about that scheming bastard.”

Galit na galit nga siya. Hindi ako nito pinapansin sa bahay, kahit noong balik eskwela na. Buong gabi kong sinolo ang mga assignments at kaunting plates. Lagi rin itong abala sa labas, na hinayaan ko na lang dahil kasalanan ko naman. Alam kong matagal bago kami makakalimot. Oo sobrang tagal at dumating sa punto na inabutan niya lang ako ng budget para sa kaarawan ko at hindi sinipot nang sumapit ang September. Nandoon ang mga kaibigan ko, nandoon ang buo kong pamilya pero walang Travis. Hanggang ngayon pala ay galit pa rin ito sa ginawa ko. Hanggang ngayon ayaw akong matitigan ng matagal.

Parang diring-diri...

Siguro nga napakaunfair ng mundo, noong siya ang nambabae ay kinakaya kong makasama at matitigan siya kahit gaano kadumi ang mga ginagawa niya. Ngayon na ako ay gumagawa, hindi niya kinakaya.

Kasalanan ko...

“Wala pa ba si Travis?” Nagtatakang tanong ni Mommy, sila na lang ang naiwan at nauna na sina Purple, Lala at Dastine. Alas diez na nang gabi at nandito pa rin ang buo kong pamilya. Pare-pareho naming hinihintay ang pagdating ni Travis. Pero lumipas na ang isang oras ay wala pa rin ito, kaya umuwi na lang sina Mommy. Sinabihan na lang ako na hintayin ang asawa. Duda nga lang at alam kong hindi iyon uuwi. May mga araw na hindi yon umuuwi, kaya hindi na ‘to bago sa’kin.

Niligpit ko ang mga kalat kahit panay ang hikab ko dahil sa pagod at puyat. Patapos na ako nang narinig ang sasakyan ni Travis. Inilagay ko sa gilid ang mga pinaggamitan at inayos ang mga naiwang pagkain. Mabilis ang paglalakad ko at tinanaw si Travis na nandoon sa labas at bumaba na sa sasakyan. Binuksan ko ang pintuan at pinapasok siya.

“A-ah, may mga pagkain sa kusina... T-trav,”

Natigilan ako at tinitigan si Claire na nakasunod sa likod niya. Ngumiti ito at sinabing,

“Maggegate crash ako, huh Cat? Happy Birthday!” Inangat nito ang wine.

Napalunok ako at pinapasok siya rito. Ito ang unang beses na pumasok siya dito... o b-baka naman hindi talaga? Bakit siya nandito? Akala ko ba umuwi na? Bakit siya nandito ulit?

Pinipiga na naman ang puso ko at binaliwala rin kaagad. Ayaw ko nang maulit uli itong klasi ng pakiramdam. Nawawala ako sa sarili at nakakalimutan ang mali. Hindi ko na kasalanan kung nagtatampisaw sila sa isang kasalanan na hindi dapat.

Pinakain ko sila, tahimik lang si Travis habang panay naman ang kuwento ni Claire. Sinasali niya naman ako minsan sa usapan pero madalas ay kay Travis siya mas pokus. Hinayaan ko na lang dahil wala rin naman akong magagawa kundi tumahimik at pagsilbihan sila.

Habang lumalalim ang gabi ay nakakaramdam na talaga ako ng pagod. Lumunok ako at nagpaalam sa kanilang magpapahinga na. Mukhang antok na rin ang estado ni Claire, namumungay ang mga mata nito habang malalim ang titig kay Travis.

Umalis akong mabigat ang puso, pumasok at nahiga ako sa sariling kama. Tinakpan ko ang tenga at sa tanang pagdadala ng babae ni Travis sa bahay ngayon lang ako humiling na sana ay wala akong marinig.

Isang buwan pagkatapos ay kinausap ko si Mommy. Nanlilisik ang mga mata nitong nakatitig sa akin. Namumula na rin iyon at alam ko kung bakit. Sinabi ko lahat ng foul sa relasyon namin ni Travis, kahit ang pambabae ni Travis at ang kasalanan ko. Muntik pa akong nasampal... mabuti napigilan nito ang sarili. At dahil sa kahihiyan pareho na kaming nakaharap ni Travis sa buo naming pamilya.

Counseling dapat ang mangyayari ngunit ipinilit ko ang gusto. Nakatitig sa akin si Travis, parang nasaktan... hindi ko nasabi sa kanya ang plano ko. Pero dahil sa mga nangyari, kailangan namin ‘to. Dahil sa mga pinaggagawa niya at ng ginawa ko ay alam kong higit na kailangan ko ‘to ngayon.

“Pasensya na po sa problemang dinala namin. Kaya lang, kailangan kong tapusin na ‘to.” Paliwanag ko sa pamilya ni Travis.

Nakatitig lang si Tita na parang naiiyak. Tahimik si Tito tulad ng kay Travis. Si Mommy iyak ng iyak habang nasa tabi ni Daddy. Nasasaktan din naman ako pero higit na kailangan ko ‘to ngayon. Para kasing... nalulunod na ako. Pareho sa nararamdaman at sa konsensya dahil sa kasalanan.

“Baka pwede pang maayos, anak?” tanong ni Tita. Ayaw nito sa ideyang tinatapos ko ang kasal namin ni Travis. Kahit sinabi ko nang nakipagtalik ako sa ibang lalaki at tulad ng sinabi ko kay Mommy, dahil na rin sa pambabae ni Travis.

“Wala na po Tita. I’m sorry po.” Niyakap ko siya nang mahigpit. Umiyak na ito nang tuluyan, tulad nang paglakas ng pag-iyak ni Mommy.

Nauna silang lumabas. Naiwan kami ni Travis na tahimik at walang imikan. Natatakot akong magsalita, natatakot akong baka ano pang masabi ko.

“Bakit ikaw lang ang nagdesisyon, Cat?” Mabigat na tanong nito, halatang nagtatampo sa ginawa ko. Kailangan naming maghiwalay, para tuluyang maghilom. Nalulunod na kasi ako... ang bigat-bigat na.

“I-I’m sorry Trav... sa mali ko.”

“At may mali rin ako, Cat... bakit hindi mo sinabing ayaw mo sa pangbabae ko?” Naluluhang tanong nito.

Nagsilaglagan ang mga luha na inipon ko ng ilang araw. Nagtitimpi lang pala ako, kinakaya ko lang... pinipilit ko lang ang sarili. Ngunit ang totoo... nalulunod na ako. At di na makakaahon pa.

“I’m sorry for what I did Cat... I’m sorry if I treated you that way. I’m sorry if I said some hurtful words. But please... please be considerate.” Pakiusap nito.

Umiling na ako. Wala pa nga, hindi pa ako lumalaban pero suko na ako. Para sa sarili at sa kanya.

“Tanggap naman kita Cat... kahit hindi ka na birhen. Wala akong pakialam doon... nasabi ko lang yon kasi pakiramdam ko naapakan mo ang ego ko. Nandoon naman ako, kaya kong ibigay. Pero alam kong bata ka pa, hindi mo pa dapat maranasan ang mga gano’ng bagay. Oras at panahon lang ang hinihingi ko... ibabalik kita sa dati. But since you decided for this, I felt like I’m out of the plan.”

Umiiling ako at mabilis na pinunasan ang pisngi. Maraming mali, ngayon ko napagtanto ang lahat. Ang kasalanan ko, ang sitwasyon namin at ang pilit na kasal na ‘to.

“I’m sorry Kuya... gusto ko nang kumawala.”

Mas lalo ko yata itong nasaktan. Noon ko lang siya nakitang umiyak. Nasasaktan akong nakikita na ang isang Travis ay umiiyak dahil sa nangyayari. Hindi ko kahit na kailan na nakita itong lumuha. Ngayon lang at parang gusto ko ng bawiin ang lahat ng sinabi ko. Na alam kong wala nang kapalit, na alam kong matatapos. At alam ko ring walang kasiguraduhan.

“If this will make you happy, Cat... and I’m sorry if I became an asshole. Know that you’re still my baby.”

Siguro nga hindi talaga pwedeng ipilit ang relasyong pilit lang din simula pa lang.