ลัดคิว?
1683 Words
"ออมรึเปล่าครับ"
สองตาของสองคนมองลิฟท์เลื่อนขึ้นไปชั้นสอง ในความรู้สึกออม ‘ช้าจังวะ’ แต่ในความรู้สึกนที ‘ไวจังวะ’
“พี่ไปทำอะไรที่ชั้นห้า” เมื่อไม่มีคำตอบกลับมานทีจึงพูดต่อ “ผมหยุดที่ชั้นสี่..จะมาลาออก” ก็ยังเรียกความสนใจจากคนข้างๆ ให้หันมามองไม่ได้ ‘สงสัยเสน่ห์เขาคงใช้กับอีกฝ่ายไม่ได้ผล’ “เอาจริงๆ พี่ก็รู้เรื่องผมมาบ้างใช่มั้ย เหมือนที่ผมก็รู้เรื่องของพี่มาบ้างไง”
ขวับ!! “ไม่รู้จักกันก็อย่ามาเสือกเรื่องของคนอื่น” ออมตะคอกเหมือนกับร้อนตัวว่าอีกฝ่ายไปรู้เรื่องน่าอายของเขา แต่ไม่คิดเลยว่านั่นคือเรื่องที่ไม่ควรทำกับคนที่เพิ่งเจอกันครั้งแรก
“โอ้โห!! เซอร์ไพรส์เป็นบ้า ไม่คิดเลยว่าคนดูเรียบร้อยจะปากจัดได้ขนาดนี้แต่ก็แน่ล่ะนะ…ไม่งั้นจะรูดเสาได้ไงใช่มะ?”
'รูดเสา?' หัวสมองคิดไปถึงเรื่องอกหักเมื่อวันวาน ออมโมโหจนหน้าแดงก่ำไปหมด “กูจะรูดอะไรก็เรื่องของกู”
“อ่าา..โมโหซะแล้วขอโทษๆ แค่อยากคุยด้วยไม่คิดว่าจะโกรธ” ลิฟท์เลื่อนขึ้นถึงจุดหมายของนทีที่ชั้นสี่ ติ้ง!!! เสียงจิ๊ปากออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ คนพูดไม่จบจึงจำต้อง ฟุ่บ!! ยกมือกั้นตรงประตูลิฟต์ก่อนจะพูดขึ้นอีกคำ ‘กูมึงมาขนาดนี้ก็ไม่ต้องพ่งไม่พี่มันละวะ’ “ไหนๆ ก็พูดไปแล้วว่ารู้เรื่องของ..ออม ก็ไม่ต้องอ้อมค้อมละมั้ง” มองคนตัวเล็กหน้าใส “ได้ข่าวว่าผัวจะแต่งงานแล้ว ถ้าออมอยากจะลืมก็มาหากูได้ที่คอนโดฯ ซีเทียห้อง 1117 วันไนท์แรงๆ รอออมอยู่รับรองเลยว่า..ออมจะลืมไม่ลงเลยเชียวล่ะ” จบวลีเด็ดๆ นทีก็ปล่อยมือออกจากประตูลิฟต์แล้วเดินออกจากตรงนั้น
ทิ้งให้ ‘ออม’ ยืนอยู่ด้านในดวงตาที่สั่นไหวกับคำเชิญ..
๑--------------------๑
วันนั้นทั้งวันนทีวุ่นอยู่กับการส่งเอกสารขอลาออกและโอนหน่วยกิจให้เรียบร้อย ก่อนจะโทรกลับบ้านไปหาพี่ชายคนโต ‘พี่ทามอายุยี่สิบหกปี’ และยังถามถึงพี่ชายคนรอง ‘พี่ทีมอายุยี่สิบสี่ปี’ ที่ตอนนี้เห็นว่ายังอยู่ในร้านบิ๊กไบท์รออะไหล่นำเข้า นทีก็เข้าใจได้จึงคุยกับพี่ทามแค่คนเดียว
“ถ้าพ่อกับแม่ไม่อยู่ผมไม่เข้าบ้านละ จัดของอีกสองวันจะเตรียมบินพี่ไม่ต้องมาส่งหรอกโตแล้ว” นทียืนสูบบุหรี่ตรงระเบียงที่เดิม “ได้..ถึงแล้วจะทักหา ไว้ว่างๆพี่ก็ไปเยี่ยมผมละกันครับ..หวัดดี” กดตัดสายไป ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับพี่ชายอีกสองคนไม่ได้มีอะไรเลย..กลับกันพวกเขาเข้าขากันดีมากอีกต่างหาก พอนึกถึงพ่อกับแม่ที่ตอนนี้ไปเที่ยวต่างประเทศก็ไม่รู้ว่าตอนเขาไปถึงบ้านของไอ้อเล็กซ์..ไม่แน่ว่าพ่อกับแม่อาจจะรอเซอร์ไพรส์เขาอยู่ที่นั่นก็ได้ใครจะรู้
คนดูดบุหรี่ยืนมองท้องฟ้า มองตึกหลายตึกวนไปมาอยู่อย่างนั้นพลันคิดถึงเรื่องในลิฟต์ หน้าของ ‘ออม’ ผุดขึ้นมา ก็รู้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายไม่สนใจคำเชิญของเขาแน่ คือความจริงเขาแค่อยากคุยด้วยไม่ได้มีอะไรพิเศษไปกว่านั้นแต่เสี้ยวอารมณ์หนึ่งกลับแว่บเข้ามา 'ถ้าได้ก็ดี' บังเเอิญกับเสียงกริ่งหน้าห้องดังขึ้นทำให้นทีสะดุ้งโหยง ‘ไม่ใช่ว่าคนที่คิดถึงจะมาหรอกนะ’ ขายาวเดินอ้อมข้าวของที่ยังขนใส่กล่องไม่เสร็จมากกว่าสิบกล่องข้ามไปข้ามมาจนถึงประตู ตาคมส่องตาแมว.. “จิ๊” เขาเห็นผู้หญิงผมยาวในชุด นศ.ยืนอยู่ตรงนั้นก็หันหลังกลับไปยืนริมระเบียงตรงที่เดิม เอาจริงๆเขารำคาญมากนะ..ถึงจะไม่เข้าใจว่าทำไมถึงรำคาญทั้งที่จริงๆแล้วเขาเป็นคนที่เสพติดเซ็กส์เลยก็ว่าได้ ‘ไม่รู้สิเขาอาจจะอยากพักก่อนจะไปเจอสาวๆที่เมืองฝรั่งละมั้ง’ พอไปถึงที่นั่นแล้วคงจัดเต็มแบบเดิม ‘แล้วเขาจะครางชื่อออมอีกรึเปล่าวะ’ นั่นคือสิ่งที่ตัวเองยังคงสงสัยเพราะเรื่องมันเกิดขึ้นหลังจากที่เห็นออมรูดเสาในวันนั้น
อ่อด!!! เสียงออดยังคงดังไม่เลิกแต่เจ้าของห้องกลับปล่อยมันเอาไว้ จนผ่านไปร่วมสิบนาทีเสียงออดก็เงียบลง สุดหล่อถอนหายใจยาวแล้วเดินไปเปลี่ยนชุดเพื่อเตรียมตัวไปออกกำลังกายที่ค่ายมวยของอาจารย์เจษ ‘ค่าย ส.ศิษย์เอกทรพี’ ชื่อห่าอะไรไม่รู้ รู้แต่ว่าเขากับไอ้อเล็กซ์ชอบไปที่นั่นบ่อยๆ ชุดวอร์มสีดำถูกสวมใส่ไปง่ายๆ มือใหญ่คว้ากระเป๋าเป้หนึ่งใบขึ้นสะพาย ในกระเป๋ามีชุดใหม่สำหรับเปลี่ยนอยู่ในนั้น นทีเดินออกมาจากห้องแล้วเดินเข้าลิฟต์ไป…ก็หวังว่าไปถึงอังกฤษไอ้เล็กซ์คงจะหาค่ายมวยดีๆไว้รอเขาด้วยนะ
ค่ายมวย ส.ศิษย์เอกทรพี
ตุ่บๆ ตุ่บๆๆ เสียงซ้อมกระสอบทรายดังลั่นค่ายมวยจากลูกศิษย์มากกว่าสามสิบคน หนึ่งในนั้นมีนทีที่เตะกระสอบทรายไม่หยุด กีฬาชนิดนี้เขาชอบมาก บ่อยครั้งที่เขากับอเล็กซ์ขึ้นชกลองหมัดกันบ่อยๆ บนเวทีที่มักจะจัดแบบชกเอามันส์ทุกวันอาทิตย์ บางครั้งแพ้บางครั้งชนะสลับกันไป มากกว่าสามชั่วโมงที่เขาอยู่ในนี้ เขาคุยกับลูกศิษย์ในค่ายจนมืดและเพราะวันนี้อาจารย์เจษไม่อยู่นทีจึงไม่ได้บอกลาว่าเขาจะไปเรียนที่อื่นถึงสี่ปี ซึ่งมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเพราะเขสจะฝากใครบอกก็ได้หมด
ตาคมมองนาฬิกาติดผนังค่าย ตอนนี้เกือบสามทุ่ม เขาจึงบอกลาคนในค่ายกะว่าจะไปหาอะไรทานก่อนกลับคอนโด คิดไปคิดมาก็รู้ว่าสุดท้ายคงไม่พ้นก๋วยเตี๋ยวข้างทางร้อนๆเหมือนเดิม..ลูกคนรวยติดดินก็มีแค่เขากับไอ้อเล็กซ์เพื่อนสนิทเนี่ยล่ะมั้ง
หนุ่มหล่อใช้เวลาอยู่ตรงร้านข้างทางประมาณครึ่งชั่วโมง มีสาวมาอ่อยบ้างประปรายแต่เสียใจที่วันนี้เขาไม่มีอารมณ์ เสียเหงื่อไม่พอยังจะมาเสียน้ำล่างอีก พอก่อนเถอะ นทีใช้เวลาขับรถในช่วงรถติดอีกเกือบครึ่งชั่วโมงกว่าจะถึงคอนโดก็ปาเข้าไปสี่ทุ่มแล้ว ปุ่มชั้นสิบเอ็ดถูกกดและเจ้าตัวยืนพิงผนังลิฟต์หลับตาพักไปนิ่ง เวลาดึกขนาดนี้ส่วนใหญ่ก็คงจะไม่มีใครมาเดินเพ่นพ่านกันแล้ว
คอนโดแห่งนี้แม้จะเป็นคอนโดแบบเปิดมีทั้งหมดยี่สิบชั้นใครจะเข้าจะออกก็ได้เพราะมีระบบรักษาความปลอดภัยที่ดีเยี่ยม มีกล้องวงจรปิดชั้นละสี่ตัวตรงทางเดินและหน้าลิฟต์ มีรปภ.เดินตรวจตลอดเวลามากกว่าสิบคน ก็แน่นอนว่าค่าเช่าต้องแพงจัด จึงไม่ค่อยมีคนอยู่มากเท่าไหร่ ยังดีที่พี่ชายคนโตซื้อเอาไว้ให้เมื่อปีที่แล้วน้องเล็กแบบเขาจึงไม่ต้องกังวลอะไรอีกนอกจากจ่ายค่าน้ำค่าไฟประจำเดือนเท่านั้น
ติ้ง!! ครืดดด เสียงลิฟต์เปิด เรียกให้คนที่ยืนกอดอกต้องออกเดินแต่แล้วสายตากลับสะดุด ‘หืมมม’ ใครน่ะ..ตัวเล็กผมสไลด์ยาวถึงต้นคอสวมหมวกแก็ป นทีเลิ่กคิ้วขึ้นเล็กน้อยอย่างสงสัยและไม่ไกลกันนักมีผู้หญิงที่มากดออดหน้าห้องของเขาเมื่อตอนเย็นแต่เขาไม่ได้เปิดประตูให้อีกฝ่ายยืนรออยู่ ตาคมไม่ได้สนใจผู้หญิงคนนั้นที่ทำท่าเขินอายเมื่อเห็นเขา ในทางกลับกันเขาสนใจคนตัวเล็กที่กำลังเดินก้มหน้ามาทางลิฟต์ตัวนี้มากกว่า เมื่อยิ่งเข้าใกล้ก็รู้เลยว่าเป็น ออม ‘หึ..วันนี้ก็ว่าจะพักผ่อนแท้ๆ’ ริมฝีปากหนายกยิ้มเมื่อคนตัวเล็กเดินใกล้จะถึงตัวเขา ห่างเพียงแค่สามก้าว เขาจึงแกล้งถามอีกฝ่ายที่ก้มหน้าอยู่ “มาหาใครเหรอครับ”
คนถูกทักเงยหน้าและตกใจเลิ่กลั่กราวกับเด็กถูกจับได้ ความลังเลฉายชัดและรีบเบี่ยงตัวหลบไปด้านขวาเพื่อจะไปที่ลิฟต์แต่นทีไวกว่า เขาคว้าแขนคนตัวเล็กเพรียวลมดึงรั้งกลับไปที่หน้าห้องของตัวเอง แต่ผู้หญิงที่ยืนรอมานานรีบเดินมาหาพร้อมดักทางไว้
“พี่มาหาน้องนทีตั้งสามครั้งนะคะ ไอ้แว่นนี่มาทีหลังทำไมได้คิวก่อนล่ะ” ทำสีหน้าไม่ยินยอม
หัวคิ้วคนฟังขมวดมุ่นไม่พอใจ ‘นี่พวกเธอคิดว่าเขาเป็นตัวอะไรวะถึงต้องมาต่อแถวเรียงคิว’ พลั่ก!!! นทีผลักไหล่ผู้หญิงคนนั้นอย่างแรงจนอีกฝ่ายเซไปหลายก้าวก่อนจะพูดว่า “คิวเหี้ยอะไร กูไม่ได้ขอให้มา..เบื่อเต็มทนแล้วถ้าคันมากนักพี่รปภ.ข้างล่างนั่นก็ว่างนะมีหลายคนด้วย..เอามั้ยจะตามให้” ‘เขาเอาหมดทุกเพศก็จริงแต่พูดแบบนี้ก็ไม่โอเคป่ะวะ..อะไรคือต่อคิว?’ เขาเลิกสนใจผู้หญิงคนนั้นแล้วลากแขนออมเข้าห้องไปทันที
๑------------------------๑
22.20 น.
ปัง!!! ปิดประตูเสียงดังลั่นก่อนเจ้าของห้องจะเปิดไฟแล้วเดินนำคนตัวเล็กกว่าก้าวข้ามกล่องไปมาจนถึงโซฟา
“นั่งสิ” ตบที่นั่งปุปุ แต่อีกฝ่ายไม่ได้นั่งตามคำเชิญ
- Writer
