ค่ำคืนที่มีทั้งความสุขความเศร้าปนกันไปดั่งท้องฟ้าที่มืดครึ้มไร้แสงดาวทั้งที่เป็นหน้าหนาวแต่ฟ้าก็ยังปิดราวกับหน้าฝน เสียงเพลงดันขึ้นตั้งแต่ฟ้ายังไม่มืดข้าวของที่ต้องเตรียมทำครัววันนี้ก็เยอะราวกับว่าทำเลี้ยงคนทั้งหมู่บ้าน สามสาวช่วยกันอยู่ในครัวอย่างขะมักเขม้นจนอาหารหลายอย่างๆ ค่อยๆ ทยอยออกมาเสิร์ฟให้คนด้านนอกได้กิน
“เดี๋ยวเอาให้คนเฒ่าคนแก่กินก่อนเลย”
ฉันบอกกับน้องสาวเมื่อจัดสำรับเสร็จ ลำดวนยกออกไปก่อนจะกลับเข้ามา
“มีท่าทีจะได้เงินคืนไหมเร ผู้ใหญ่วินัยว่ายังไงบ้าง”
“ถ้าคนเขามีเจตนาจะโกงยังไงก็ไม่น่าจะได้หรอก”
“นี่แหละถึงบอกว่ารู้หน้าไม่รู้ใจ”
ลำดวนเดินเข้ามาเสริมขึ้นอีกเสียง
“เงินมากมายขนาดนั้นทั้งชีวิตฉันยังไม่รู้เลยว่าจะหาได้หรือเปล่า นอกจากจะถูกรางวัลที่หนึ่ง”
ลำดวนยักไหล่ว่าต่อ ก่อนจะเดินเอากับแกล้มออกไปให้หนุ่มๆ รถดั้มที่นั่งดื่มกันอยู่ที่ด้านนอก
เวลาเดินไม่รอใครแป๊บๆ ก็จะสามทุ
