YANESSA’s POV
HINDI PA AKO ganun nakakalayo sa mansyon ng Custerio ay natigilan ako sa tumawag sa akin. Binilisan ko ang lakad ko at huminto ang sasakyan sa harap ko, bumaba roon si Martin. Ang mukha niya noon na walang ekspresyon tuwing kaharap ko ay ngayon tila maraming emosyong nararamdaman.
Napaiwas ako ng tingin, ang dami-dami ng pumapasok sa isip ko at hindi ko alam kung ano ang unang dapat kong problemahin. Ang ama na nasa harapan ko o si Elton na nagising matapos ang mahabang panahon na pagkaka-comatose.
“Ihahatid na kita, Yanessa.”
Blangko ko siyang tinitigan.
“Bumalik kana sa pamilya mo. Mas kailangan ka nila,” matigas kong usal sa kanya.
“Yanessa!” narinig kong tawag ni Martin sa akin at sinubukan akong sundan. “Kahit ngayon lang, makinig ka sa akin. Ama mo pa rin ako!
