"Oh. That is more terrible.." Opinyon ni Tita Loraigne nang marinig niya ang kinwento ko. Wala akong pakialam kung hindi ko pa siya kilala. Basta magaan ang loob ko sa kanya. Nagkwentuhan kami at nalaman kong taga Baguio siya.
Nagpunas muna ako ng luha at sipon. Nandito na kami sa restaurant ng Manila Grand Opera Hotel.
"Okay you have to relax, kakain muna ta'yo. Sobra na ang pamamaga ng mga mata mo. Kumain ka na din lalo na at buntis ka pala.." aniya. And she called the waiter.
I really miss my mother. Lalo na kapag tinatrato akong parang bata ni Tita Loraigne, parang siya si Mama lalo na at kaedaran niya.
Nang maibigay na ang pagkain ay kumain na din ako. I'm so damn hungry. Kagabi pa pala ako hindi kumakain ng matino. I only ate bread and dough yesterday.
"There, you have to eat.."
