Emre toparlanıp da işe giderken, bu evde kalmanın gerginliği çöktü üzerime. Bu evde yalnız kalmak istemiyordum, özellikle de şu zehirlenme saçmalığından sonra. Tamam, biliyordum artık bir şey olmayacağını, ama yine de.. Ne bileyim işte.
Gerginliği biraz olsun azaltmak için müziği son ses açıp mutfağa geçtim. Yemek yapmayı az çok biliyordum ve yemek yapmak kesinlikle oyalıyordu insanın beynini.
Soğanları zor bela bulup da ne yemek yapabileceğime bakmak için dolabı açınca, dolabın ağzına kadar dolu olduğunu gördüm. Çift kapılı ve kocaman bir dolaptı ve ağzına kadar yiyecek doluydu, vay be! Emre bey hiçbir ayrıntıyı atlamiyordu.
Çorbayı yaptıktan sonra belim iyiden iyiye ağırmaya başlayınca koltuğa oturup televizyonun sesini kıstım. Telefonu elime alınca dört cevapsız aramayı görüp de
