CHAPTER 24
TARUTS’ POV
Tahimik sa loob ng kotse… tahimik in a sense na wala kaming ibang naririnig kundi yung ugong ng makina at yung occasional na hinga naming dalawa. Pero kahit walang nagsasalita, ramdam ko pa rin yung init sa pagitan namin kanina. As in parang naiwan yung mga ungol at mura sa backseat at sumama sa hangin dito sa loob.
“Grabe ka, baby…” basag ni Etatskie sa katahimikan, nakangisi habang naka-steady lang yung tingin sa daan. “Kung alam ko lang na ganyan ka kasarap, sana matagal na kitang kinidnap.”
Napalingon ako sa kanya, sabay tawa. “Loko ka talaga. Para ka namang walang ibang alam gawin kundi laitin yung tuhod ko na nanginginig pa hanggang ngayon.”
Ngumisi siya, yung tipong demonyo na may magandang intensyon. “Eh ano magagawa ko? Ikaw kasi, binibitin mo ako… tapo
