Ares POV
Sinara ko ang mga himelo sa aking kamay, tinitingnan ang sarili ko sa harap ng salamin. Ngayon ang therapy ay mas mahirap kaysa karaniwan. Sa totoo lang, tatlong beses na akong nagsisikap na huwag umasa sa tungkod na ito, bagaman tinatago ko ang sakit kapag naglalakad ako. Ngunit sa pagkakataong ito ang sakit ay kaya ko ng tiisin. Hindi ko itatanggi na malaki ang naitulong sa akin ng physiotherapist, ngunit mayroon pa rin akong pag-aalinlangan sa kanyang kawalang-ingat sa paglalagay ng kanyang kamay sa hindi niya pagmamay-ari.
Natukso ako sa araw na iyon na itigil na ito, anong karapatan niyang hawakan kung ano ang akin? Nagpigil na lang ako dahil sa huli ay ginulo ko ang sarili ko noong araw na iyon kasama ang dalagang asawa ko na naghamon sa akin na lumabas ng silid nang wala
