Mabagal ang bawat hakbang ko. Dahan-dahan, maingat at tila tinatamad para lang mapuno ang pasensya dahil sa dalawang bakulaw na nasa likuran ko.
Sinusundan nila ako sa bawat hakbang ko ngunit nagpapatuloy lang ako sa aking paglalakad nang napakatahimik sa silid sa ikatlong palapag.
"Mayroong tatlong palapag, sana sila ay mahusay na sinanay para dito"
Nang makarating ako sa pangalawa ay kinakailangan tumawid kami sa corridor para bumalik sa hagdan, huminto ako para ‘ayusin’ ang mga takong ko. Narinig ko silang bumuntong-hininga, higit pa sa isa.
Iyong mas moreno ay parang hindi nauubusan na ng pasensya sa akin at gusto na niya akong buhatin na parang sako ng patatas at ihagis sa kwarto ng amo niya. Pero ‘yung isa, ‘yung laging katabi ng anino, medyo mas matiisin.
”Daga!" histerikal k
