Paulit-ulit kong nilalaro ang panulat sa aking kamay, habang hindi ko maiwasang isipin ang lahat ng nangyari sa loob lamang ng isang gabi.
Si Renata, ang hapunan, ang pakikipag-usap sa kanya, kasama ang aking lolo at pagkatapos ay kasama ang aking ina. Naging impiyerno ang sarili kong bahay sa kanyang pagiging reyna na nakaluklok sa gitna. Hiniling niya sa lahat na umalis sa aming bahay, inutusan niya na huwag silang makita sa madaling araw, at ang higit na tumatak sa akin ay ang lahat ay sumunod nang walang tanong.
Pagsisisi? Kahihiyan? Obligasyon? Hindi ko alam, pero kaninang umaga ay nagising ako ng napakaaga gaya ng dati at nag-almusal na walang tao sa paligid ko.
Sa pagiging masokista, nanatili akong mas matagal kaysa sa dapat kong makita siya, ngunit sumuko ako nang makalipas ang
