หัวใจเสน่หา

ปีศาจหน้าเลือดดด

ณ ร้านกาแฟ ข้างทาง

"ติ๊ดๆ..ติ๊ดๆ" เสียงโทรศัพท์..แพรวา..ดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่หน้าอึดอัดภายในร้านกาแฟเล็กๆแห่งหนึ่ง"ฮัลโหล..แพรวาพูดค่ะ" แพรวาเอ่ยทันทีที่รับโทรศัพท์ เนื่องจากเป็นเบอร์แปลกเพราะปกติเธอไม่ค่อยให้เบอร์ใคร"พี่แพร...นี่เจนเอง" ปลายสายเอ่ย  "เอ้า!....เจนทำไมพี่ติดต่อเราไม่ได้เลยล่ะ เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?"แพรวาเอ่ยถามลูกน้องด้วยความเป็นห่วง"พอดี..ยางรถมอไซมันรั่ว แล้วแบตโทรศัพท์ก็หมด เจนเลยไม่ได้โทรบอกพี่...เจนเลยยืมโทรศัพท์ชั่งเค้ามาโทรน่ะ"ปลายสายรีบตอบกลับเมื่อเห็นเจ้านายเป็นห่วง"โอเคจ้ะ....เดี๋ยวยังไงถ้าเจนกลับร้านแล้ว กุญแจร้านอยู่ที่เดิมนะ...พอดีพี่มาธุระข้างนอกเลยล็อคประตูไว้"เจ้านายสาวเอ่ยด้วยความโล่งใจ เมื่อเห็นลูกน้องไม่เป็นอะไร" พี่แพร...ไปดูตัวหรอคะอิอิ^^ " เจนแกล้งแหย่เจ้านายทางด้าน แพรวา เมื่อได้ยินเจนถาม จึงเหล่มองไปยังชายหนุ่มที่นั่งตรงกันข้ามแต่สายตาของชายหนุ่มไม่ได้มองเธอ เขานั่งกอดอกหันมองไปทางนอกหน้าต่าง

"พี่ไม่นิยม...คบกับปีศาจ อิอิ"แพรวาเอ่ยเบาๆพร้อมกับยิ้มด้วยความสะใจนิดๆ"อะไรนะคะพี่แพร........ อะไรปีศาจ..ปีศาจนะคะ"เจนเอ่ยถามเพราะไม่ค่อยได้ยินสิ่งที่เจ้านายพูด เพราะเจ้านายเธอพูดเบาม๊ากมาก เหมือนกลัวใครจะได้ยิน"ไม่มีอะไรหรอก พี่ก็พูดไปเรื่อย แฮ่ะๆ" "'งั้นแค่นี้ก่อนนะ...ไว้เจอกันที่ร้าน"แพรวาพูดจบ ก็กดวางสายทันที

ทางด้าน วีระกร แม้จะหันมองไปทางอื่น ชายหนุ่มก็ได้ยินบทสนทนาของหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าเกือบจะทั้งหมด"ค่าซ่อมรถผม คุณจะรับผิดชอบยังไง" ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นด้วยนํ้าเสียงรียบๆ เมื่อเห็นหญิงสาวตรงหน้าคุยธุระเสร็จแล้ว"เอ่อ....." หญิงสาวหลบสายตาก่อนจะครุ่นคิด รถของเธอไม่มีอะไรซักอย่าง เธอมัวแต่ทำงานเลยลืมไปซะสนิท"เวรกรรมอะไรของฉันเนี่ยยยย ทำไมต้องมามีปัญหาตอนนี้ด้วยยย โอ้ยยยย" ยิ่งสาวร้องตะโกนในใจ"เฮ้อ...ฟู้ววว.." เธอถอนหายใจเฮื้อกใหญ่และพูด "รถฉันขาดหมดทุกอย่าง...แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าค่าซ่อมรถของคุณ กับรถของฉันราคาเท่าไหร่ เอ่อ..ฉะ..ฉันขอเป็นผ่อนให้คุณรายเดือนได้ไหม" หญิงสาวเอ่ยตอบชายหนุ่มตรงหน้าพร้อมกับนํ้าเสียงหงอยๆ แม้เธอจะเป็นเจ้าของร้าน และมีกิจการเป็นของตัวเองแต่เธอก็ยังมีภาระอีกมากมาย ไหนจะเงินกู้ ที่พ่อของเธอเคยกู้มาให้เธอเรียนอีก

"หึ...." ชายหนุ่มยกยิ้มเจ้าเล่ห์ เพราะทุกอย่างเหมือนจะเข้าทางของเขา ช่วงเวลาที่ชายหนุ่มนิ่งเงียบไปสมองของเขานั้นไม่ได้เงียบไปด้วย เพราะเขากำลังวางแผนบางอย่างกับสาวน้อยตรงหน้า

"หึ..ผ่อนรายเดือนหรอ...แล้วชาติไหนจะหมด   รถของผม..ถ้าให้เดา ซ่อมก็หน้าจะหลายแสนอยู่ ... เพราะผมเปลี่ยนใหม่หมดแน่นอน! " ชายหนุ่มเอ่ย  เขาค่อยๆต้อนกวางน้อยที่ละหน่อย ชายหนุ่มมองไปที่สาวสวยตรงหน้าก็อดที่จะพึงพอใจไม่ได้กับท่าทางของเธอ ที่ใกล้จะจนมุมเต็มที ชายหนุ่มยอมรับอย่างนึงเลยว่าเขารู้สึกดีกับเธอเป็นพิเศษ แต่เขาก็ไม่รู้ว่าเธอนั้นพิเศษยังไง มีแค่เพียงความรู้สึกเขาเท่านั้นมันจึงอธิบายไม่ได้.. เขาจึงต้องการพิสูจน์ว่าผู้หญิงตรงหน้าของเขานั้น ต่างจากผู้หญิงที่เขาเคยผ่านมาอย่างไง

" ค่าซ่อมรถของคุณกับของผม ผมคิดแค่..ห้าแสน..พอ"ชายหนุ่มเอ่ยนํ้าเสียงนิ่งเรียบก่อนจะจิบกาแฟไปด้วย ชายหนุ่มต้องรีบเข้าประเด็นเพราะไม่อยากให้เสียเวลาไปมากกว่านี้เพราะถ้าคิดจะตีเหล็ก ต้องตีตอนที่มันร้อนๆ

ทางด้าน แพรวา เมื่อได้ยินชายหนุ่มเอ่ย" ห๊าา!..หะ..ห้า..สะ..แสนนนน!" แพรวาเอ่ยขึ้นด้วยความตกใจเมื่อได้ยินชายหนุ่มเรียกค่าเสียหายกับเธอ เธอไม่ได้ฟังผิดใช่ไหม?..." นี่มันปล้นกันชัดๆ..หนอยย อีตาปีศาจนี่..." แพรวาสบถในใจอย่างหงุดหงิดพรางคิดใจใจว่า "รวยซะป่าวขี้งกชะมัด ชิ!"

" ซ่อมรถหรือซ่อมยานอวกาศห่ะคุณ!...ทำไมมันถึงได้แพงขนาด...คุณเดามั่วใช่ไหม! "แพรวาเอ่ยกับคนตรงหน้า ด้วยนํ้าเสียงหงุดหงิด พร้อมกับคิดในใจอย่างเข้าข้างตัวเองว่า....เขาต้องล้อเล่นกับเธอแน่ๆ

ทางด้าน วีระกรเมื่อได้ยินสาวสวยตรงหน้าเอ่ยขึ้นพร้อมกับท่าทางนั่งกอดอกของหญิงสาว  ชายหนุ่มดูก็พอจะรู้ว่าหญิงสาวตรงหน้าของเขานั้น กำลังหงุดหงิดมากแค่ไหน

" นี่มันเพิ่งเริ่มเองนะ..สาวน้อย" ชายหนุ่มคิดในใจ เขายิ้มยกนิดนึง ก่อนจะจิบกาแฟอย่างช้าๆเพราะสำหรับเขาแล้ว ถ้าหญิงสาวตรงหน้านั้นเปรียบเป็นดั่งไฟ เขาก็พร้อมที่จะเป็นฟืนยิ่งเห็นเธอโกรธเท่าไหร่ เขายิ่งสะใจเท่านั้นอิอิ...

" งั้นก็แล้วแต่นะ...แต่ผมจะเตือนคุณไว้อย่าง " ชายหนุ่มเอ่ยด้วยนํ้าเสียงจริงจัง" ถ้าทางศูนย์ตีราคา ค่าซ่อมออกมา..แล้วน้อยกว่าที่ผมตั้งไว้ ผมจะถือซะว่าผมผิดเอง..คุณก็จ่ายแค่ส่วนนั้นพอ.. ""แต่ถ้ามันมากกว่าที่ผมตั้งไว้ล่ะก็....ผมจะไม่ยอมลดให้คุณแน่ๆ!.. อ้อ....แล้วอีกอย่างนะ...ผมลืมบอกไป...หึ!...ผมอ่ะ!เดาอะไรไม่เคยผิดซะด้วยซิ!.. "ชายหนุ่มเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มๆอย่างเจ้าเล่ห์เพราะเขาสามารถทำให้ราคาค่าซ่อมมันมากกว่าได้อยู่แล้ว และเขาไม่มีวันปล่อยเธอไปง่ายๆแน่

ทางด้าน แพรวาเมื่อได้ยินชายหนุ่มพูด เธอก็ครุ่นคิดในใจ  มันก็จริงอย่างที่ชายหนุ่มพูดเพราะรถของเขาก็แสนจะแพง ไหนจะรถเธออีก และดูแล้วชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเธอนั้นคงสามารถทำได้ทุกอย่าง เพื่อให้ตัวเองชนะ สู้ไปเธอก็มีแต่จะแพ้ เผลอๆเธออาจจะเสียมากกว่านี้อีก เมื่อคิดได้หญิงสาวก็มีท่าทีที่ผ่อนคลายมากขึ้น

" ตกลง!..ฉันจะชดใช้ให้คุณ ห้าแสน..." หญิงสาวเอ่ยด้วยนํ้าเสียงจริงจังพร้อมกับแววตาที่มองไปยังชายหนุ่มอย่างมุ่งมั่น

" ดี!..." ชายหนุ่มเอ่ยด้วยนํ้าเสียงตื่นเต้น เมื่อเห็นหญิงสาวตอบตกลง ก่อนที่จะจิบกาแฟต่อ" ผมให้เวลาคุณ..สองอาทิตย์..!" ชายหนุ่มเอ่ย ก่อนจะวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะอย่างช้าๆ

" ห่ะ!...สะ.สองอาทิตย์!.." หญิงสาวร้องอุทานด้วยความตกใจ เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ  เธอได้แต่อดกลั่นความโกรธไว้ในใจ โมโหกับความหน้าเลือดของชายหนุ่มอยากจะตะโกนใส่หน้าชายหนุ่มเหลือเกิน." หนอยยยย..ไอ้ปีศาจหน้าเลือดดดเอ้ย!  หญฺิงสาวได้แต่ด่าในใจด้วยอารมณ์โกรธสุดๆ  เธอได้แต่พยายามเก็บกักอารมณ์ทั้งหมดไว้ เพราะตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีใครทำให้เธอโมโหได้ขนาดนี้ แต่ทำอย่างไงได้เรื่องทั้งหมดเธอเป็นคนผิด

" เฮ้อออ...". หญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่อีกครั้ง หลังจากที่ทำให้จิตใจตัวเองสงบลงได้แล้วเธอเอ่ยด้วยนํ้าเสียงเรียบๆ" ตกลง..." แพรวาเอ่ยด้วยสีหน้านิ่งๆ " หมดธุระแล้วใช่ไหม...นี่นามบัตรฉัน...ถ้ามีอะไรเพิ่มเติมก็โทรมา..ยํ้า!...ถ้าไม่ใช่เรื่องสำคัญ..ไม่! ต้อง! โทรรร! มา! "หญิงสาวยื่นนามบัตรให้ชายหนุ่มเสร็จ แล้วจึงเดินออกจากร้านไปด้วยท่าทางที่หงุดหงิด....

ทางด้านชายหนุ่ม ที่จ้องมองนามบัตรของหญิงสาวที่อยู่ในมือของตัวเอง" แพรวา หฤทัยภักดี...หึ!" ชายหนุ่มเอ่ยชื่อหญิงสาวเบาๆพร้อมกับฉีกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์และมองตามหลังหญิงสาวที่เพิ่งเดินออกไป.....