หัวใจเสน่หา

วันครบสัญญา

สองอาทิตย์ ต่อมา วันครบสัญญา

ตอนเช้า ณ ร้านกาแฟ แพรวา

" พรึบ...." เสียงเปิดประตูกระจกหน้าร้าน

"คุณ!..." แพรว่าเอ่ยด้วยความตกใจ เพราะคนที่เดินเข้ามาในร้านไม่ใช่ใครที่ไหน วีระกร นั่นเอง

ชายนุ่มเดินเข้ามาในชุด เสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงยีน พับแขนเสื้อทั้งสองข้าง ปลดกระดุมบนเหมือนเดิม

แต่ไม่ได้ใส่แว่นตา เผยให้เห็นความหล่อเหลา ความคม ออกลูกครึ่งนิดๆ ขนาดเจนพนักงานร้านยัง 

ทึ่งในความเทพบุตรของเขา..

ชายหนุ่มมองไปที่เจ้าของร้านสาว แต่ไม่ไดพูดอะไรและก็เดินไปนั่งที่โต๊ะมุมโปรดของ แพรวา ทันที

 เพราะเขารู้ว่าตรงนี้คือมุมโปรดของเธอ เขาจะไม่รู้ได้ไง เพราะเขาให้คนมาคอยติดตามเธอ

ทางด้านแพรวา รู้ดีว่าชายหนุ่มมาด้วยเรื่องอะไร จึงเดินไปนั่งเกาอี้ตรงข้ามกับชายหนุ่ม

"คุณฉันยังหาเงินไม่ได้...คุณช่วยเลื่อนไปก่อนได้ไหม" แพรวาเอ่ยกับชายหนุ่มตรงหน้า เชิงอ้อนวอนนิดๆ

"กาแฟดำ." ชายหนุ่มเอ่ย และมองหน้าสาวสวยตรงหน้า ด้วยสายตานิ่งๆ

"หะ...กะ..กาแฟดำ..อะไรคือ...กาแฟดำ" อิหยังว่ะ แต่แล้วเธอก็..

"เอาะ..อ๋อ....เจนนนนนนนนจ้ะ!."หญิงสาวลากเสียงยาวๆเอ่ยเรียกลูกน้อง

พี่ขอกาแฟดำ...เข๊ม!...เข้ม! ตรงนี้ที่นึงจ่ะ" หญิงสาวเอ่ยสั่งลูกน้องพร้อมกับขยิบตาส่งซิก

ผ่านไปซักพัก เสียงพนักงานสาวก็เอ่ยขึ้น

 " กาแฟดำเข๊มมม..เข้มมม.. มาแล้าจ้าาาาาา "พร้อมกับนำกระแฟเข้ามาเสิร์ฟวางลงบนโต๊ะ ด้านหน้าของชายหนุ่มทันที

ทางด้านของชายหนุ่มไม่รอช้า รีบยกแก้วแฟขึ้นมาจิบทันที เพราะเช้านี้เขายังไม่ได้ดื่มกาแฟเลย

( วีระกร )

"อึกกกกก........" เสียงกลืนลงคออย่างยากเย็นของชายหนุ่ม....ใช่แล้ว กาแฟดำของเขามันเข้มมากกก

 เข้มจนคมคอเลยทีเดียวเชียว

"หึ!..อดทนไว้..ห้ามออกอาการเด็ดขาด..เดี๋ยวเสียลุคหมด...หนอยยย...ยัยตัวแสบบบบ"

ชายหนุ่มครุ่นคิดในใจอย่างหงุดหงิด

( แพรวา )

"เป็นไงคะ...กาแฟดำที่ร้านฉัน...เข้ม!...ถูกใจไหมคะ! ^^" สาวสวยเอ่ยพร้อมกับยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างสะใจ

( วีระกร )

เมื่อชายหนุ่มเห็นหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เหมือนเด็กก็รู้สึกหมั่นเขี้ยวซะเหลือเกิน.. 

เธอดูมีความสุขที่แกล้งเขาได้..

ต้องยอมรับว่า ชายหนุ่มชอบรอยยิ้มของหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้ามาก..มากซะจน...อยากให้เธอยิ้มแบบนี้กับเขาคนเดียวพอ ..

".ถูกใจมากเลยครับ..กาแฟร้านคุณ...เข้ม!ข้น!มาก!..รสชาติดีเลยทีเดียว.."

"คงขายดีหน้าดู...งั้นวันนี้คุณก็คงมีเงินใช้หนี้ผมแล้วซินะ!"

ชายหนุ่มยิ้มอย่างผู้มีชัย เพราะเขารู้ว่าเธอยังหาเงินให้เขาไม่ได้ เขาจึงขอแหย่เธอกลับบ้าง

เวลาเขาอยู่กับเธอ เขายิ้มบ่อยมาก นี่คือความแปลกอย่างนึงที่เขาได้รับจากเธอ

( แพรวา )

"นี่คุณ!...ฉันก็บอกไปแล้วว่าขอเลื่อนไปก่อน.. คุณไม่ได้ยินหรือไงคะ!."

"ฉันหาไม่ทันจริงๆ" หญิงสาวหุบยิ้มและเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจังทันที

"คุณจะหน้าเลือดดด...ไปถึงไหนมิทราบบบบบบ!คะ!" หญิงสาวเอ่ยอย่างหงุดหงิดเมื่อเห็นชายตรงหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาว

" ผมมีข้อเสนอให้คุณหนึ่งข้อ..ถ้าคุณยอมทำตาม...ผมจะฉีกสัญญาทิ้ง "ชายหนุ่มรีบเข้าแผนการ หลังจากที่ประชดประชันกันเสร็จ..

" ข้อเสนออะไรคะ?.." หญิวสาวเอ่ยด้วยความสงสัย เพราะสายตาของชายหนุ่มเจ้าเล่ห์เหลือเกินชายหนุ่มเปลี่ยนท่าทางจากนั่งไขว่ห้าง มาเป็นเอนตัวมาด้านหน้า แล้วเอาข้อศอกทั้งสองข้างยันกับโต๊ะ สองมือของชายหนุ่มกุมเข้าหากัน 

แล้วเอาคางเกยบนมือพร้อมกับมองไปยังใบหน้าของหญิงสาว ด้วยแววตาเจ้าเล่ห์...

"นอนกับผมคืนนึง"ชายหนุ่มเอ่ยเบาๆ

( แพรวา )

"เพี้ยะ....." เสียงฝ่ามือของหญิงสาวที่ประทับลงบนใบหน้าชายหนุ่มอย่างเต็มแรง เสียงดังสนั่นลั่นร้านทุกอย่างรอบข้างเงียบสนิท เหมือโดนกดstopไว้ไม่มีผิด ชายหนุ่มยังคงนั่งอยู่กับที่เอาลิ้นดุ้นแก้มข้างที่โดนหญิงสาวตบ พร้อมกับมองไปนอกหน้าต่างด้วยสีหน้าที่ไม่รู้สึกรู้สาอะไร

หญิงสาวลุกขึ้นพร้อมแววตาที่โกรธเกรี้ยว มองไปยังชายหนุ่ม

"นี่น่ะหรอ..สิ่งที่นายต้องการ..ที่นายพยายามกดดันฉันทุกวิถีทาง!..เพียงแค่อยากจะนอนกับฉันเนี่ยนะ!"

"หึ.....นายมันเลว! นายวีระกร! นายออกไปจากร้านฉันซะ! ส่วนเรื่องเงิน ฉันจะหามาคืนนายให้เร็วที่สุด!"

ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไร แล้วก็ลุกเดินออกไปอย่างสุขุมเยือกเย็นเหลือไว้เพียงหญิงสาวที่ยืนก้มหน้านํ้าตาไหล 

เธอไม่ได้รู้สึกผิดที่ตบเขา

แต่เธอเจ็บใจ เพราะตลอดสองอาทิตย์ที่ผ่านมาเธอเครียด จนนอนแทบไม่หลับเพียงเพราะผู้ชายที่เห็นแก่ตัวแค่คนเดียว

ทางด้าน วีระกร

ชายหนุ่มกลับมาที่คอนโดของตัวเอง เขาเดินออกไปตรงระเบียง หยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ"ฟู้ว.." เสียงพ่นบุหรี่ของชายหนุ่ม สีหน้าของเขายังเย็นชาเหมือนเดิมแต่ในใจยังครุ่นคิดกับเรื่องที่เกิดขึ้น เขายอมรับว่าเขาโมโหที่เธอตบหน้าเขา แต่ถ้าเทียบกับสิ่งที่เขาทำกับเธอแล้วมันก็คงสมควรแล้ว เพียงแค่คิดว่าเธอเกลียดเขา เขาก็จุกที่หน้าอกขึ้นมาทันที ..

หลังจากนี้ชายหนุ่มตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ไปเจอเธออีก และจะฉีกสัญญาทิ้งแม้เขาจะชอบเธอมากแค่ไหน แต่เขาก็คงไม่มีหน้าไปเจอเธอได้อีก.....

สาม วันต่อมาหลังจาก ศึกในร้านกาแฟ ของแพรวา

ณ ร้านกาแฟ แพรวา

หญิงสาวยังคงนั่งเหม่อ อยู่ที่โต๊ะประจำของเธอ นึกถึงเรื่องเมื่อสามวันที่แล้วแต่สำหรับเธอ มันเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน

"พี่แพรคะ." ลูกน้องคนสนิทเรียกเจ้านายที่นั่งเหม่ออยู่

"เดี๋ยว..เจน..เอากาแฟไปส่งให้ลูกค้าก่อนนะคะ" ลูกน้องเอ่ยบอกเจ้านายก่อนจะหยิบกุญแจรถมอไซและออกจากร้านไป...

15 นาที ผ่านไป"ติ๊ดๆๆๆติ๊ดๆๆๆ" เสียงเสียงโทรศัพท์ของแพรวา ดังขึ้นแพรวาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก็เห็นว่าเป็นเบอร์ เจน ลูกน้องของเธอนั่นเอง

" ฮัลโหล ว่าไงเจน " หญิงสาวเอ่ยหลังจากกดรับโทรศัพท์

"ฮัลโหล!พี่แพร..เกิดเรื่องใหญ่แล้วพี่.!." ปลายสายเอ่ยด้วยนํ้าเสียงสั่นเครือ

"เกิดอะไร!ขึ้นเจน....." หญิงสาวถามกลับ พร้อมใจหวิวๆ

"พี่แพร!..ตอนนี้ พ่อพี่อยู่ที่โรงพยาบาล..." ปลายสายเอ่ยด้วยนํ้าเสียงลนลาน

"หะ!.....พ่อพี่อยู่ที่โรงพยาบาล! โรงบาลไหน! เกิดอะไรขึ้นอ่ะเจน!"หญิงสาวเมื่อได้ยินปลายสายพูดถึงพ่อของเธอ 

ก็ใจสั่น ก้าวขาแทบไม่ออก นํ้าตาค่อยๆไหล

"โรงบาลxxx ค่ะพี่แพร! ตอนนี้พี่แพรรีบมาก่อน เดี๋ยวเจนจะอธิบายให้ฟังที่หลัง!" ปลายสายเอ่ย

"ดะ.เดี๋ยวว.พี่รีบไปเดี๋ยวนี้แหล่ะ!" หญิงสาวรีบวางสายก่อนจะหยิบกระเป๋า แล้วรีบเดินออกจากร้านทันที

ขณะที่เดินออกจากร้าน เธอเจอเข้ากับหมอหนุ่มพอดี

"แพร...เป็นอะไร..เกิดอะไรขึ้น!" หมอหนุ่มถาม เพราะเห็นหญิงสาวเดินออกจากร้านด้วยท่าทีลนลาน

"พี่นัทคะ..พี่ช่วยไปส่งแพรที่โรงบาลxxxหน่อยได้ไหมคะ! รถของแพรยังซ่อมไม่เสร็จเลยค่ะ"หญิงสาวเอ่ยกับหมอหนุ่ม เพราะกว่าจะเรียกแท็กซี่คงอีกพัก รถเธอก็ซ่อมอยู่

"ได้ๆ..ใครเป็นอะไรหรอแพร" หมอหนุ่มเอ่ยถามหญิงสาว เขาพร้อมที่จะช่วยเธออยู่แล้ว

"พ่อแพร...เข้าโรงพยาบาลค่ะ" หญิงสาวเอ่ย ดวงตาเธอแดงกลํ่า

หมอหนุ่มไม่ถามต่อ เขาพาเธอขึ้นรถและพาไปโรงบาลทันที.......

ณ ห้องผู้ป่วย โรงบาลxxx เวลา 20.00

"คุณหมอคะ ป่านนี้ทำไมพ่อฉันยังไม่ฟื้นอีกคะ"หญิงสาวเอ่ยกับหมอที่กำลังตรวจพ่อของเธออยู่

"หมอยังบอกออะไรตอนนี้ไม่ได้นะครับ ต้องรอผล MRI ก่อน เดี๋ยวยังไงหมอขอตัวก่อนนะครับ"

คุณหมอเอ่ยบอกกับหญิงสาว แล้วจึงเดินออกจากห้องไป

ผ่านไปซักพัก หลังจากคุณหมอเดินออกไป

"พี่นัทคะ...วันนี้แพร...ขอบคุณมากนะคะสำหรับทุกเรื่องเลย"

"นี่ก็มืดแล้ว แพรว่า...พี่นัดกลับบ้านพักผ่อนเถอะค่ะ."

หญิงสาวเอ่ยกับหมอหนุ่ม เพราะวันนี้เธอรบกวนเขามามากแล้ว

"อ่า..โอเคคับ...ถ้า แพร ต้องการอะไรโทรหาพี่ได้เลยนะ" หมอหนุ่มเอ่ยกับหญิงสาว แม้จะอยากอยู่ต่อ

แต่เขาก็ไม่อยากทำให้เธออึดอัด เพราะรู้ว่าแพรวานั้นขี้เกรงใจ

"ขอบคุณค่ะ...พี่นัท " หญิงสาวเอ่ยตอบ ก่อนที่หมอหนุ่มจะเดินออกจากห้องไป

หลังจากหมอหนุ่มออกไปซักพัก

เจนนั้นเล่าให้ แพรวา ฟังหมดแล้วว่า เธอผ่านไปแถวนั้นพอดี และมีคนมกำลังมุงดูอะไรอยู่ไม่รู้

และก็มีรถพยาบาล เธอนึกขึ้นได้ว่าที่นั่นคือร้านขายข้าวแกงของพ่อแพรวา

เธอจึงเข้าไปถามคนที่เห็นเหตุการณ์ว่าเกิดอะไรขึ้น คนที่เห็นเหตุการณ์เล่าให้เธอฟังว่า

มีกลุ่มชาย5-6คนมาทำร้ายพ่อของเธอ และเหมือนจะพูดถึงเรื่องเงินด้วย

"เจน...พี่ฝากพ่อแปบนะ" หญิงสาวเอ่ยกับลูกน้อง

"ค่ะพี่แพร" เจนพยักหน้าให้กับเจ้านาย โดยที่ไม่ได้ถามอะไรต่อ

แพรวา เดินออกมานอกโรงพยาบาล มานั่งอยู่ตรงม้านั่งหน้าโรงบาล ด้วยท่าทีที่หมดแรง

นํ้าตาของเธอค่อยๆไหลเมื่อนึกถึงสภาพผู้เป็นพ่อ ที่โดนทำร้าย

แม่ของแพรวานั้น เสียชีวิตตั้งแต่เธอยังเล็กๆ หลังจากนั้นแพรวาก็อยู่กับพ่อมาโดยตลอด

เธอจึงรักพ่อมาก เธอเจ็บปวดที่เธอไม่สามารถช่วยอะไรพ่อของเธอได้

แพรวาพยายามนึกว่าใครที่ทำร้ายพ่อของเธอ เรื่องเงินกู้ที่พ่อเธอ กู้มาให้เธอเรียน

เธอก็ส่งตลอดไม่เคยขาด นอกจากนั้นก็ไม่มีใครแล้ว

แต่แวบนึงเธอก็นึกขึ้นมาได้ เหลือแค่คนเดียว วีระกร เพราะหลังจากที่เธอตบหน้าเขา

เขาก็หายไปเลย ..เขาอาจจะแค้นแล้วมาลงที่พ่อของเธอ

เพราะในสายตาเธอ เขามันเลวอยู่แล้ว เขามันทำได้ทุกอย่าง....

ฝากติชมด้วยนะคับ