หัวใจเสน่หา

กวางน้อย Vs ราชสีห์

ณ โรงแรม xxx  

" คุณปิ่น " เสียง boss หนุ่มเปิดประตูออกมาจากห้องทำงานเอ่ยกับเลขาสาวที่อยู่หน้าประตู" ค..คะบอส" เลขาสาวรีบลุกขึ้นยืนกุมมือ เมื่อเห็นเจ้านายเดินออกมาจากห้องทำงาน "เดี๋ยวผมไปคุยงานกับลูกค้าเสร็จแล้ว ผมคงไม่เข้ามาแล้วนะ...ตารางวันนี้ให้เลื่อนเป็นพรุ่งนี้ให้หมด" bossหนุ่มเอ่ยกับเลขาสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้า"ค่ะboss" เลขาสาวกล่าวรับทราบก่อนจะก้มศรีษะให้เจ้านายเล็กน้อย จากนั้นชายหนุ่มจึงเดินตรงไปที่ลิฟท์ผู้บริหารทันที

ก่อนหน้านั้นในเวลาเดียวกัน ณ ร้านกาแฟแพรวา''เจนไปส่งกาแฟให้ลูกค้าถึงไหนเนี่ยย!..โอ้ยย!..โทรไปก็ปิดเครื่อง! เฮ้อ...มีส่งอีกที่นึงด้วยซิ"เสียงพึมพำของเจ้าของร้านสาว แพรวาชะเง้อมองออกไปนอกร้าน เนื่องจากลูกน้องคนสนิทไปส่งกาแฟนานผิดปกติ"เอาไงดีเนี่ย....เอือมมม" เจ้าของร้านสาวครุ่นคิด ในใจก็ห่วงร้าน สุดท้ายจึงตัดสินใจ"งั้นคงต้องไปเอง.." พูดกับตัวเองเสร็จ แพรวาจึงจัดแจงล็อกประตูกระจกหน้าร้านและไปส่งกาแฟให้ลูกค้าด้วยตัวเองทันทีเมื่อมาถึงที่หมาย แพรวา จึงรีบลงจากรถ และเดินนำกาแฟไปส่งให้ลูกค้า.........  เมื่อส่งเสร็จแพรวาก็รีบขับรถกลับไปที่ร้าน....... ระหว่างทาง แพรวา ก็พยายามโทรหาเจน.. ในใจก็เป็นห่วงกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเจนหรือเปล่า

"....."ว๊ายยย!...เอรี๊ยดดดดด!!....." เสียงเหยียบเบรคกระทันหันของรถแพรวา  เพราะดันมีหมาจากไหนไม่รู้วิ่งมาตัดหน้ารถของเธอ   "เอรี๊ยดดดดดดดดด!......โครมมม!...." เสียงเบรคของรถที่ตามหลังรถของแพรวามา แต่ก็ไม่ทันเพราะรถคันนั้นได้ชนเข้ากับท้ายรถเธอเต็มๆ "ปึงง...โอ้ยยย..อะไรอีกเนี่ยยยย" ด้วยแรงกระแทกจากรถด้านหลัง ทำให้เธอกระตุกนิดนึง ดีที่เธอคาดเบลท์ แต่ก็ทำให้เธอจุกบริเวณหน้าอกนิดหน่อย"ปึก..." แพรวาเปิดประตูรถแล้วรีบเดินไปดูส่วนท้ายของรถที่ถูกชน  

ภาพที่ประกฎตรงหน้านั้นเป็นภาพของรถเบนซ์หรูสีดำ มีสภาพด้านหน้ายุบนิดหน่อยแต่ส่วนของไฟเลี้ยวกับไฟหน้านั้น แตกยับเยิน ซึ่งท้ายรถของเธอก็เช่นกัน... ด้านคนขับรถเบนซ์ คนที่เปิดประตูลงมาในชุดสูทสีดำเนี๊ยบ หน้านิ่งๆดูแล้วยังหนุ่มอยู่ อายุราวๆ 25-26 พร้อมกับเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ 

"นี่คุณ!... ขับรถประสาอะไรของคุณเนี่ย!..นึกจะเบรคก็เบรค!"ชายหนุ่มพูดด้วยนํ้าเสียงดุดัน พร้อมกับมีสีหน้าที่หงุดหงิด"ฉันขอโทษด้วยนะคะ..พะ..พอดีมีน้องหมาวิ่งตัดหน้ารถ..ฉันเลยตกใจเหยียบเบรคกระทันหันอ่ะค่ะ"แพรวาก้มศรีษะเล็กน้อยเอ่ยด้วยนํ้าเสียงรู้สึกผิด พร้อมกับอาการมือสั่น  เพราะเธอรู้ตัวเองว่าผิด จึงไม่ได้เถียงอะไรออกไป

ขณะเดียวกัน กระจกด้านข้างของด้านหลังคนขับรถเบนซ์ก็ค่อยๆลดลง เผยให้เห็นใบหน้าอันหล่อเหลา คมสัน ใส่แว่นกันแดดสีดำ แม้จะปกปิดด้วยแว่นสีดำ แต่ก็ไม่อาจปกปิดสายตาที่เย็นชาของชายหนุ่มได้ ชายหนุ่มมองมาที่คนทั้งสอง ภาพที่เห็นคือสาวสวยกำลังกุมมือ และยืนก้มหน้าอยู่ โดยมีคนขับรถของชายหนุ่มกำลังตอว่าสาวสวยอยู่"หึ.." ชายหนุ่มยกยิ้มนิดนึง พร้อมมองไปทางสาวสวยที่กำลังทำท่าสำนึกผิดแม้ว่าเธอจะแต่งกายธรรมดา ใส่เสื้อยึดสีขาว กางยีนสีซีดรัดรูป แต่ด้วยผิวที่ขาวพ่อง และทรวดทรงองเอวที่ได้รูปพอดี บวกกับอาการกล้าๆกลัวๆ ของเธอ ยิ่งทำให้เธอดูมีเสน่ห์มากๆ โดยเฉพาะในสายตาของชายหนุ่มจากนั้นชายหนุ่มในชุดสูทหรู ได้เปิดประตูรถและเดินตรงไปหาคนขับรถของเขาที่กำลังหัวเสียอยู่ "พอได้แล้ว...ไอ้ไทด์" ชายหนุ่มเอ่ยด้วยนํ้าเสียงนิ่งๆ พร้อมกับเอามือแตะบนหัวไหล่ของลูกน้องคนสนิท เมื่อลูกน้องคนสนิทได้ยิน จึงก้มหัวเล็กน้อยและถอยหลังเบี่ยงไปอีกทาง เพื่อให้เจ้านายของเขาเดินเข้ามาคุยแทน "เธอชื่ออะไร.." ชายหนุ่มเอ่ยด้วยเสียงนิ่งเรียบ สายตาก็สำรวจหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า แพรวาที่ก้มหน้าก้มตาสำนึกผิดอยู่  เงยหน้ามองชายหนุ่มที่ถามชื่อเธอ... ภาพตรงหน้าเป็นชายหนุ่มที่สูงประมาณ180 สวมแว่นกันแดดสีดำ หน้าคม เข้ม หล่อเนี๊ยบในชุดสูท ที่คุมเสื้อเชิ้ตสีขาวอีกที แต่ไม่ได้ติดกระดุมสามเม็ดบนจึงเผยให้เห็นแผงหน้าอกพร้อมกับรอยสักที่ โผล่มานิดๆ ตามแบบฉบับมาเฟียเป๊ะๆ

 "เอ่อ..พะ..แพรวาค่ะ" แพรวาตอบชายหนุ่มตรงหน้า แม้ว่าเธอจะไม่เข้าใจว่าชายหนุ่มถามชื่อเธอทำไม แต่เธอก็ตอบกลับไป  ถึงแม้ว่าชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอนั้นจะดูดีเพียงใด แต่เธอก็รู้สึกได้ว่าชายหนุ่มตรงหน้าเธอนั้นหน้ากลัวและอันตรายเป็นอย่างมาก

 "ไอ้ไทด์....มึงโทรหาศูนย์รถ ให้มายกรถสองคันนี้ไปซ่อมด่วน..ส่วนมึงก็กลับไปที่โรงแรม...เดี๋ยวถ้ากูจะกลับ..เดี๋ยวกูโทรไป"ชายหนุ่มเอ่ยสั่งลูกน้อง"ครับนาย.." ลูกน้องคนสนิทตอบกลับ พร้อมกับก้มหัวให้เจ้านายในเชิงรับทราบ"ส่วนเธอ...มากับฉัน" ชายหนุ่มพูด พร้อมกับจับข้อมือสาวสวย และพาไปยังร้านกาแฟแถวๆนั้นเพื่อทำข้อตกลง

"พรึบบบบ..โอ้ยยยย..เดี๋ยวซิ! คุณจะพาฉันไปไหนเนี่ยยยย..โอ้ยยยฉันเจ็บนะ.."แพรววา พยายามแกะมือชายหนุ่มที่จับข้อมือเธอไว้ ด้วยแรงอันน้อยนิดของเธอแต่ก็แกะไม่ออก จึงเดินตามชายหนุ่มเข้าไปด้วยท่าทางขัดขืนเล็กน้อย เพราะเห็นว่า ที่ที่ชายหนุ่มพาเข้าไปเป็นร้านกาแฟเล็กๆ แถมในร้านก็มีคนอยู่ เธอจึงยอมเดินตามชายหนุ่มเข้าไปแต่โดยดี

"คุณบอกกับฉันดีๆก็ได้...ทำไมต้องรุนแรงด้วยล่ะ" หญิงสาวเอ่ยด้วยนํ้าเสียงที่ค่อยไม่สบอารมณ์ชายหนุ่มตรงหน้าไม่มีท่าทีสะทกท้าน แถมยังนั่งไขว่ห้าง กอดอกโดยไม่มีท่าที่สำนึกผิดที่ทำให้เธอเจ็บแม้ว่าอุบัติเหตุครั้งนี้เธอจะเป็นคนผิด  แต่เขาก็ไม่มีสิทธิทำกับเธอแบบนี้

"......." ชายหนุ่มไม่ได้ตอบกลับ แต่กลับนั่งมองหน้าเธอ ด้วยแววตาที่เย็นชา บรรยากาศในร้านตอนนี้เงียบกริบชวนให้อึดอัดเหลือเกิน"นี่คุณ!..ทำไมไม่พูดอะไรเลยล่ะ..เอาแต่จ้องหน้าฉันอยู่ได้ชิ!" แพรวาถามด้วยนํ้าเสียงหงุดหงิด เพราะเขาบังคับเธอมา   แต่เขากลับไม่พูดอะไรซักอย่าง เอาแต่จ้องหน้าเธอ แม้เธอจะกลัวชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าแค่ไหน แต่เธอก็พยายามทำใจดีสู้เสือไว้ เพราะเธอตั้งใจเอาไว้แล้วว่า จะไม่ยอมทำตัวอ่อนแอให้เขาเห็นอีก

ทางด้าน วีระกร 

วีระกรมองหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังมีอารหงุดหงิด  พรางคิดในใจแม้หญิงสาวจะทำท่าทางเหมือนไม่กลัวเค้า แต่ภายในดวงตาเธอกลับอ่อนไหว สั่นเครือ เหมือนเธอกำลังฝืนตัวเอง เฉกเช่นกวางน้อยที่กำลังพยายามขู่ราชสีห์.......