หัวใจเสน่หา

นายมันเลว!

ณ คอนโดของ วีระกร 21.00

ขณะที่ชายหนุ่มกำลังจ้องโน็ตบุค เพื่อดูหุ้นของโรงแรมเขา อยู่บนโซฟาในห้อง

"ตี๊ดๆติดๆตี๊ดๆ" เสียงโทรศัพท์ของวีระกร ดังขึ้น ชายหนุ่มหยิบขึ้นมาดูและเอ่ยเบาๆ "ใครว่ะ"

เพราะชายหนุ่มไม่เคยให้เบอร์ส่วนตัวนี้มั่วๆกับใคร มีแค่ไม่กี่คนที่รู้

"ฮัลโหล..." ชายหนุ่มกดรับพร้อมกับเอ่ยขึ้น

"นายอยู่ไหน" เสียงผู้หญิงเรียบๆจากปลายสายเอ่ยถามเขา ยิ่งทำให้เขางุนงงเข้าไปใหญ่

"เธอเป็นใคร?.." ชายหนุ่มถามกลับ เพราะเขาจำได้ว่าเขาไม่เคยให้เบอร์ผู้หญิงคนไหน

"ฉันเอง.....แพรวา" ปลายสายเอ่ยขึ้นด้วยนํ้าเสียงนิ่งๆ

"หะ!.....พะ..แพรวา!" ชายหนุ่มตกใจ เขาไม่คิดว่าเธอจะโทรมา

แต่ต้องยอมรับว่าเขาดีใจที่ได้ยินเสียงเธออีกครั้ง

"ธะ..เธอ..มีเบอร์ฉันได้ยังไง" ชายหนุ่มถามกลับอย่างตะกุกตะกะ

เธอเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ทำให้เข้าเสียศูนย์บ่อยๆ

"ฉันเคยขอจากลูกน้องนายไว้" หญิงสาวตอบกลับชายหนุ่ม

"เลิกถามซักที!..ตอนนี้นายอยู่ไหน!" หญิงสาวถามกลับ เมื่อได้ยินชายหนุ่มถามเธอไม่หยุด

"เธอมีอะไร.." ชายหนุ่มยังคงถามต่อ เมื่อเสียงของปลายสายเริ่มหงุดหงิด

"ฉันมีเรื่องจะถามหน่อย...ส่งที่อยู่ของนายมา" หญิงสาวพูดจบก็วางสายไป

ทางด้าน วีระกร เมื่อหญิงสาววางสายไป เขาก็ครุ่นคิดอยู่แปบนึง แต่ก็ส่งที่อยู่ไปให้ทางข้อความ

มันก็คือที่อยู่คอนโดของเขานั้นเอง เขาก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าหญิงสาวจะถามอะไร ถึงได้กล้ามาหาเขา

วีระกร ได้โทรไปบอกยามว่า ถ้ามีผู้หญิงชื่อนี้มาถามหาเขา ให้ปล่อยเข้ามาได้เลย..

20 นาทีผ่านไป

"..ตริ้ง..ต่อง.." เสียงกดออดหน้าห้อง วีระกร ดังขึ้น แน่นอนเขารู้ว่าใครจึงเดินไปเปิดประตู

"ปึก..." เสียงเขาเปิดประตู ภาพตรงหน้าคือผู้หญิงที่เขาคุ้นเคยดี

เธอมาในชุด เสื้อยืดแขนยาวสีขาวหลวมๆ กระโปรงยีนเหนือหัวเข่า

ส่วนเขาอยู่ในชุด กางเกงขาสั้นสีดำธรรมดา เสื้อยืดสีดำหลวมๆ

"เธอมีอะไร" ชายหนุ่มถามหญิงสาวที่อยู่หน้าประตู เขาสังเกตเห็นใบหน้าของเธอ

เหมือนเพิ่งผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก

"ฟึบ..." หญิงสาวไม่ได้พูดอะไร และถือวิสาสะเดินเข้ามาในห้องชายหนุ่ม

และนั่งลงบนโซฟาพร้อมกับมองมาที่ชายหนุ่มด้วยสายตาที่เย็นชา

หลังจากปิดประตูแล้ว ชาหนุ่มก็กอดอกเอาไหล่พิงกำแพง แล้วมองมายังหญิงสาว

"เธอมีอะไร..ก็รีบพูดมา" ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นหญิงสาวเอาแต่มองเขา

เพราะตั้งแต่เรื่องวันนั้น เขาก็ไม่ได้ส่งคนไปคอยติดตามเธออีกเลย เขาจึงไม่รู้ว่าเธอเป็นอะไร

"นายส่งคนไปทำร้ายพ่อฉันหรือเปล่า.." เสียงหญิงสาวยังคงนิ่ง แต่ในตาเธอเริ่มแดงกลํ่า

"เธอพูดอะไรของเธอฉันไม่เข้าใจ?" ชายหนุ่มตอบกลับ ด้วยสีหน้านิ่งๆ

แต่เขาก็ไม่รู้จริงๆแหล่ะว่าเธอพูดเรื่องอะไร

"ตอบมาาา! นายส่งคนไปทำร้ายพ่อฉันหรือเปล่า!" หญิงสาวเริ่มเสียงดังขึ้น ดวงตาแดงกลํ่ามีนํ้าตาไหลออกมา

เธอมั่นใจว่าต้องเป็นเขาแน่นอน บวกกับความโมโห ยิ่งทำให้เธอขาดสติ

"นายมันเลว! ทำได้แม้กระทั่งคนที่ไม่มีทางสู้!" ด้วยปัญหาของเธอกับเขา และปัญหาอื่นที่ถาโถมเข้ามา

ทำให้หญิงสาวขาดสติ ด่าทอชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความโกรธ เธอไม่คิดจะฟังเขาด้วยซํ้า

ทางด้านชายหนุ่มเมื่อได้ยินคำด่าทอของหญิงสาว ชายหนุ่มก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นโกรธเกรี้ยวขึ้นมาทันที

พร้อมกับเดินไปบีบที่คางของหญิงสาว และจ้องหน้าเธอ

"แพรวาาาา!!!...ฉันคงยอมเธอมากกกไปซินะ!!!...เธอถึงได้กล้ามาด่าฉันฉอดๆถึงที่นี่!!!"

"หึ!...คำก็เลว!!...สองคำก็เลว!! ในสายตาของเธอ!!! ฉันคงเลวมากซินะ!!!"

ได้..!!!เดี๋ยวฉันจะทำให้ดู..!!ว่าเวลาฉันเลวจริงๆอ่ะ!!มันเป็นอย่างไง!!!!! มานี่!!!!!

"พรึบบบบ!"ชายหนุ่มพูดจบ ก็ลากหญิงสาวไปที่เตียงของเขาทันที

"ฟรึบบบ!...โอ๊ยยยย!.."ร่างหญิงสาวที่ถูกชายหนุ่มผลักลงไปบนเตียง

แม้เตียงจะนิ่มแต่มันก็ทำให้เธอจุกนิดหน่อย

จากนั้นชายหนุ่มก็ขึ้นคร่อมหญิงสาว รวบมือทั้งสองข้างไว้เหนือหัวของเธอ

"ปล่อยยยยนะ!....ไอ้เลวววว!!!...หึ!...ที่ฉันคิดว่านายเลววว! ฉันคงคิดไม่ผิดซินะ!!."

หญิงสาวเอ่ยด้วยความโมโห ดวงตาของเธอแดงกลํ่า มีนํ้าตาคลออยู่ภายในดวงตา

จ้องมองหน้าของชายหนุ่มที่คร่อมเธออยู่

ชายหนุ่มไม่ได้ตอบอะไร แขนข้างนึงจับรวบมือของหญิงสาวไว้ อีกข้างนึงก็จับคางของหญิงสาว

ก่อนจะประกบจูบปากหญิงสาวอย่างรุนแรง

"อือออออือออืออออือออ....อ่อยยยยอั้นนนนนอะ่่ะะ" หญิงสาวที่กำลังพยายขัดขืนบอกกับชายหนุ่ม

แต่เนื่องจากปากของเขากำลังประกบจูบปากของเธออยู่ มันจึงฟังไม่เป็นภาษา

จากนั้นชายหนุ่มก็เปลี่ยนมาเป็นซุกไซร้ซอกคอของเธอ กัดเบาๆจนเกิดเป็นรอยจํ้า

แล้วมืออีกข้างนึงก็ขยำหน้าอกของหญิงสาวอย่างรุนแรง

หลังจากชายหนุ่มซุกไซร้ซอกคอของหญิงสาวได้ไม่นาน หญิงสาวที่อยู่ด้านล่างก็ค่อยๆหมดแรงขัดขืน

"ฮึก!...ฮือ.....ฮึก!" เสียงสะอื้นของหญิงสาว ทำให้ชายหนุ่มหยุดชะงัก

ก่อนผละออกจากซอกคอหญิงสาว และจ้องมองใบหน้าของหญิงสาวที่กำลังสะอึกสะอื้น

"ฮึกกก! นายยย..อยากกก..จะทำาาอาาาไรก็เชิญ...ฮึกกก!."

"ถ้าได้....ในสิ่งที่นายยย..ต้องการแล้ว..ฮึก!..นายยยต้องไม่มาาายุ่ง...กับฉันนน..และครอบครัวของฉันอีก..ฮึก!"

ชายหนุ่มเมื่อได้ยินหญิงสาวพูดทั้งนํ้าตา

"โธ่!...เว้ยยยยยยยยย....ฟรึบบบ.." เขาระเบิดอารมณ์ออก พร้อมกับลุกออกจากร่างหญิงสาวที่เขาคร่อมอยู่

เมื่อหญิงสาวเห็นว่าชายหนุ่มลุกออกไปแล้ว จึงรีบเด้งตัวขึ้นและเขยิบถอยหลังพิงหัวเตียง

พร้อมกับกอดผ้าห่มไว้ และร้องไห้อย่างหนัก

จากนั้นไม่นาน ชายหนุ่มก็สงบลง และนั่งลงปลายเตียงโดยหันหลังให้หญิงสาว

"เฮ้อออ......แพรวา" ชายหนุ่มเรียกชื่อเธอพร้อมกับเสียงหอบอย่างเหนื่อยๆของเขา

"ทำไมคุณถึงไม่คิดจะฟังผมบ้าง...ผมยังไม่ได้บอกเลยด้วยซํ้า ว่าผมทำหรือไม่ได้ทำ"

ชายหนุ่มพูดด้วยนํ้าเสียงเหนื่อยๆ จากนัั้นชายหนุ่มก็ลุกเดินไปยังตู้เสื้อผ้า

หยิบเสื้อคลุม หยิบกุญแจรถ และเดินออกจากห้องไป.....