หัวใจเสน่หา

ขืนใจ

ณ................พื้นที่เจรจา จังหวัดภูเก็ต

"คุณวีระกร ผมว่า..ผมได้แจ้งคนของคุณไปแล้วนะครับ ว่าผมไม่ขาย" เจ้าของที่เอ่ยบอกวีระกรด้วยท่าทางหงุดหงิด เพราะชายหนุ่มตรงหน้าชั่งตื้อเหลือเกิน

"ผมทราบดีครับ....แต่ผมอยากให้คุณประสิทธิ์ลองทบทวนดูอีกทีครับ" วีระกรเอ่ยด้วยนํ้าเสียงจริงจัง เขาพยายามตื้อเจ้าของที อย่างไม่ลดละ

"ทำไมคุณถึงอยากได้พื้นที่แถวนี้จัง....คุณก็คงไม่ต่างจากนายทุนคนอื่นๆ...ที่หวังแต่ผลประโยชน์ของตัวเอง" เจ้าของที่เอ่ยอย่างประชดประชัน เพราะที่แถวนี้มีนายทุนมาทาบทามหลายคนแล้ว

"ถ้าคุณจะคิดอย่างนั้นผมก็เข้าใจครับ...แต่โครงนี้ของผมอาจจะแตกต่างจากคนอื่นๆอยู่....ผมจะสร้างโรงแรมที่นี่.. และปรับปรุ่งที่นี่ให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยว....ให้ชาวต่างชาติได้เห็นการดำรงวีถีชีวิตของคนที่นี่... ส่วนการสั่งซื้อวัตถุดิบของโรงแรมของเรา...เราจะเน้นสั่งซื้อของที่ชาวบ้านหาได้เป็นหลัก...เพื่อฟื้นฟูเศรษฐกิจของที่นี่ " วีระกรชี้แจงด้วยนํ้าเสียงจริงจัง

เจ้าของที่เมื่อได้ยินการชี้แจงต่างๆของวีระกร เค้าก็รู้สึกทึ่งในตัวชายหนุ่มมาก สายตาที่จริงใจบวกความตั้งใจหลายต่อหลายครั้ง สุดท้ายเจ้าของที่ ก็ยอมขายที่ให้วีระกร โดยมีข้อแม้ว่า สัญญาจะต้องระบุชัดเจนทุกๆอย่างที่เขากล่าวมา

วีระกรเมื่อเจรจาเสร็จเขาก็มุ่งหน้ากลับไปที่บ้านพักทันทีพร้อมกับเลขาของเขา บ้านพักนี้เป็นของวีระกรที่ซื้อไว้ เขาชอบมาผักผ่อนที่นี่บ่อยๆ

ณ....บ้านพักวีระกร

"ฮัลโลลลลลล.......เป็นไงว่ะไอ้วี สำเร็จป่าวว่ะ " อาร์มลูกพี่ลูกน้องของวีระกรที่รออยู่ที่บ้านพักเอ่ยถาม ถึงอาร์มจะไม่ค่อยอยากให้วีระกรอยู่กับปิ่นเลขาสาวสวยสองต่อสองนัก แต่เขาก็ไม่คิดจะไปก้าวก่ายหรือไปกวนใจวีระกร เพราะเขารู้ว่าการเจรจานี้สำคัญต่อวีระกรมาก

"สำเร็จสิว่ะ....หึ!มึงดูด้วยกูใคร" วีระกรเอ่ยด้วยความภาคภูมิใจ โครงการนี้เขาคิดขึ้นเอง เขาจึงอยากจะทำให้สำเร็จ

"คราบบบพ่อคนเก่ง.......วันนี้ต้องฉลองเว้ย...คุณปิ่นเรียนเชิญด้วยนะครับ" อาร์มเอ่ยอย่างตื่นเต้นพร้อมกับชวนเลขาสาว ด้วยรอยยิ้มหวานๆ

"ค่ะ^^.......เดี๋ยวขอตัวกลับห้องก่อนะคะ คืนนี้เจอกันค่ะ" ปิ่นตอบตกลงก่อนจะเดินไปยังห้องพักทันที ถึงแม้เธอจะอยู่กับชายหนุ่มตั้งสองคน แต่เธอก็ไม่รู้สึกกลัวซักนิดเลย เพราะทำงานด้วยกันมานาน

พอพูดคุยกันเสร็จทั้งสามคนก็แยกย้ายเข้าห้องทันที

ณ งานเลี้ยงฉลอง

อาร์มได้สั่งลูกน้องเตรียมของไว้แล้ว งานเป็นแบบง่ายๆจัดหน้าที่พัก วีระกรไม่ชอบความวุ่นวายเขาจึงให้อาร์มจัดง่ายๆพอ การดื่มดํ่ากับคํ่าคืน เสียงลมพัด เสียงครื่นทะเลเป็นสิ่งที่วีระกรชอบมาก บ้านพักของวีระกรนั้นเขาจึงเลือกซื้อแบบติดกับทะเล และต้องเป็นพื้นที่ส่วนตัว

ผ่านไปไม่นานฟ้าก็มืด ตอนนี้ทั้งสามคนตั้งวง พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน เปิดเพลงคลอนิดๆ เพื่อไม่ให้บรรยากาศเงียบเกินไป

" คุณปิ่นชอบทะเลไหมครับ...^^ " อาร์มเอ่ยถาม เลขาสาวที่มาในชุดลำลองสบาบๆแอบเซ็กซี่ๆนิดๆ

" ชอบค่ะ....แต่ปิ่นไม่ค่อยได้มา....วันๆทำแต่งาน.....เคยมาครั้งเดียวตอนเด็กๆค่ะ^^ " ปิ่นตอบคำถามอาร์มด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

"หรอคับ....งั้นเดียวผมพามาบ่อยๆนะคับ^^ " อาร์มเอ่ย พร้อมกับยิ้มหวานให้ปิ่น ตอนนี้อาร์มเริ่มมีอาการเมา เขามองหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่ลดสายตา ส่วนปิ่นไม่ได้ตอบอะไร ทำแค่ยิ้มและหัวเราะออกมาเบาๆ

ทางด้านวีระกร เห็นสองคนคุยกันก็ไม่ได้ขัดใครอะไร เค้ามองไปยังทะเล ครุ่นคิดในใจว่าอยากพาแพรวามาซักครั้ง แต่หนทางของเขากับเธอยังไปไม่ถึงไหนเลย ในระหว่างที่วีระกรกำลังเหม่อลอยอยู่นั้นปิ่นก็เอ่ยขึ้น

"bossคิดถึงใครอยู่หรอคะ...เห็นนั่งเหม่อมาตั้งนานแล้ว^^ " ปิ่นหันมาคุยกับวีระกร เพราะเห็นชายหนุ่มเงียบไปนาน

" คิดถึงแฟนอยู่หรอว่ะ ^^ " อาร์มรีบพูดดักวีระกร ทางด้านปิ่นก็มองด้วยสายตาที่อยากรู้เหมือนกัน

"กูไม่มีแฟนโว้ยยยย......เหอะ! ..หน้ามึงเมามากไอ้อาร์ม....แยกย้ายดีกว่าว่ะ" วีระกรรีบตัดบท อีกอย่างเขาเห็นอาร์มเริ่มเมาแล้วด้วย จึงชวนกันกลับห้อง

หลังจากที่แยกย้ายต่างคนก็ต่างกับห้องตัวเอง วีระกรก็อาบนํ้าเตรียมตัวนอนทันที ก่อนนอนเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ลังเลว่าจะทักพาแพรวาดีหรือไม่

"เฮ้อออออ.....ไม่ดีกว่าว่ะ....ดึกแล้วด้วย...". วีระกรพึมพำเบาๆก่อนจะวางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียง

........ผ่านไปหนึ่งชัวโมงวีระกรก็ไม่มีทีท่าว่าจะหลับ เขาพลิกไปพลิกมาบนเตียง ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกัน เมื่อทำยังไงก็ไม่หลับวีระกรจึงลุกออกจากห้องไป เขากะว่าจะไปเดินรับลมซะหน่อย เขาอาจจะคิดถึงแพรวาอยู่ก็ได้ โดนลมทะเลซักหน่อยอะไรๆอาจจะดีขึ้น

แต่ในขณะที่เข้าเดินผ่านห้องปิ่น เขาก็ได้ยินเสียงแปลกๆ เขาจึงเดินไปใกล้ๆประพร้อมกับค่อยๆแนบหูฟัง แต่สิ่งที่เขาได้ยินทำให้เขาตกใจ

"อย่าาาาานะ!.......ฮืออออ....คุณอาร์มปล่อยปิ่นนะคะปิ่นขอร้องงงงงง.....ฮือออออออ.." " ปล่อยยยยยยนะะ!...... " "ปิ่นนนนนพี่ขอเถอะ .....ปิ่นก็รู้ว่าพี่ชอบปิ่นนนน" เมื่อวีระกรได้ยินจึงตกใจมาก นํ้าเสียงแบบนี้เหมือนตอนที่เขาทำกับแพรวา มันคือการขืนใจ สำหรับวีระกร ถ้าเลขาของเขาสมยอมกับอาร์มเขาก็ไม่ว่าอะไร แต่นี่ลูกพี่ลูกน้องของเขากำลังขืนใจเลขาของเขาอยู่ วีระกรไม่รอช้า รีบเปิดประตูเข้าไป เพราะห้องไม่ได้ล็อค

"ไอ้อาร์ม!.............มึงทำห่าอะไรว่ะเนี่ย!" ภาพที่เห็นคืออาร์มคร่อมเลขาเขาอยู่ วีระกรรีบกระชากอาร์มออกมาทันที และชกอาร์มไปทีนึงจนล้มลงไปติดกำแพง เสียงปิ่นร้องไห้ดังไปทั่วห้อง เมื่อวีระกรเห็นสภาพเลขาของเขา เขาก็ยิ่งโมโหหนักกว่าเดิม

"ทำไมมึงทำอย่างนี้ว่ะ! ....ไอ้เหี้ยอาร์ม......มึงออกไปจากบ้านกูเดี๋ยวนี้!" วีระกรเอ่ยพร้อมกับท่าทีที่โกรธจัด

"กูขอโทษว่ะไอ้วี!......กู....." อาร์มเอ่ยด้วยนํ้าเสียงหงอยๆพร้อมกับเอามือจับปากตัวเองที่โดนวีระกรต่อย

."ออกไป!!!!...". วีระกรเอ่ยไล่อาร์มด้วยนํ้าเสียงที่ดุดัน ในแววตาของวีระกรมีแต่ความโกรธ

หลังจากนั้นอาร์มก็เดินออกจากห้องไป และตรงไปที่รถของเขาและขับออกไปทันที

วีระกรเห็นสภาพเลขาของเขา ที่กำลังนั่งกอดผ้าห่มร้องไห้อยู่ เขายิ่งสงสารเธอจับใจ ที่เขาเอาเธอมา เพียงแค่อยากจะแกล้งอาร์มเท่านั้น ไม่นึกว่าเธอจะต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ วีระกรค่อยๆนั่งลงข้างๆหญิงสาว

"ผมขอโทษ......" วีระกรเอ่ยด้วยนํ้าเสียงเศร้าๆมันเป็นสิ่งเดียวที่เขาทำได้ เขารู้สึกผิดมาก ถ้าเขาไม่พาเธอมา เรื่องแบบนี้ก็คงไม่เกิด

"ฮืออออ..........ฮืออออออ..................(พรึบ!) "ปิ่นที่กำลังร้องไห้อย่างหนัก ก็โผเขากอดวีระกรทันที

วีระกรชะงักนิดนึงแต่ก็กอดกลับ เสียงผู้หญิงในอกของเขายังร้องให้ไม่หยุด วีระกรเริ่มสับสนกับหัวใจตัวเอง เขาอาจจะชอบแพรวา แล้วผู้หญิงในอกของเขาตอนนี้ล่ะ การร้องไห้ของเธอทำให้เขาเจ็บปวดเหมือนกัน หรืออาจจะเป็นเพราะเขารู้สึกผิดกับเธอ

ผ่านไปซักพักทุกอย่างก็เงียบลง เสียงร้องไห้ของปิ่นก็ไม่มีแล้ว เขาเห็นว่าปิ่นเหมือนจะหลับ วีระกรจึงอุ้มปิ่นไปที่ห้องของเขา เนื่องจากว่าห้องของเธอมันเละมาก ข้าวของกระจัดกระจายไปหมด จากนั้นพอมาถึงเตียงเขาก็วางหญิงสาวนอนลงบนที่นอน และก็ห่มผ้าให้เธอ อยู่ดีๆหญิงสาวก็ลืมตาขึ้นและมองมาที่เขา รอบดวงตาของเธอมีสีแดงอ่อนเพราะผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก มีนํ้าตาคลอนิดๆ วีระกรรับรู้ได้ว่าเลขาเขากลัวขนาดไหน

"bossคะ......คืนนี้ปิ่นขอนอนกอดbossได้ไหม.. " หญิงสาวเอ่ยถามเจ้านาย ตอนนนี้ดวงตาของเธอเริ่มแดงขึ้นกว่าเก่า เหมือนเธอกำลังจะร้องไห้อีกรอบ เธอจ้องมองมาที่เขาด้วยสายตาเศร้าๆ

วีระกรไม่ได้พูดอะไร หลังจากนั้นเขาก็เดินไปอีกฟากเตียง และก็แทรกตัวไปนอนข้างๆเลขาสาว และดึงเธอเข้ามากอด วีระกรไม่รู้ว่าเขาทำไปทำไม เขาคิดแค่ว่าเขาสงสารผู้หญิงที่อยู่ตรงนี้หลือเกิน ปิ่นที่เขาเจอตอนทำงานกับตอนนี้ มันคือคนละคนกันเลย หลังจากทั้งสองกอดกันได้ซักพัก ทั้งสองก็หลับสู่ห้วงนิทรา

ณ บ้านพักวีระกร

"ติ๊ดดดดดดดดดดดด" เสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์ของวีระกรก็ดังขึ้น

ปิ่นลืมตาขึ้นช้าๆ เธอมองไปรอบๆแต่ไม่เห็นชายหนุ่มแล้ว เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง เพียงแค่คิดถึงเรื่องเมื่อคืนเธอก็รู็สึกเหมือนนํ้าตาจะไหลอีกรอบ

" แกร็ก.....ฟรึบ " เสียงเปิดประตูดังขึ้น เป็นbossของเธอนั้นเอง ชายหนุ่มเดินเข้ามาพร้อมถ้วยและแก้วนํ้าในมือ

"ตื่นแล้วหรอ......อ่ะกินโจ๊กก่อน จะได้กินยา เมื่อคืนรู้สึกว่าตัวคุณอุ่นๆกินยาดักไว้ก่อน" ชายหนุ่มเอ่ยพร้อมกับวางถ้วยกับแก้วนํ้าไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียง

"bossไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้นะคะ" ปิ่นเอ้ยด้วยท่าทางเกรงใจ

"ไม่เป็นไรหรอก...อีกอย่างเรื่องนี้ผมก็มีส่วนผิด...ให้ผมดูแลคุณเถอะ...ไม่งั้นผมคงไม่สบายใจ" วีระกรเอ่ย พร้อมกับยิ้มเบาๆ

ปิ่นไม่ได้ตอบอะไรทำแค่เพียงพยักหน้าเบาๆก่อนจะหยิบถ้วยโจ๊กขึ้นมากิน ทางด้านวีระกรก็นั่งมองหญิงสาวตรงหน้า ใจก็อยากจะพูดเรื่องเมื่อคืน แต่กลัวว่าหญิงสาวจะร้องไห้ขึ้นมาอีก เขาไม่เคยเห็นด้านอ่อนแอของปิ่นเลย ตลอดเวลาที่เธอเป็นเลขาของเขา เธอเป็นผู้หญิงมั่นๆเขาไม่คิดว่าจะได้เห็นเธอในมุมนี้

"ผมให้แม่บ้านมาทำความสะอาดห้องของคุณแล้ว......เดี๋ยวกินเสร็จคุณก็ไปอาบนํ้าซะ" วีระกรเอ่ยสั่งหญิงสาว ก่อนจะลุกออกจากห้องไป ทางด้านปิ่น เธอมองตามหลังชายหนุ่ม เธอไม่คิดเหมือนกันว่าเขาจะมีมุมอบอุ่นด้วย

ผ่านไปไม่นาน ปิ่นก็เตรียมตัวเสร็จ เธอจึงเดินออกมาหน้าบ้านพัก พร้อมกับกระเป๋าเดินทาง

"นี่คุณจะไปไหน?" วีระกรเอ่ยถามด้วยความสงสัยเมื่อเห็นเลขาของเขาลากกระเป๋าเดินทางมาด้วย

"เราไม่ได้กำลังจะกลับกรุงเทพหรอคะ?" ปิ่นถามด้วยความสงสัย เพราะงานที่นี่ก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว

"ฮ่ะๆ ยังไม่กลับ....วันนี้ผมจะพาคุณไปเที่ยวหนึ่งวันเต็มๆ..." วีระกรหัวเราะเบาๆก่อนจะเอ่ยบอกเลขาสาว

"bossคะ.......ปิ่นไม่เป็นไรแล้ว....ไม่ต้องทำขนาดนี้หรอกค่ะ...เรากับกรุงเทพกันเถอะค่ะ" ปิ่นทักท้วงชายหนุ่ม เธอรู็สึกเกรงใจเขามาก อันที่จริงเขาไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ก็ได้

"เฮ้ออออออ......คุณเลขา!นี่คือคำสั่ง...เอากระเป๋าไปเก็บและรีบตามผมมา" วีระกรถอนหายใจ ก่อนจะสั่งเลขาสาวด้วยนํ้าเสียงดุๆ

ผ่านไปไม่นาน..........วีระกรก็ลากแม่เลขาเขาไปจนได้

"เป็นไงโล่งขึ้นไหม?" วีระกรเอ่ยถามเลขาของเขาที่ยืนมองทะเลอยู่ตรงระเบียงเรือ วีระกรพาเลขาของเขามาล่องเรือ เขาคิดว่าทะเลจะช่วยทำให้เลขาของเขานั้นสบายใจขึ้น และก็เหมือนจะช่วยได้จริงๆ

"ค่ะ^^....ไม่คิดไม่ฝันว่าจะมีโอกาสได้มาล่องเรือ...^^" ปิ่นเอ่ยตอบวีระกร ครอบครัวหญิงสาวนั้นมีฐานะปานกลาง ไม่ได้รํ่ารวยอะไร หลังจะเรียนจบ เธอก็ตั้งหน้าตั้งตาทำงานอย่างเดียว เธอจึงไม่มีโอกาสได้ไปไหนเลย อีกอย่างแม้จะมีหนุ่มรวยๆมาจีบมากมาย เธอก็ไม่สนใจใครเลยเพราะเธอคิดว่าการมีเงินด้วยตัวเองมันหน้าภูมิใจกว่า

"ขอบคุณbossมากๆนะคะ........ที่พามาซ้อมฮันนีมูน^^ " หญิงสาวเอ่ยหยอกล้อเจ้านายที่ยืนข้างๆ

"ฮ่าๆๆๆ......." ชายหนุ่มไม่ได้ตอบอะไรทำแค่หัวเราะออกมาเบาๆเขาเห็นเลขาของเขากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ เค้าก็สบายใจขึ้น ส่วนเธอจะคิดอะไรอย่างไงเขาก็ปล่อย... แค่เธอยิ้มได้ เขาก็พอใจแล้ว..

ฝากติชมด้วยนะครับ