หัวใจเสน่หา

สงครามประสาท

ณ...ห้องผู้ป่วยพักฟื้น .โรงพยายาบาลxxx

"พ่อเป็นไงบ้างคะ?...." หญิงสาวเอ่ยกับผู้เป็นพ่อที่นอนอยู่บนเเตียงคนป่วย

"พ่อไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ..." ผู้เป็นพ่อเอ่ยกับลูกสาวสุดที่รัก

"แล้วนี่ใคร?...แฟนลูกหรอ?"....ผู้เป็นพ่อเอ่ยเมื่อเห็นว่า มีชายหนุ่มมากับลูกสาว

"อ๋อ..มะ...ไม่ใช่ค่ะ!...นี่คุณวี เป็นลูกค้าประจำที่ร้านค่ะ..." หญิงสาวเอ่ยกับผู้เป็นพ่อ

"คุณวีเค้าอาสามาส่งแพรหน่ะค่ะ......ใช่ไหมคะ?คุณวี.." หญิงสาวเอ่ยพร้อมกับหันไปถลึงตาใส่ชายหนุ่ม

ทำนองว่าให้ช่วยยืนยันในเรื่องที่เธอพูด

"!อ๋อออ.....ใช่คับ...สวัสดีครับคุณลุง" ชายหนุ่มเอ่ยทักทายพร้อมกับส่งยิ้มให้พ่อของหญิงสาว

พร้อมกับงงๆว่าเขาไปเป็นลูกค้าประจำตอนไหน

"โอ้ะ!..จำได้แล้ว...! คุณคือคนที่โดนพี่แพรตบวันนั้นนิ!" เจนลูกน้องของแพรวาเอ่ยยิ้มๆมองมาที่ชายหนุ่ม

"-_-หนอยยย...ยัยนี่นิ!..ไม่พูดก็ไม่มีใครหาว่าเป็นใบ้หรอกนะ." ชายหนุ่มคิดในใจก่อนจะถลึงตาใส่เด็กสาวที่ยืนยิ้มอยู่

"เจน!........." แพรวาเอ่ย พร้อมกับทำตาดุๆใส่ลูกน้องคนสนิท

เมื่อลูกน้องคนสนิทเห็นแววตาของเจ้านาย จึงนึกขึ้นมาได้ว่า เผลอพูดในเรื่องที่ไม่ควรพูดไปซะแล้ว

พร้อมกับทำหน้าหงอยๆ เดินไปนั่งที่โซฟารับรองเหมือนเดิม

"เอ่อออ.....พ่อพอจะรู้ไหมคะ...ว่าใครเป็นคนส่งคนมาทำร้ายพ่อ?" หญิงสาวเอ่ยถามผู้เป็นพ่อ

เพราะเธอก็ไม่เคยเห็นพ่อของเธอมีศัตรูที่ไหน

"เอ่อ..........." ผู้เป็นพ่อไม่ได้ตอบ แต่มีสีหน้าท่าทีที่เป็นกังวล

"แกร๊ก.....ฟรึบ" ระหว่างการสนทนาของพ่อลูก ประตูห้องก็ถูกเปิดออก ทุกคนจึงหันไปมอง

"อ่าว...พี่นัท/คุณนัท " ทั้งแพรวาและเจนเอ่ยขึ้นพร้อมกัน บรรยกาศจากที่เคยสงบก็เจื้อยแจ้วอีกครั้ง

"สวัสดีค่ะพี่นัท..../สวัสดีค่ะคุณนัท..." ทั้งสองกล่าวทักทายหมอหนุ่มที่เดินเข้ามาพร้อมกับสัหน้ายิ้มแย้ม

"สวัสดีครับ...." หมอหนุ่มทักทายกลับ แล้วจึงเดินไปทักทายผู้ป่วย

"สวัสดีครับคุณพ่อ...เป็นยังไงบ้างครับ..ดีขึ้นแล้วใช่ไหมครับ" หมอหนุ่มไม่รอช้ากล่าวทักทายพ่อของแพรวาทันที

"สวัสดีครับคุณหมอ...ผมไม่เป็นไรแล้วคับ" พ่อแพรวาเอ่ยตอบชายหนุ่มที่มาใหม่ พร้อมกับรอยยิ้ม

เนื่องจากพ่อของหญิงสาวก็พอจะรู้จักหมอหนุ่มเหมือนกัน เพราะหมอหนุ่มก็เคยไปที่ร้านอยู่บ่อยๆ

"ส่วนคุณคนนี้คือ......." หมอหนุ่มมองหน้าชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆเตียงผู้ป่วย สลับกับมองหน้าของแพรวา

ทางด้านวีระกร หลังจากเป็นอากาศธาตุอยู่นานจึงรีบแนะนำตัว

"อ๋อ...ผมวีระกร เป็นรุ่นพี่ที่สนิท!กับแพรวานะครับ..ยินดีที่ได้รู้จักครับ" ชายหนุ่มเอ่มพร้อมกับยิ้มๆเบา และกระตุกคิ้วให้หญิงสาว

ที่กำลังมองดูสองหนุ่มทักทายกัน เมื่อแพรวาได้ยินวีระกรเอ่ย จึงคิดในใจว่า ..

เธอนั้นไปสนิทกับเขาตอนไหน แต่หญิงสาวก็ไม่ได้เอ่ยอะไร

"อ๋อ.....ยินดีที่ได้รู้จักครับ....ผทนัทครับ" ชายหนุ่มเอ่ย พร้อมกับยื่นมือจับมือกับวีระกรเพื่อเป็นการทักทาย

เมื่อทุกคนในห้องกล่าวทักทายเสร็จ วีระกรจึงกลับไปเป็นอากาศธาตุอีกครั้ง

"เอ้อ....แพร..พี่ซื้อโจ๊กกับผลไม้มาฝาก.."หมอหนุ่มเอ่ยพร้อมกับยื่นของให้หญิงสาว

"ไม่เห็นต้องลำบากเลยนี่คะ...พี่นัท" หญิงสาวเอ่ยด้วยท่างเกร็งใจ พร้อมกับรับของเยี่ยมจากมือหมอหนุ่ม

"ไม่เป็นไรหรอกครับ...มากกว่านี้พี่ก็ให้ได้" หมอหนุ่มหยอดต่อไม่รอแล้วนะ กับหญิงสาวตรงหน้า

วีระกรที่ยืนกอดอกและมองการสนทนาทั้งสองคนอยู่ ก็กรอกตามองบนทันที

"อ้อ....คุณวีระกร ..ทานด้วยกันซิครับ" หมอหนุ่มชักชวน ชายหนุ่มที่ยืนโดดเดี่ยวเดียวดายอยู่มุมห้อง

"ไม่เป็นไรครับผมจะกลับอยู่พอดี...เชิญตามสบายครับ" ชายหนุ่มยิ้มเบาๆพร้อมกับเดินไปที่เตียงผู้ป่วย

"คุณลุงครับ..."ชายหนุ่มเอ่ยเบาๆ เพื่อไม่ให้กลุ่มคนที่กำลังทานผลไม้อย่างเอร็ดอร่อยด้านหลังได้ยิน

"นี่นามบัตรผมครับ...ถ้าคุณลุงพร้อมเมื่อไหร่..โทรทรบอกผมได้นะครับ..ว่าใครส่งคนมาทำร้ายคุณลุง..เดี๋ยวผมจัดการเอง"

"ผมสัญญา...ว่าผมจะไม่บอกแพรวาครับ" ชายหนุ่มเอ่ยพร้อมกับยิ้มเบาๆและยื่นนามบัตรให้พ่อของหญิงสาว

เพราะเขาคิดว่าพ่อของแพรวาน่าจะรู้ว่าใครอยู่เบื้องหลัง แต่ท่านคงไม่กล้าบอกลูกสาว เพราะเห็นท่านอํ้าๆอึ้งๆตอนที่แพรวาถาม

และอีกอย่างถ้าปล่อยไปอย่างนี้ แพรววาก็ตกอยู่ในอันตรายเหมือนกัน ถ้ายังจับตัวคนร้ายไม่ได้

ชายหนุ่มจึงยอมไม่ได้ เลยอาสาที่จะช่วย

"เอ่อ......"ผู้เป็นพ่อของหญิงสาว เมื่อได้ยินชายหนุ่มเอ่ยจึงครุ่นคิดในใจ

"ผมไปก่อนนะครับคุณลุง......หายไวๆนะครับ" ชายหนุ่มรีบเอ่ยลา เพราะกลัวว่าผู้เป็นพ่อของหญิงสาวจะปฏิเสธ

เพราะดูแล้วผู้เป็นพ่อของหญิงสาวมี่ท่าทีเกรงใจ ชายหนุ่มหันหลังเดินออกไปทางประตูทันที โดยไม่ได้เอ่ยลาหญิงสาว

ทางด้านแพรวา

พอเห็นชายหนุ่มเดินออกไป เธอก็รู้สึกงุนงง ว่าชายหนุ่มกลับแล้วหรือไง เพราะชายหนุ่มไม่เอ่ยลาเธอซักคำ

"เดี๋ยวแพรขอตัวสักครู่นะคะ...." แพรวาเอ่ยบอกหมอหนุ่ม และเจน ก่อนจะลุกตามวีระกรไป

ณ....ด้านนอกโรงพยายาบาล

"นี่คุณวี!...." หญิงสาวเอ่ยเรียกพร้อมกับท่าทางที่เหนื่อยหอบ พรางคิดในใจคนบ้าอะไรเดินไวชะมัด

เมื่อชายหนุ่มหันมา หญิงสาวจึงเอ่ยถามด้วยความสังสัย เพราะเขาเล่นเดินออกมาไม่บอกใคร บอกแค่พ่อของเธอ

"คุณจะกลับแล้วหรอคะ?" หญิงสาวเอ่ย

"ครับ...." ชายหนุ่มตอบสั้นๆด้วยนํ้าเสียงนิ่งๆ พร้อมกับใบหน้าที่เงียบขึม มองมายังหญิงสาว

"อ๋อ....ที่แพรถามเพราะว่าเห็นคุณเดินออกมาไม่บอกไม่กล่าว" หญิงสาวเอ่ยและมองหน้าชายหนุ่มที่ดูเงียบขึมผิดปกติ

ในใจเธอก็ครุ่นคิดว่าเขาไม่พอใจอะไรหรือเปล่า ซึ่งต่างจากคนเมื่อเช้าริบรับ

"อ๋อ..ต้องขอโทษด้วนนะครับที่ผมไม่ได้ขออนุญาตคุณก่อน..พอดีเห็นว่า...คุณกำลังมีความสุขกับแฟนของคุณอยู่.."

"ผมเลยไม่อยากเข้าไปขัด!.." ชายหนุ่มเอ่ยด้วยนํ้าเสียงประชดประชันใส่หญิงสาวที่ยืนตาแป๋วอยู่

"ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวก่อนนะครับ" ชายหนุ่มเอ่ยลา พร้อมกับยิ้มเบาๆให้หญิงสาว ก่อนจะหยิบแว่นกันแดดขึ้นมาใส่

และหันหลังเดินออกไปทันที

หญิงสาวได้แต่ยืนงง กับท่าทีของชายหนุ่มที่ดูไม่พอใจเธอ เพราะเธอก็ไม่รู้ว่า เธอทำอะไรให้เขาไม่พอใจ

"แฟนอะไร?ใครแฟน...เป็นอะไรของเขา...เมนส์ไม่มาหรือไงกวนประสาทชะมัด...ตาขี้เก็กเอ้ยชิ!" หญิงสาวบ่นพึมพำ

จากนั้นก็หันหลังกลับไปที่ห้องพักฟื้นทันที

เมื่อวีระกรกลับมายังโรงแรมจึงรีบเรียกเลขาเข้ามาสั่งงาน

"คุณปิ่น..พรุ่งนี้ผมจะไปภูเก็ตนะคับ เดียวผมจะไปเจรจากับเจ้าของที่เอง.." วีระกรสั่งเลขาสาว

"ต้องไปเองเลยหรอคะบอส?..." เลขาสาว ถามด้วยความสงสัยเพราะปกติเจ้านายหนุ่มไม่เคยลงพื้นที่ด้วยตัวเอง

"การเจรจานี้มันสำคัญกับผมมาก ผมว่าผมไปเองดีกว่า คุณจัดการเรื่องที่พักไว้ให้ผมด้วย"วีระกรเอ่ยบอกเลขสาว

"ค่ะ...บอส" เลขาสาวเอ่ยรับทราบก่อนจะออกจะห้องไป

"ฮานนโหลลลล..... ...." เสียงอันร่าเริงของชายหนุ่มดังขึ้นจากหน้าประตู

ชายหนุ่มหน้าตาดี มาในชุดสูทสบายๆ เดินเข้ามาในห้องวีระกร เขาเป็นลูกพี่ลูกน้องของวีระกรนั่นเอง

เขาชื่ออาร์ม พ่อของเขาเป็นหนึ่งในหุ้นส่วนของโรงแรมนี้เหมือนกัน อาร์มเปิดผับเป็นของตัวเอง

นิสัยเป็นหนุ่มที่รักสนุก ติดเที่ยว ติดหญิง ติดทุกอย่างที่เพลย์บอยเขาติดกัน เขาเลยไม่ได้เข้ามาช่วยกิจการโรงแรงม

อาร์มนั้นสนิทกับวีระกรมาก พวกเขาโตมาด้วยกัน

"นี่มึงไม่มีงานมีการทำหรอว่ะ...ไอ้อาร์ม?" วีระกรถามลูกพี่ลูกน้องคนสนิท

"กูมีแต่กูไม่ทำ...กูอยากมานั่งเล่นออฟฟิตมึง...,มึงทำงานไปเถอะ...กูมานั่งเล่นเฉยๆ" อาร์มเอ่ยกับวีระกร

และก็นั่งลงพร้อมกับไขว่ห้างบนโซฟารับรอง จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่น ทำท่าไม่รู้ไม่ชี้

วีระกรเห็นจึงส่ายหัวเบาๆ เขาก็พอจะเดาออกว่าลูกพี่ลูกน้องของเขานั้นมาทำอะไร

จากนั้นวีระกรก็นึกอะไรสนุกๆได้

"คุณปิ่น..เชิญข้างในหน่อยคับ" วีระกรโทรเรียกเลขาสาว พร้อมกับมองไปที่ อาร์ม ด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

"ว่าไงคะboss" เลขาสาวยิ้มและเอ่ยถามเจ้านาย

"เดี๋ยวพรุ่งนี้คุณไปกับผมดีกว่า....ส่วนเรื่องที่นี่ให้ผู้ช่วยเลขาจัดการ" วีระกรเอ่ยพร้อมกับเล่ห์มองไปที่อาร์ม

เขารู้ว่าอาร์มชอบเลขาของเขา แต่เลขาสาวไม่เล่นด้วย จึงทำให้เสือผู้หญิงอย่างเขานั้นเสียหน้าอย่างมาก

วีระกรเลยถือโอกาสนี้แกล้งไอ้เสือผู้หญิงซักหน่อย

ปิ่นเป็นหญิงสาวที่เก่งหน้าดี สุขุม ฉลาด หัวไว เรื่องหุ่นไม่ต้องพูดถึง ไม่แปลกที่ ใครๆเห็นแล้วจะชอบเธอ

"ค่ะ...บอส" เลขสาวเอ่ยยิ้มๆให้กับเจ้านาย

"กูไปด้วย|" อาร์มรีบเอ่ยบอกวีระกรอย่างไว

"มึงจะไปทำไม!....กูจะไปทำงานกัน" วีระกรแกล้งหัวเสีย เอ่ยด้วยนํ้าเสียงจริงจัง เขาอดขำในใจไม่ได้ที่เห็นเสือผู้หญิงอย่างอาร์ม

พยายามตามสาวต้อยๆ

"กูไม่ให้ไป..."วีระกรเอ่ยนด้วยนํ้าเสียงเรียบๆ พร้อมกับมองไปที่อาร์ม ที่มีท่าทางไม่พอใจอยู่ วีระกรเห็นก็ยิ่งสะใจ

"ที่มึงไม่ให้กูไป..มึงกลัวกูไปเป็นกว้างขว้างคอหรอว่ะ...นี่มึงมีคิดอะไรกับเลขาตัวเองหรือเปล่าว่ะ?"

อาร์มเอ่ยแซะวีระกร เขาพยายามต้อนวีระกรให้จนมุม พร้อมกับหรี่ตามองไปที่วีระกรด้วยแววตาเจ้าเลห์

วีระกรมองหน้าอาร์มอย่างนิ่งๆ เข้ารู้ว่า ..ไม่ว่าเขาจะตอบอะไรไปมันจะส่งผลในทุกๆด้าน

ถ้าเขาตอบว่า ไม่ เขาจะจนมุมทันที แต่ถ้าเขาตอบว่า ใช่ เลขากับเจ้านายก็อาจจะมองหน้ากันไม่ติด

แต่วินาทีนี้เมื่อเขาเป็นคนเริ่มสงครามประสาทครั้งนี้ เขามิอาจยอมแพ้ในศึกครั้งนี้ได้ เขายอมตายเฉกเช่นนักรบ

ดีกว่ายอมตกเป็นทาสให้ไอ้ลูกพี่ลูกหน้องที่กำลังทำหน้าระะรื่น

"ใช่!.....กูคิด " วีระกรเอ่ยด้วยท่าทางจริงจัง พร้อมกับยักคิ้วให้อาร์ม

ตอนนี้บรรยากาศ ในห้องทำงานของวีระกรเงียบสนิท แลดูอึดอัดเหลือเกิน

ทางด้านปิ่นเลขสาว เมื่อได้ยินวีระกรเอ่ย จึงมองมาที่ชายหนุ่มด้วยแววตานิ่งๆ พร้อมกับขอตัวออกจากห้องไป

เป็นยังไงติชมได้นะคับ