หัวใจเสน่หา

เราไม่ได้เป็นอะไรกันซะหน่อย

ณ ห้องทำงานของวีระกร

เมื่อเลขาสาวออกไปแล้ว ตอนนี้ก็เหลือแต่ชายหนุ่มสองคน บรรยากาศในห้องชั่งมาคุยิ่งนัก

"ไอ้วี....มึงเล่นเชี่ยไรว่ะเนี่ย.....มึงก็รู้ว่ากุชอบเลขามึง." อาร์มเอ่ยถามวีระกรด้วย นํ้าเสียงหงุดหงิด

"ไม่ช่วยกูแล้วยังเสือกขัดขวางอีก.....นี่มึงอย่าบอกนะว่ามึงชอบปิ่นจริงๆ" อาร์มเอ่ยพร้อมกับหันไปมองวีระกร

ด้วยแววตองสังสัย

วีระกรมองดูลูกพี่ลูกน้องของเของกำลังหัวเสีย เขายิ่งสะใจเข้าไปใหญ่ 

เพราะเขาไม่เคยเห็นอาร์มอารมณ์เสียเรื่องผู้หญิงขนาดนี้ มันทำให้เขารู้สึกแปลกใจมาก 

"ฮ่ะๆๆๆแล้วทำไมกูจะชอบปิ่นไม่ได้ ปิ่นก็ยังไม่มีแฟนนิ ...สวย..ฉลาด..เพียบพร้อมขนาดนี้..อนาคตแม่ของลูกชัดๆ"

 วีระกรเอ่ยด้วยนํ้าเสียงสะใจ มองดูคนตรงหน้าที่กำลังหัวร้อน เขาจึงรู้สึกสะใจเป็นอย่างมาก

"มึงนี่มันเลวจริงๆเลย....พอๆกูไม่คุยกับมึงแล้ว.... แต่ไม่ว่าอย่างไงพรุ่งนี้กูก็จะไปด้วย!...ถึงมึงจะไม่ให้กูไป... แต่กูรู็ว่าบ้านพักมึงอยู่ไหนฮ่ะะ" อาร์มรีบเอ่ยตัดจบและลุกออกจากห้องไปทันที

วีระกรมองตามชายหนุ่มที่ออกไป พร้อมกับฉีกยิ้มเล็กๆก่อนจะก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ

"ก๊อก..ก๊อก..ก๊อก" เสียงเคาะประตูหน้าห้องทำงานวีระกรดังขึ้น

"เชิญคับ" วีระกรเอ่ย  จากนั้นเลขาสาวก็เข้ามาด้วยสายตาที่เงียบขรึมพร้อมกับมองมาที่เจ้านายหนุ่ม

"คุณปิ่นมีอะไรหรือเปล่าคับ" ชายหนุ่มเอ่ยถามเลขาสาว ที่ยืนมองเขาอยู่

"สนุกไหมคะboos?^^ " เลขาสาว่อ่ยพร้อมกับฉีกยิ้มให้เจ้านายหนุ่ม แต่เป็นยิ้มที่วังเวงแปลกๆ

"สนุกอะไรหรอคับ?" วีระกรเอ่ยถามอย่างสงสัย เพราะเห็นเลขาของเขาถามแปลกๆ พร้อมกับรอยยิ้มอันหน้ากลัว

"แกล้งคุณอาร์มสนุกไหมคะ? ^^ " เลขาสาวเอ่ยถาม พร้อมกับรอยยิ้มอันหน้ากลัว 

ต้องยอมรับว่าวีระกรให้เกียรติเลขาสาวเป็นพิเศษเพราะ เธอเก่ง ฉลาด หัวไว แถมรู้ทันเขาแทบทุกเรื่อง 

ตลอดระยะเวลาที่ทำงานด้วยกัน เธอแทบไม่ผิดพลาดเลย จนเขายังรู้สึกทึ่งในตัวผู้หญิงคนนี้

แต่เขาจะยอมไม่ได้ ผู้หญิงคนนี้จะรู้ทันเขามากไปแล้ว ต้องกำหราบซะหน่อย

"ผมไม่ได้แกล้งอะไรซะหน่อย....เรื่องที่ไม่ให้มันไปผมก็พูดความจริงนะ" วีระกรเอ่ยด้วยสีหน้ามั่นใจ เขารู้ว่าเธอโกรธที่เขาเอาเธอไปมีส่วนร่วมกับสงครามประสาท

"เรื่องที่ชอบปิ่นด้วยหรอคะ?" หญิงสาวเอ่ยพร้อมกับใบหน้ายิ้มๆ เธอรู้ดีว่าวีระกรไม่เคยยอมแพ้อะไรง่ายๆแม้แต่กับเธอเขายังไม่คิดจะขอโทษ 

"ชะ..ใช่ครับ!....ทำไม?...หรือผมชอบคุณไม่ได้?" วีระกรเอ่ยถามเลขาสาว แล้วยิ้มเบาๆ

"ทำไมจะไม่ได้ล่ะคะ...ก็bossทั้งหล่อทั้งรวย...ถือว่าเป็นบุญของปิ่นจริง!จริง!...งั้นวันนี้ปิ่นลาครึ่งวันนะคะ..."

เลขาสาวเอ่ยพร้อมกับยิ้มให้เจ้านาย วีระกรตกใจกับคำตอบของเลขาสาวอย่างหญิง เธอไม่มีท่าทีตกใจซะนิด 

"ดะ..ได้ๆ...คุณไม่สบายหรอ" วีระกรเอ่ยถามเลขาสาว เขาอยากรู้ว่าเธอจะมาไม้ไหน

เพราะเธอไม่เคยลาเลย ตั้งแต่ทำงานกับเขามา อาการเธอก็ไม่เหมือนป่วย

"อ๋อเปล่าค่ะ.........ปิ่นจะไปซื้อชุดใหม่ซะหน่อย...จะใส่ไปซ้อมฮันนีมูนกับbossพรุ่งนี้ไงค่ะ.." 

หญิงสาวเอ่ยจบก็ขอตัวออกจะห้องไป พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูสะใจเป็นอย่างยิ่ง

"โอ้พระเจ้า!...ซวยแล้วไหมล่ะ...เธอดันตามนํ้าเฉย...เฮ้อ...งั้นเอาไว้ค่อนเคลียที่หลังล่ะกัน" วีระกรถอนหายใจ

พร้อมกับเอามือกุมขมับ เขาไม่เคยเห็นมุมนี้ของเลขาสาว ปกติเธอจะว่าง่ายๆ  

หลังจากหายเซ็ง วีระกรก็หยิบโทรศัพท์แชทหาแพรวาทันที

"ติ้ง....ติ่ง..."

วีระกร: "คุณทำอะไรอยู่".

แพรวา: "โอ้ะ!..นี่เราสนิทกันถึงขั้นแชทคุยกันแล้วหรอคะ^^"

วีระกร: "เราจูบกันแล้ว กอดกันแล้ว น่าจะสนิทจนคุยแชทได้แล้วล่ะ^^ "

แพรวา: นี่คุณวี!...หยุดพูดเลยนะ! ไอ้คนลามก! ไอ้คนโรคจิต!

วีระกร: "คุณด่าผมอีกแล้วนะ!...ขอโทษผมเดี๋ยวนี้!...ไม่งั้นผมจะตามไปจูบคุณถึงที่ร้านเลยคอยดู"

แพรวา: "โอ้ยยยย!....จะบ้าตาย....คุณนี่มัน!......"

วีระกร: "คิดว่าผมไม่กล้าใช่ไหม!.....เดี๋ยวผมจะทำให้ดูว่าผมทำไรได้มั่ง... คุณรอแปบ!"

แพรวา: "ม่ายยยย!........ก็ได้..ก็ได้.........ขอโทษ!"

วีระกร: "ก็แค่นั้น!.........แล้วพ่อคุณออกจากโรงพยาบาลแล้วหรอ?"

แพรวา: "อืม!.."

วีีระกร: "แล้วไอ้หมอหน้าตี๋อยู่กับคุณที่ร้านหรือเปล่า?!"

แพรวา: "นี่คุณวี!กรุณาเรียกพี่นัทเค้าให้ดีๆด้วยค่ะ!..อย่างน้อยเค้าก็เป็นสุภาพบุรุษมากกว่าคุณ!..เชอะ!

วีระกร: "ปกป้องกันเหลือเกินนะหึ!".......... "โอเค!ผมขึ้เกียจทะเลาะกับคุณแล้ว ไปทานข้าวกัน"

แพรวา: "ไม่!.........คุณก็ไปทานกับแฟนคุณซิ!"

วีระกร: "ก็คุณไง......แฟนผม^^"

แพรวา: 0.0!! คุณวี!....ฉันไปเป็นแฟนคุณเมื่อไหร่มิทราบห่ะ!....คุณอย่ามามั่วนะ!

วีระกร: "แพรวา....จะไปทานข้าวกับผมดีๆหรือจะให้ผมไปป่าวประกาศที่ร้านคุณ ว่าคืนนั้นเราทำอะไรกันมั่ง!"

แพรวา: "โอ้ยยยย!ทำไมคุณเป็นคนแบบเนี่ย!....................เฮ้ออ..ก็ได้! ..ไปก็ได้!"

วีระกร: "น่ารักมากกก.......เดี๋ยวตอนเย็นผมไปรับ ...แล้วเจอกันครับ^^"

แพรวา: เหอะ!...-_-

ณ ร้านอาหารแห่งหนึ่ง

"คุณสั่งมาขนาดนี้คุณจะทานหมดหรอ?" ชายหนุ่มเอ่ยอย่างสงสัย เพราะอาหารบนโต๊ะสามสี่อย่างเธอสั่งมาคนเดียว

"ทำไมคะ?ไม่หมดก็ห่อกลับบ้านไงคะ .." แพรวาเอ่ยพร้อมกับทำหน้าทะเล้นให้ชายหนุ่ม

วีระกรยิ้มอย่างมีความสุข หญิงสาวตรงหน้าเค้าชั่งน่ารักเหลือเกิน ไม่แปลกทำไมเขาถึงชอบเธอ

ผ่านไปซักพัก

"อิ่มจัง^^" แพรวาเอ่ยพร้อมกับลูบท้องตัวเองไปด้วย

"แพรวา...." ชายหนุ่มเอ่ยเรียกด้วยสีหน้าจริงจัง พร้อมกับมองไปที่หญิงสาวตรงหน้า

"คุณเริ่มชอบผมบ้างหรือยัง...^^" ชายหนุ่มเอ่ยยิ้มๆ

"ไม่!....ฉันไม่ชอบคุณ!...ชิ!...เรากลับกันเถอะค่ะ ห่ออาหารกลับด้วยนะอิอิ^^ "แพรวารีบเปลี่ยนเรื่องและยิ้มให้ชายหนุ่มพร้อมกับชวนกลับทันทีแพรวาทานไปแค่อย่างเดียวที่เหลือเธอไม่ได้กินเลย เธอแค่จะแกล้งวีระกรเท่านั้น

ณ ร้านกาแฟ ของแพรวา

เมื่อมาถึงแพรวาจึงรีบเข้าไปที่ร้านทันทีพร้อมกับถือถุงพะลุงพะลังเข้าไปด้วยโดยมีวีระกรเดินตามเข้าไป

"พรึบ....." เสียงเปิดประตูร้านกาแฟ

"พี่แพรมาแล้วหรอคะ........โอ้ะ!....สวัสดีค่ะคุณวีระกร "พนักงานสาวเอ่ยกับแพรวาและหันมาทักทายวีระกร

".เจนเดี๋ยวเอาของไปเก็บให้พี่หน่อย......" แพรวาเอ่ยบอกลูกน้องก่อนจะยื่นของให้

"ได้ค่ะ...........เอ่อพี่แพรคะโน้น....มีคนมาหาค่ะ" เจนรับของจากเจ้านายและจึงเอ่ยบอกเจ้านายว่ามีคนมาหา

แพรวาหันไปมองตรงที่ประจำของเธอก็เห็นชายหนุ่มนั่งหันหลังอยู่ เธอก็พอจะรู้ว่าเขาเป็น ไม่ใช่ใครอื่นหมอหนุ่มนั่นเอง

ถึงจึงรีบเดินเข้าไปทักทายทันที

"สวัสดีค่ะพี่นัท......พี่มาหาแพรหรอคะ....มีอะไรหรือเปล่าคะ?" หญิงสาวเอ่ยทักทายก่อนจะถามหมอหนุ่มตรงหน้าด้วยความสังสัย

"อ๋อ.....พอดีพี่จะชวนแพรไปทานมื้อคํ่า...แพรสะดวกไหม?" หมอหนุ่มเอ่ยถาม หมอหนุ่มไม่เห็นว่าวีระกรที่ยืนอยู่

"แพรเพิ่งทานมาเมื้อกี้นี้เองค่ะ.....ไว้วันหลังนะคะ^^ แพรวาตอบแบบยิ้มๆก่อนจะค่อยๆเล่ห์มองวีระกร

ทางด้านวีระกร เห็นท่าทางกระหนุ่งกระหนิงของทั้งสอง ก่อนจะส่ายหัวแล้วเดินออกจากร้านไปทันที

เขายอมรับว่าเขาหงุดหงิดมาก แต่เขากับเธอไม่ได้เป็นอะไรกัน แม้ความสัมพันธ์จะพัฒนามากขึ้นกว่าแต่ก่อนก็ตาม

แต่เขาก็ยังไม่มีสิทธิ์หึงหวงเธอ ที่ทำได้ก็แค่เดินออกมาทุกครั้งที่เห็นทั้งสองคนคุยกัน

ณ คอนโดวีระกร

หลังจากส่งแพรวาได้ไม่นาน เขาก็กลับมาที่คอนโดทันที เขาต้องรีบเตรียมตัวไปเจรจางานพรุ่งนี้

ผ่านไปสักพักชายหนุ่มก็จัดเอกสารเสร็จ จึงเตรียมตัวอาบนํ้า ....

"ติ้ง..ติ่ง" เสียงข้อความเข้าโทรศัพท์วีระกร ชายหนุ่มนั้นเดินออกมาจากห้องนํ้าพอดี

ในชุดกางเกงบ๊อกเซอร์ตัวเดียว และหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู

แพรวา: "ขอบคุณสำหรับวันนี้ด้วยนะคะ."

วีระกร: "เรื่องอะไรหรอครับ"

แพรวา: "ก็เรื่องที่คุณพาไปเลี้ยงข้าวไงคะ"

วีระกร: "อ๋อ.....ครับผม.....ผมก็นึกว่าคุณมีความสุขกับหนุ่มหน้าตี๋จนลืมซะแล้ว"

แพรวา: ทำไมคะ?.......หึงหรอคะ?

วีระกร: ."ใช่ครับ.........^^"

แพรวา: "เราไม่ได้เป็นอะไรกันซะหน่อยชิ!"

วีระกร: "งั้นเราก็มาเป็นแฟนกันซิครับ^^"

แพรวา: "ไม่ค่ะ! ......แค่นี้นะคะ...บายค่ะ^^"

"ใจแข็งเหลือเกินนะแพรวา...หึ!" วีระกรพึมพำเบาๆก่อนจะหย่อนตัวลงบนเตียงเพื่อพักผ่อน

ฝากติชมด้วยนะคับ