หัวใจเสน่หา

ศึกสงบ จบด้วยกอด

ณ คอนโด ของวีระกร 23.00 ชายหนุ่มออกไปได้ไม่นาน ก็กลับเข้ามายังคอนโด เขาดื่มมานิดหน่อยแต่ไม่ถึงกับเมา

เขาจึงเปิดประตูห้องเข้าไป จากนั้นก็ถอดเสื้อผ้าเตรียมตัวที่จะอาบนํ้า

เขาเดินผ่านห้องนอน ก็เห็นหญิงสาวนอนสลบสไลอยู่บนเตียงของเขา

"เอ้า....นี่เธอยังไม่ได้กลับบ้านหรอเนี่ย...." ชายหนุ่มพึมพำเบาๆเพราะกลัวหญิงสาวตื่น

เขาจัดแจงท่าทางให้เธอ แล้วก็ห่มผ้าห่มให้เธอ

"ติ๊ดดดดดดด...ติ๊ดดดดดด" เสียงโทรศัพท์แพรวาดังขึ้น

ชายหนุ่มหยิบขึ้นมาดู เจน ".....".

ชายหนุ่มรู้ว่าเจนเป็นพนักงานสาวที่ร้านกาแฟของแพรวา เพราะชายหนุ่มรู้ข้อมูลเกือบทั้งหมดของแพรวา

"หึ!..ทีเธอยังถือวิสาสะเข้ามาในห้องฉัน งั้นฉันก็ขอทำมั่งแล้วกัน เราหายกันแล้วนะแพรวา...ติ๊ด"

ชายหนุ่มพึมพำเบาๆแล้วมองหน้าหญิงสาวไปด้วย ก่อนจะรับโทรศัพท์ของเธอ

"ฮัลโหล...ครับ" ชายหนุ่มรับโทรศัพท์ด้วยนํ้าเสียงนิ่งๆ

"เห้ย!..คุณเป็นคะ!...มารับโทรศัพท์พี่แพรได้ยังไง!...แล้วตอนนี้พี่แพรอยู่ไหน!...คุณทำอะไรพี่แพร!.."

ปลายสายเอ่ยด้วยนํ้าเสียงตกใจ พร้อมกลับยิงคำถามใส่ชายหนุ่มรัวๆ

"เฮ้ออออ...นี่เป็นเหมือนกัน ทั้งเจ้านายลูกน้องเลยหรอเนี่ย....ฉอดเก่งเหลือเกินนนน" ชายหนุ่มคิดในใจ

"ผมเป็นเอ่ออ....เพื่อน!ของแพรวา...ตอนนี้แพรวาเธอหลับอยู่....เนื่องจากร้องห่มร้องไห้อย่างหนัก..."

"คุณมีอะไรฝากบอกไหม...เดี๋ยวถ้าเธอตื่นผมจะบอกเธอให้" ชายหนุ่มเอ่ยตอบกลับปลายสาย

ปลายสายเงียบไปซักพัก หรือเขาจะเป็นเพื่อนพี่แพรจริงๆ ปลายสายครุ่นคิดแล้วจึงตอบกลับมา

"เอ่อออ...เจนจะฝากบอกพี่แพรว่า..พ่อพี่แพรฟื้นแล้ว ผลแสกนสมองก็มีเป็นไร เดี๋ยวคืนนี้เจนเฝ้าพ่อพี่แพรให้"ฝากดูแลพี่แพรด้วยนะคะ ..

ปลายสายเอ่ยบอกด้วยเสียงเหมือนยังไม่ไว้ใจชายหนุ่ม

"อืมเดี๋ยวผมจะบอกแพรวาให้.....และก็...ขะ..ขอบคุณ" ชายหนุ่มพูดด้วยนํ้าเสียงเรียบๆ

"คะ!?...ขะ...ขอบคุณ...ขอบคุณเรื่องอะไรคะ?...เจนเฝ้าพ่อพี่แพร...ไม่ได้เฝ้าพ่อคุณซะหน่อย..จะมาขอบคุณเจนทำไม?"

ปลายสายเอ่ยกลับด้วยความสงสัย

"เฮ้อออ...นี่ถ้าไม่ติดว่าเป็นลูกน้องคนที่ฉันชอบนะ.....ฉันจะส่งคนไปจัดการเธอ.." ชายหนุ่มเอ่ยอย่างหงุดหงิดในใจ

"โอเค..งั้นเดี๋ยวผมจะบอกแพรวาให้...ติ๊ด" ชายหนุ่มกดวางสายเพื่อตัดบททันที

"เหอะ!...กวนประสาททั้งเจ้านายทั้งลูกน้อง" ชายหนุ่มพึมพำอย่างหงุดหงิด

ก่อนจะวางโทรศัพท์ของหญิงสาวไว้บนโต๊ะ ข้างหัวเตียงเธอ

วีระกร เอนกายนอนตะแคงแล้วมองหน้าหญิงสาว ก่อนจะเอื้อมมือไปปัดผม ที่ปิดบังดวงตาของเธออย่างเบา

"เห้ย!!...พะ..แพรวา"เสียงชายหนุ่มตกใจเล็กน้อย เมื่ออยู่ดีๆหญิงสาวก็เอาหน้ามาซุกตรงอกเขา

แถมยังกอดก่ายเขาอีก เขาไม่ได้ขัดขืนอะไร กลับชอบเสียด้วยซํ้า กลิ่นกายหอมๆบวกกับเธอเป็นคนที่เขาชอบ

.....หลังจากนั้นชายหนุ่มก็ค่อยๆเข้าสู้ห้วงนิทรา

ณ....คอนโดของ วีระกร 8.00

แพรวา ค่อยๆลืมตาขึ้น หลังจากสลบสไลไปทั้งคืน

"เห้ย! ...." แพรวว่าเอ่ยอยากตกใจ เมื่อภาพตรงหน้าคือเธอกำลังซุกอกผู้ชาย แถมแขนของเธอยังกอดเขาด้วย

หญิงสาวตั้งสติค่อยๆนึกถึงเรื่องเมื่อคืน ตอนชายหนุ่มออกไป เธอก็ยังร้องไห้ต่อ เธอคงเผลอหลับไปตอนนั้น

"โอ้ยยยยย!....แพรวาเอ้ย! เธอทำบ้าอะไรของเธออยู่เนี่ย พ่ออยู่โรงบาลแท้ๆ แต่เธอกับดันมานอนกกอยู่กับผู้ชายเนี่ยนะ!

"แถมยังเป็นผู้ชายที่เพิ่งทะเลาะกันด้วย!.....กัดลิ้นตัวเองตายได้ไหมเนี่ยย!โอ้ยยยย" หญฺิงสาวพึมพำเบาๆ

เมื่อตั้งสติได้เธอจึงค่อยๆเอาแขนที่กอดชายหนุ่มออกอย่างช้าๆ แล้วค่อยๆดันตัวออกจากเขา

"ฟรึบบบ!.....โอ้ะ!" หญิงสาวอุทานเบาๆ เธอกำลังจะหลุดจากออกกอดเข้าอยู่แล้วเชียว

อยู่ดีๆ เขาก็ดึงเธอไปกอดเหมือนเดิม

"ตื่นแล้วหรอ" ชายหนุ่มเอ่ย ด้วยเสียงเรียบๆ

"นี่คุณ!...ปล่อยยยยฉันเดี๋ยวนี่เลยนะ! " หญิงสาวเอ่ยพร้อมกับพยายามดันตัวออก

"ไม่ปล่อย!...เมื่อคืน...คุณเองนะที่มากอดผมก่อน...ฟรึบบบ!"ชายหนุ่มเอ่ยพร้อมกับกระชับกอดให้แน่กว่าเดิม

"ฉันเนี่ยนะ!...เหอะ!....คุณอยู่มามั่ว!" หญิงสาวเอ่ยพร้อมถลึงตาใส่ชายหนุ่ม

"ไม่เชื่อคุณถามผู้อ่านได้..!" ชายหนุ่มเอ่ยพร้อมกับอมยิ้มให้ผู้อ่าน

"โอ้ยย! ผู้องผู้อ่านอะไรของคุณณณ...ปล่อยๆๆ..ฉันอึดอัด!" หญิงสาวเอ่ยด้วยนํ้าเสียงหงุดหงิด

พร้อมกับพยายามดันตัวออก ตอนนี้คนทั้งสองแทบจะรวมร่างกันอยู่แล้ว

เมื่อชายหนุ่มเห็นว่า หญิงสาวในอ้อมอกไม่มีทีท่าว่าจะหยุดดิ้น

"แพรวาาา!!........ถ้าคุณยังไม่หยุดดิ้น ผมจูบคุณจริงๆนะ! ชายหนุ่มขู่หญิงสาว ด้วยนํ้าเสียงดุดัน

เมื่อ..แพรวา..ได้ยิน จึงหยุดชะงักไปครู่นึง เพราะเธอรู้ว่าคนอย่างเขาทำอย่างที่พูดแน่ๆ คนที่ชอบเอาชนะอย่างเขา ทำได้ทุกอย่าง เพื่อให้ได้ดั่งใจตัวเอง

"เฮ้อออ..." แพรวาถอนหายใจก่อนจะหยุดดิ้น เธอก็เหมือนจะหมดแรงแล้วด้วย

"ก็แค่นั้น..." ชายหนุ่มเอ่ยด้วยนํ้าเสียงนุ่มๆ เมื่อหญิงสาวในอ้อมกอด ไม่มีท่าทีขัดขืนแล้ว

ตอนนี้ทุกอย่างในห้องเงียบสกัด ได้ยินแค่เสียงเครื่องปรับอากาศเบาๆ

20นาทีผ่านไป

"นี่คุณ..ปล่อยฉันได้แล้ว" หญิงสาวเอ่ยด้วยนํ้าเสียงนิ่มๆ เมื่อรู้สึกว่าชายหนุ่มกอดเธอนานไปแล้ว

"แพรวา...." ชายหนุ่มเรียกหญิงสาว ด้วยนํ้าเสียงจริงจัง

"คุณจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม....ผมไม่ได้เป็นคนส่งลูกน้องไปทำร้ายพ่อคุณ" ชายหนุ่มเอ่ยด้วยนํ้าเสียงจริงจัง

"อืมมมม..." หญิงสาวตอบกลับด้วยนํ้าเสียงนิ่งๆไม่รู้ทำไม หัวใจมันมันบอกให้ลองเชื่อเขาซักครั้ง

"อืมนี่....อืมเชื่อหรืออืมไม่เชื่อ?.." ชายหนุ่มถาม เมื่อได้ยินหญิงสาวที่อยู่ในอกเขา ตอบกลับมาสั้นๆ

"จะพยายามล่ะกัน......" หญิงสาวในอ้อมกอดตอบกลับ

"เฮ้อออ....ก็ยังดี" ชายหนุ่มถอนหายใจแล้วเอ่ยสั้นๆ บทเธอจะว่าง่ายก็ง่ายเหลือเกิน บทจจะไม่ฟัง ก็ไม่ฟังอะไรเลย ชายหนุ่มพึมพำในใจ

"เอ้อคุณ!...ผมลืมบอกไป...พ่อคุณฟื้นแล้ว...ส่วนผลแสกนสมองก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง....ลูกน้องคุณมาโทรบอกเมื่อคืน"ชายหนุ่มเอ่ยบอกหญิงสาว

เพราะมัวแต่ปราบพยศหญิงสาวอยู่ เขาเลยลืมบอกเธอ

"ห่ะอะไรนะ!....แล้วทำไมคุณเพิ่งมาบอกฉันนน!!!." หญิงสาวเอ่ยด้วยนํ้าเสียงโมโหพร้อมกับพยายามดันตัวออกจากชายหนุ่มอีกครั้ง....... ก่อนจะหยุดดิ้นเพราะความสงสัย

"แล้วคุณไปคุยกับเจนตอนไหน?." หญิงสาว ถามด้วยความสงสัย

"ก็คุยผ่านโทรศัพท์คุณไง.."ชายหนุ่มเอ่ยแบบไม่รู้ร้อนรู้หนาว

"นี่คุณ!!..........คุณมีสิทธิ์อะไรมารับโทรศัพท์ฉัน มิทราบ!" หญิงสาวถามด้วยนํ้าเสียงดุๆ

"เมื่อคืนคุณไม่มีสิทธิ์เข้าห้องคนอื่น....คุณก็ยังเข้ามาโดยไม่ถามเจ้าของห้องซักกะคำ"

ชายหนุ่มเอ่ยตอบอย่างหัวหมอ

"หึ!..ก็ด้ายยยย...งั้นเราหายกัน.....คุณก็ปล่อยฉันได้แล้ว....ฉันจะไปหาพ่อ!" หญิงสาวเอ่ยด้วยความจำยอม

"โอเค..ผมปล่อยคุณก็ได้....แต่คุณต้องทำตามที่ผมบอกอย่างนึงก่อน" ชายหนุ่มเอ่ย พร้อมกับฉีกยิ้มเล็กๆ

"นี่คุณ!....มันจะมากเกินไปแล้วนะ!" หญิงสาวเอ่ยด้วยความโมโห พร้อมกับดันตัวออกจากชายหนุ่ม

"งั้นผมก็ไม่ปล่อย..." ชายหนุ่มเอ่ย แถมยังทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ พร้อมกับกอดกระชับให้แน่นกว่าเดิม

หญิงสาวพยายามดิ้นอยู่พักนึงเขาก็ไม่ยอมปล่อย เธอจึงเริ่มเหนื่อย สุดท้ายเธอก็หมดแรง

"เฮ้อออ...ก็ได้...คุณจะให้ฉันทำอะไรก็บอกมาซิ!..." หญิงสาวเอ่ยด้วยนํ้าเสียงเหนื่อยใจ

"ต่อไปนี้ให้เรียกแทนตัวเองด้วยชื่อคุณ...และเรียกผมว่าพี่วี...เพราะผมอายุมากกว่าคุณ"

ชายหนุ่มเอ่ยด้วยนํ้าเสียงจริงจัง เพราะเขาอยากสนิทกับเธอมากกว่านี้ และอยากให้เธอเป็นกันเองกับเขา

"ไม่!มี!ทาง!" หญิงสาวเอ่ยกลับ แบบเน้นคำ

"ก็แล้วแต่นะ...." ชายหนุ่มเอ่ยด้วยนํ้าเสียงแบบNoสนNoแคร์ พร้อมกับกระชับกอดให้แน่นกว่าเดิม

"โอ้ยยยยยยยย...ก็ได้..ก็ได้..."หญิงสาวเอ่ยด้วยนํ้าเสียงจำยอม ดูแล้วชายตรงหน้าไปไม่ปล่อยเธอแน่

".....สู๊ดดดดดด"

หญิงสาวสูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่ เรียกองค์แม่แห่งการแสดงให้มาเข้าสิง

จากนั้นหญิงสาวก็เปลี่ยนสีหน้ากลายเป็นสาวน้อยผู้หน้าสงสารทันที พร้อมกับเงยหน้ามองชายหนุ่ม

ด้วยแววตาเชิงออดอ้อน มีนํ้าใสๆครอที่เบ้าตา ราวกับว่าถ้ามึงไม่ปล่อย...กูจะร้องไห้แล้วนะ

"พี่วีขาาา...ปล่อยแพรเถอะนะคะ...นะๆๆๆๆ" หญิงสาวเอ่ยด้วยนํ้าเสียงออดอ้อน .,.,

พร้อมกับ..กระพริบตาปริบๆ ไปยังชายหนุ่ม...

เมื่อชายหนุ่มได้ยินพร้อมกับเห็นแววตาของหญิงสาว ใบหน้าของเขาร้อนขึ้นมาทันที

หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ราวกับว่า มันจะระเบิดในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า

ดาเมจเธอแรงมากจนเขาไม่อยากปล่อยเธอไป

"ก็แค่เนี่ย..... ฟอดดดดดดด.....พรึบ...." ชายหนุ่มเอ่ยสั้นๆพร้อมกับหอมไปที่แก้มหญิงสาว แล้วรีบลุกออกจากเตียงทันที ..

"โอ้ะ!..0.0.......นี่นนน!!คุณ!!....อะ.ไอ้คนฉวยโอกาศ!!" หญิงสาวคว้าหมอน ขว้างไปที่ชายหนุ่มทันที

"ไอ้โรคจิต!!!...ไอ้คนเห็นแก่ตัว" หญิงสาวด่า พร้อมกับขว้างหมอนใบที่สอง

"ไอ้.ๆๆๆๆ.........." หญิงสาวนึกคำด่า พร้อมกับหันซ้ายหันขวาเพื่อจะหาอะไรมาขว้างใส่ชายหนุ่ม

"หยุด!..." ชายหนุ่มเอ่ยสั่งด้วยนํ้าเสียงดุๆ พร้อมกับใบหน้าที่ดุดัน

"ถ้าคุณไม่หยุด....ผมจูบคุณจริงๆแน่คราวนี้" ชายหนุ่มขู่ ด้วยแววตาจริงจัง เพราะเห็นเธอเตรียมจะขว้างโทรศัพท์ของเธอใส่เขา

หญิงสาวหยุดชะงักอยู่ในท่าเตรียมขว้าง กัดริมฝีปาก ทำท่าเหมือนจะร้องไห้ เธอครุ่นคิดในใจ...ถ้าขว้างไปแล้ว เขาเกิดทำจริงๆเธอจะทำไง...

เมื่อชายหนุ่มเห็นหญิงสาวหยุดชะงักไปครู่นึง ท่าทางเธอลังเล เหมือนอีกใจนึงก็กลัวอีกใจนึงก็โมโห เขาไม่รีรอ

"ไม่หยุดใช่ไหมมมม?" ชายหนุ่มเอ่ย พร้อมกับทำท่าจะเดินไปหาเธอ

"ยะ.หยุดก็ได้!....อย่าเข้ามานะ!.." หญิงสาวเอ่ย พร้อมกับยื่นมือห้ามเขาไว้

"หึ!..ก็แค่นั้น..............ไปเตรียมตัวได้แล้ว....เดี๋ยวไปส่งที่โรงพยาบาล" ชายหนุ่มสั่ง แล้วก็เดินกลับไปยืนพิงกำแพงเหมือนเดิม พร้อมกับมองมายังหญิงสาวตรงหน้า

"ชิ!....รู้แล้วหนะ!...สั่งอยู่ได้!..เป็นพ่อหรือไง!.." หญิงสาวบ่นพึมพำเบาๆก่อนจะลุกเดินด้วยท่าทางที่หงุดหงิด และตรงไปยังห้องนํ้าทันที

นิยายเรื่องแรกฝากติชมด้วยน้า