Profit Predator
1297 Words
CHAPTER 3
Verro POV
Lunes ng umaga. Ang araw kung saan karamihan sa mga tao'y mabigat ang katawan papunta sa trabaho. Pero ako?
Ako ang dahilan kung bakit sila bumabangon nang maaga, nagsusuklay ng buhok, nagsusuot ng plantsadong damit, at umaasang hindi sila ang unang matititigan ko pagpasok ko sa opisina.
Pagbaba ko ng itim na Bentley sa harap ng VeyraCorp Tower, nakaabang na ang security team. May nakabukas na payong, may hawak na tablet, at may isang assistant na para bang exam ang ginagawa habang tinatandaan ang buong iskedyul ko.
Paglapag ng sapatos ko sa marmol na sahig ng lobby, biglang natahimik ang buong paligid. Yung dating magulo at masayahing front desk? Tahimik. Ang mga empleyadong nagkukuwentuhan kanina? Biglang nagsitayuan.
At sabay-sabay silang yumuko.
“Good morning, Mr. Dela Veyra,” halos sabay-sabay nilang bati.
Hindi ako sumagot.
Ni hindi ko sila tiningnan.
Hindi ako pumapasok para makipagkaibigan. Nandito ako para mangibabaw.
Pagdating ko sa elevator, nakatayo na ang isang senior manager. Pumihit siya palayo sa akin. Tahimik. Parang multo.
“Anong department?” tanong ko habang tinataas ang shades.
“S-Sales… sir.”
“Name?”
“J-Juanito, sir.”
“Juanito. Ilang percent ng quota n’yo ang na-meet n’yo last week?”
Nagkatinginan ang iba sa elevator.
“I’m not sure, sir. I think… mga seventy”
“Exactly. You think. That’s the problem. Bawasan mo ang kakaisip, damihan mo ang resulta.”
Pagbukas ng pinto, nauna akong lumabas. Tuloy-tuloy sa top floor. Diretso sa opisina kong puro salamin, may view ng buong siyudad. Ipinatayo 'tong gusaling ‘to para ipaalala sa lahat kung sino ang nasa tuktok.
Ako.
Pag-upo ko sa leather chair, pumasok si Mika, ang PA ko.
“Sir, here’s your espresso. Extra bold. No sugar, no milk.”
“Tama. Ang tamis ay para sa mahihina.”
Tumango siya. “Schedule mo today: 9 AM department heads meeting, 10 AM investor pitch with a startup, 11:30 media interview, then”
“Cancel the interview.”
“Pero sir, major publication ‘yun”
“Wala akong pake. Hindi ako artista. Hindi ko kailangang patunayan ang sarili ko sa isang magazine. Results ang portfolio ko.”
“Noted, sir.”
Tumunog ang landline.
“Tinverro,” boses ni Dad sa kabilang linya. “Anak, may naririnig akong reklamo sa HR. You’re too hard on them, daw.”
“Dad, kung gusto mo ng kindergarten teacher, huwag mo akong ilagay sa kumpanya.”
“I just need you to lead”
“Leadership isn’t a charity. I wasn’t born to be liked. I was born to conquer.”
Bumuntong-hininga si Dad. “You sound like your grandfather.”
“Good. He built this empire. I’ll make it global.”
Lima ang department heads. Lahat tense. Lahat may hawak na reports. Lahat pawis na kahit aircon.
Unang nagsalita si Vicky, head of Marketing.
“Sir, we launched the new campaign for our lifestyle product. Engagement is up 27%”
“Stop. Tell me, how much did that campaign cost?”
“Uh… around 12 million”
“So you paid 12 million to entertain people online?”
“N-no, sir. We aimed for visibility”
“Visibility doesn’t pay dividends. Results do. Next time, give me conversions, not claps.”
Sunod ang Finance Head, si Raul.
“Sir, we increased profit margin by 4% this month due to supply chain adjustments.”
“4%? You want me to clap? We should be scaling by 12% minimum.”
“Sir, global inflation”
“Don’t give me external excuses. When the world tightens, we dominate.”
Pinakahuli si HR head, si Maritess.
“Mr. Dela Veyra, we have received multiple complaints about your… behavior. Fear-based leadership daw, verbal harassment, toxic work culture…”
Tumawa ako.
Mabagal. Matigas. Walang emosyon.
“Alam mo kung ano ang mas toxic kaysa sa culture? Katalunan. Ang tunay na trabaho ay hindi para sa mga duwag. If you can't handle pressure, there's the door. But if you stay… you rise.”
Tahimik.
Walang nagsalita.
Lahat tiklop.
Good.
Tatlong lalaki ang pumasok sa opisina. Kabado, bitbit ang laptop at prototype ng kung anong AI-powered gadget.
“Mr. Dela Veyra, thank you for meeting us. We believe our AI product can”
“Stop talking. Demo it. I don’t buy theories.”
Kinabahan sila pero agad nagpakita ng holographic display. Tech na puwedeng mag-detect ng safety hazards in real-time using cameras and sensors.
“Interesting,” sabi ko habang tinititigan sila. “Saan kayo galing?”
“UP, sir. We’re government scholars”
“Exactly. You’re smart. But not cutthroat.”
Natahimik sila.
“Your product has potential. But you don’t.”
“Sir?”
“I’m buying the patent. Ten million. Walk away.”
“Sir, we’d prefer a partnership”
“This isn’t a democracy. This is capitalism. You take the money, or I’ll fund someone better.”
Tumango ang isa, medyo nanginginig.
“Deal, sir…”
“Good. Mika, prepare the paperwork. And next time,” sabay tingin ko sa kanila, “don’t come to me unless you’re ready to lose your soul.”
Tumawag si Mika. “Sir, urgent. Nag-walkout ang isang long-time client. Ayaw daw sa bagong terms ng contract.”
“Who?”
“Mr. Javier. Ten-year partner natin sa logistics.”
“Where is he now?”
“Nasa lounge. Galit na galit.”
Tumayo ako. Pumunta sa lounge. Naroon si Mr. Javier, puti na ang buhok pero mataas pa rin ang boses.
“Hindi ako papayag sa 30% increase! Niloloko n’yo na ako!”
Tumitig ako sa kanya.
“Mr. Javier,” malamig kong simula, “ten years kang nakinabang sa discounted rate. Inflation, logistics, fuel prices lahat tumaas. Pero gusto mong manatili kang special?”
“I’m a loyal client!”
“Loyalty doesn’t pay rent.”
“Maghahanap ako ng ibang partner!”
“Go ahead. Pero tandaan mo: once you leave, you don’t come back. Hindi kami grocery store na pwedeng balik-balikan.”
Galit siyang tumayo.
“Ang yabang mo!”
“Hindi ako mayabang. Totoo lang ako. At sa mundong ‘to, ang totoo, laging tinatawag na mayabang ng mga natalo.”
Hindi siya sumagot.
Umalis siya.
Tumalikod ako. “Mika, blacklist his company. Effective immediately.”
1:00 PM MEETING WITH PARENTS
Pumasok si Mom and Dad sa opisina ko. First time in months. May bitbit si Mom na folder.
“Tin,” simula ni Mom. “We received a complaint. Maraming empleyado ang nag-resign this week.”
“At maraming bago akong ni-recruit. Mas bata. Mas gutom. Mas mabilis. What's the issue?”
“Anak,” ani Dad. “You’re driving the company with too much fire.”
“Exactly what this frozen industry needs.”
“Pero hindi ba pwedeng balansehin?”
“Hustle doesn’t coexist with comfort. We’re not here to make people feel good. We’re here to win.”
Sumingit si Mom. “We built this company not just on power, Tin. But on trust.”
“Then trust me. Because I'm the future. Not the past.”
Tumayo sila.
Tumango si Dad, pero may lungkot sa mata niya.
Nakatayo ako sa rooftop ng building.
Tinitingnan ko ang buong siyudad. Ilaw, trapiko, usok.
Lahat ‘yan… ilalim ko.
Biglang may dumaang chopper. Malakas ang hangin. Nasa likod ko si Mika, may hawak na folder.
“Sir, signing papers na lang po para sa tatlong bagong acquisitions.”
Pinirmahan ko.
Tapos tumingin sa kanya.
“Alam mo, Mika,” sabi ko, “I don’t need friends. I don’t need praise. I just need one thing.”
“Ano po ‘yun, sir?”
“Control.”
“Over what, sir?”
“Everything.”
Tahimik siya pag-alis niya, naiwan akong mag-isa at nagpatuloy sa ginagawa ko.
- Writer
