Mr. Playboy Got Addicted to Ms. Perfect (J)

chapter 5

Chapter 5 - Jea’s POV

Pagmulat ng mga mata ko, nasa isang pribadong silid ako ng isang sikat na bar. Mahina ang ilaw, at may bumabalot na katahimikan sa paligid. May bahagyang kirot sa ulo ko, at agad bumalik sa isip ko ang mga nangyari kagabi. Napalingon ako sa tabi ko—si Ian, mahimbing pa ring natutulog.

Tahimik akong napatingin sa kanya. Mukhang payapa siya, walang bakas ng pagsisisi o alinlangan. Ako lang ba ang nakakaramdam ng bigat sa dibdib? Parang may bumabara sa lalamunan ko habang pinag-iisipan ang dapat kong gawin.

Dahan-dahan akong tumayo, ingat na huwag siyang magising. Kinuha ko ang mga damit ko at nagsimulang magbihis. Sa tabi ng sofa, nakita ko ang jacket niya—malambot at mabango. Kinuha ko ito, isinampay sa balikat ko, hinayaang lumapat sa balat ko ang bahagyang init na naiwan doon. Hindi ko alam kung bakit, pero sa saglit na iyon, parang gusto kong dalhin ang bahaging iyon ng gabi namin.

Huminga ako nang malalim bago dumampot ng papel at ballpen sa lamesa. Mabilis akong nagsulat ng isang mensahe:

"Thank you for last night. I took your jacket. Umalis na ako, and don't look for me. Better if we cut it this way :)"

Idinikit ko ang papel sa ibabaw ng mesa, isang tahimik na pamamaalam. Alam kong hindi ko siya kayang harapin kapag nagising siya. Baka kasi hindi ko kayaning umalis.

Nagmamadali akong lumabas ng kwarto. At sa bawat hakbang ko papalayo, pakiramdam ko ay may isang bahagi ng sarili kong naiiwan.

Paglabas ko ng bar, agad akong sumakay ng taxi. Hindi ako dumiretso sa condo ko—ayokong masundan ng kahit sino. Sa halip, pinabalik ko ang sasakyan sa bahay namin.

Pagdating ko sa bahay, agad akong dumiretso sa kwarto ko. Hindi ko na inabala pang buksan ang ilaw. Basta na lang akong bumagsak sa kama, bitbit pa rin ang jacket ni Ian. Inilapit ko iyon sa mukha ko, pilit inaamoy ang natitirang bakas ng kanyang pabango. Pero sa isang iglap, bumalik sa akin ang katotohanan—hindi ako dapat magpakulong sa kung anumang emosyon ang dulot ng gabing iyon.

Huminga ako nang malalim at ipinikit ang mga mata. Hindi ko kailangang balikan ang mga pangyayari. Hindi ko kailangang bigyang kahulugan ang nangyari sa amin ni Ian. Dapat ko lang itong ituring bilang isang pagkakamali—isang bagay na kailangang tapusin bago pa lumalim.

Kinabukasan, bumangon ako na parang walang nangyari. Maaga akong naligo, nagsuot ng pormal na damit para sa trabaho, at inayos ang sarili ko tulad ng nakasanayan. Kailangan kong ipakita na wala akong iniindang kahit ano, na walang nagbago sa akin.

Sa harap ng salamin, matagal kong pinagmasdan ang sarili ko. Walang bahid ng kahinaan, walang bakas ng emosyon. Mahinang bumuntong-hininga ako bago ngumiti ng matipid.

"Kaya mo ‘to, Jea. Tuloy lang."

Pagkatapos ay lumabas ako ng kwarto at bumaba sa hapag-kainan. Tahimik ang buong bahay, ngunit alam kong nag-aalalang nakatingin sa akin ang ilan sa mga kasambahay. Alam nilang hindi ako umuwi kagabi, pero walang naglakas-loob na magtanong.

"Good morning, Ma’am Jea," bati ng isa sa kanila.

Ngumiti ako nang bahagya. "Good morning. May kape na ba?"

"Opo, Ma’am. Ihahanda ko po."

Tahimik akong umupo at sinimsim ang mainit na kape. Kailangan kong linisin ang isip ko. Hindi ko maaaring hayaang guluhin ako ng mga bagay na hindi ko dapat pagtuunan ng pansin.

Matapos kong mag-almusal, kinuha ko ang mga gamit ko at lumabas ng bahay. Habang nagmamaneho patungo sa opisina, muli kong ipinaalala sa sarili ko ang isang bagay—ito ang buhay na dapat kong ituon. Hindi ang mga emosyong maaaring makasira sa akin.

Wala nang Ian. Wala nang Christian.

Ako lang. At iyon lang ang mahalaga.

Pagkarating ko sa opisina, pilit kong isinantabi ang bumabagabag sa isip ko. Nagpakabisa ako sa trabaho, sinusubukang takasan ang katotohanang may bahagi ng sarili kong nagbago matapos ang gabing iyon.

Mabilis akong dumaan sa lobby, hindi alintana ang mga matang nakasunod sa akin. Pagpasok sa opisina, agad kong binuksan ang laptop at sinimulan ang araw na parang walang naganap kagabi. Isang matigas na panata sa sarili—hindi ko hahayaang may makahalata.

Ngunit kahit anong gawin kong pagtataboy sa alaala, nananatili ito. Ang mainit na titig ni Ian, ang pagdampi ng kanyang balat sa akin, ang pakiramdam ng pagkalunod sa isang bagay na hindi ko dapat maramdaman. Pinikit ko ang mga mata ko ng mariin, pilit binubura ang mga imaheng paulit-ulit na bumabalik.

“Ma’am Jea, may meeting po kayo mamaya kasama ang board,” paalala ng assistant ko.

Tumango ako, pilit pinapakalma ang sarili. “Noted. I’ll be there.”

Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ko habang tinitingnan ang schedule ko. Kailangan kong ipakita na ako pa rin si Jea Alexandra Trinidad Alonzo—matatag, hindi basta-basta natitinag.

Pero kahit anong pagtatago ang gawin ko, may isang pares ng matang matagal nang sumusunod sa bawat galaw ko. Sa isang sulok ng opisina, tahimik akong pinagmamasdan ni Christian.

At alam kong may hinala na siya.

Pagkatapos ng ilang araw ng pag-iwas at pagbabalik sa normal kong routine, unti-unti akong nakahinga nang maluwag. Pilit kong isiniksik sa isip ko na wala akong dapat alalahanin—na ang lahat ng nangyari ay isa lang panandaliang pagkakamali.

Ngunit tila hindi rin ganoon kadali ang lahat.

Habang abala ako sa pagsusuri ng ilang mga dokumento sa opisina, biglang bumukas ang pinto. Hindi ko na kinailangang tumingin pa kung sino ito. Ramdam ko pa lang sa presensya, alam ko nang si Christian iyon.

“Jea, pwede ba tayong mag-usap?” seryosong tanong niya.

Napatingin ako sa kanya at mabilis na bumalik sa mga papel sa harapan ko. “Busy ako, Christian. If this is about work, you can send me an email.”

“Jea…” may bahid ng pagsusumamo sa boses niya. “Alam mong hindi ito tungkol sa trabaho.”

Pumikit ako sandali, pilit na pinipigilan ang sarili kong maapektuhan. Hindi ako sumagot, kaya nagpatuloy siya.

“Nagbago ka,” aniya. “Hindi ka na kagaya ng dati. Parang may tinatakbuhan ka. O… may iniiwasan.”

Pinandilatan ko siya ng tingin. “Huwag mo akong psychoanalyze, Christian. Wala akong tinatakbuhan. Wala akong iniiwasan.”

“Talaga?” Tumikhim siya at lumapit pa sa desk ko. “Then look me in the eye and tell me na hindi ka naapektuhan sa lahat ng nangyari.”

Tumingin ako sa kanya nang diretso. “Hindi ako naapektuhan.”

Alam kong hindi niya pinaniwalaan ang sagot ko, pero wala akong balak magpatalo sa laro niya.

Huminga siya nang malalim at tumango. “Kung iyon ang gusto mong paniwalaan, fine. Pero Jea… hindi ako susuko.”

Bago pa ako makasagot, isang mahinang katok ang pumuno sa katahimikan ng silid. Bumukas ang pinto at isang assistant ang sumilip. “Ma’am Jea, nandito na po ang mga bagong report para sa meeting mamaya.”

Mabilis kong tinanggap ang mga papeles at tumango. “Salamat. Pakisabi kay Melissa na ihanda na rin ang conference room.”

Nakaharap pa rin sa akin si Christian, pero hindi ko na siya pinansin. Nang matiyak niyang wala na siyang makukuhang sagot mula sa akin, bumuntong-hininga siya at tahimik na lumabas ng opisina.

Nang maiwang mag-isa, pinikit ko ang mga mata ko sandali. Kailangan ko nang tuluyang tapusin ang kabanatang ito ng buhay ko. Hindi ko kailangang lumingon pa sa nakaraan.