Sagad Hanggang Dulo (SPG)

C3: The Forbidden Attraction

JASMINE FAITH POINT OF VIEW

Nasa isang marangyang party ako ngayon, na-invite ng ilang mga kaibigan ko na hindi ko naman kayang tanggihan. Ang mga ilaw ay kumikislap, ang mga tao ay nag-uusap, may halong tawanan at kaligayahan, ngunit para sa akin, lahat ng ito ay isang malaking palabas. Hindi ko na rin maalala kung ilang beses na akong sumama sa mga ganitong uri ng event, ngunit wala na akong pakialam. Ang mga tao sa paligid ko, karamihan ay abala sa pagpapakita ng kanilang mga sarili—mga pormal na suot, mga ngiting pilit, mga sasakyan at mga pangalan na hindi ko na kailangang alamin.

Habang naglalakad ako sa paligid ng venue, napansin ko si Cassie—ang stepsister ko. Si Cassie, ang anak ng babaeng minahal ng tatay ko at naging dahilan ng pagkasira ng pamilya namin. Si Cassie, na sa tingin ko ay hindi pa rin tumatanggap ng buong buo sa akin bilang kapatid, kahit na kami na ang nagkakasama sa iisang bubong. Si Cassie na lagi nang parang perpekto—maliit ang katawan, maganda, at tila hindi na kailangan pang magsikap para makuha ang atensyon ng mga tao. Pero hindi ko siya kinikilala ng buo. Ang totoo, hindi ko siya maintindihan.

Ngunit ngayon, ang pinakamahalaga ay ang mga mata ko na tumigil sa isang lalaking hindi ko inaasahan. Siya ang tipo ng lalaki na kahit hindi mo pa siya kilala, pakiramdam mo na may nararamdaman ka na agad—hindi mo maintindihan kung anong klaseng atraksyon ito, pero nararamdaman mo ito sa iyong katawan.

Nikolai Mariano.

Hindi ko siya tinatangi. Hindi ko siya kinikilala. Hindi ko siya pinansin. Ngunit sa oras na pumasok siya sa venue, parang ang lahat ng tao ay tumahimik, ang mga usapan ay humina, at ako… hindi ko alam kung anong nangyari. Ang katawan ko ay parang iniiwas ang tingin mula sa kanya, ngunit sa puso ko, may isang bahagi ng aking utak na nais siyang lapitan. Hindi ko na alam kung ano ang nangyayari sa akin.

Nakita ko siyang lumapit kay Cassie, at nakilala ko siya bilang asawa ng stepsister ko. Nandiyan si Cassie, hawak ang kamay ni Nikolai, at nakangiti habang siya ay nag-uusap sa mga bisita. Tiningnan ko lang sila mula sa malayo, at hindi ko maiwasang magsimulang mag-isip ng mga bagay na hindi ko nararapat na isipin.

Pero hindi ko matanggihan na may kakaibang koneksyon ako sa kanya. Ang mga mata ni Nikolai, ang kanyang mga galaw—lahat ng iyon ay may epekto sa akin. At ang hindi ko maintindihan, ang pagkakaroon ko ng ganitong nararamdaman habang ang lalaki ay may asawa.

"Jasmine," tawag sa akin ni Cassie mula sa kabila, gamit ang isang matamis na ngiti, ngunit may halong kabang hindi ko rin maintindihan. "Tara, join us. Meet my husband."

Parang may isang matalim na tinig na tumusok sa aking dibdib, ngunit naglakad ako palapit. Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko, ngunit may mga mata akong hindi maiiwasan na tumutok kay Nikolai. Paglapit ko sa kanila, nagsalita si Cassie.

"Jasmine, this is Nikolai," pakilala ni Cassie, hindi ko alam kung anong emosyon ang nasa likod ng ngiti niyang iyon. "My husband."

Si Nikolai ay lumingon sa akin at nagbigay ng isang mabilis na sulyap, parang iniiwasan niya ang hindi komportableng sitwasyon. Ngunit pagkatapos ng ilang segundo, ngumiti siya—ng isang ngiti na parang isang palaisipan.

"Nice to meet you, Jasmine," sabi niya, ang kanyang boses ay matalim, ngunit may halong magaan na tono.

Naramdaman ko na parang hindi ako makahinga. Iyon ba ang epekto ni Nikolai sa lahat? May kasamang tensyon, ngunit hindi ko matanggihan ang nararamdaman ko.

"Likewise," sagot ko nang matamlay. Hindi ko alam kung paano iwasan ang kanyang mga mata na tumitig sa akin, pero hindi ko rin magawang tumingin palayo. Ang presensya niya ay matindi, at sa bawat hakbang na ginagawa niya, tila ba may pwersa siyang humihila sa akin.

Kasabay ng usapan namin, naramdaman kong unti-unting lumapit siya. Alam ko na si Cassie ay hindi alintana sa kung anong nangyayari, pero ang tingin ko kay Nikolai ay iba. Hindi ko maipaliwanag.

"Aren’t you cold, Jasmine?" tanong ni Nikolai, isang simpleng tanong na nagpakita ng pag-aalala, ngunit may kasamang sinseridad na hindi ko alam kung anong ibig sabihin.

"Not at all," sagot ko nang magaan. Hindi ko alam kung anong sagot ang inaasahan ko mula sa kanya, ngunit pinili ko pa ring magpanggap na walang nangyayari sa pagitan naming dalawa.

Ngunit may kakaibang tensyon na nagsimula sa pagitan namin. May isang ngiti sa kanyang labi na tumama sa puso ko, at napansin kong hindi ko kayang iwasan ito.

"Baka gusto mong sumayaw?" tanong niya, habang ang mga mata niya ay hindi umiiwas sa akin.

Hindi ko alam kung bakit, pero nag-alangan ako. Ang buong katawan ko ay tila naglalaban sa aking isipan. Si Cassie, ang stepsister ko, ay hindi pa rin nakikinig sa amin, at parang walang pakialam sa nangyayari.

"Sure," sagot ko sa kanya, at sabay kaming naglakad papunta sa dance floor. Habang nagsasayaw kami, naramdaman ko na mas lalo pang lumalalim ang tensyon sa pagitan namin. Wala akong makitang ibang tao kundi siya. Hindi ko na alam kung ano ang nararamdaman ko, ngunit naramdaman ko na ang bawat galaw niya ay may epekto sa aking katawan.

Dahil dito, ang bawat sayaw ay naging isang larong hindi ko kayang kontrolin. Habang ang mga katawan namin ay magkadikit, hindi ko na kayang alisin ang tingin ko sa kanya. Ang kanyang mga mata ay puno ng mga lihim, mga pagnanasa na alam kong hindi ko kayang pagsaluhan.

Pero siya ay may asawa, at si Cassie—ang stepsister ko—ay nakatingin sa amin mula sa malayo. Kailangan ko bang ipagpatuloy ito?

***********

Habang nagsasayaw kami, naramdaman ko ang mga mata ni Nikolai na patuloy na nakatuon sa akin. Ang presensya niya ay parang isang magnetic field na hindi ko kayang takasan. Ang kanyang mga kamay ay dumampi sa likod ko, at sa bawat galaw namin, tila ba hindi ko na kayang alisin ang sarili ko sa kanya. Hindi ko na kayang magsalita, wala na akong pakialam. Sa pagkakataong iyon, tanging siya na lang ang umiikot sa aking isipan.

Minsan, iniisip ko kung anong klase ako. Hindi ko alam kung may mali sa akin, o kung ako lang ba ang nakakaramdam ng ganito. Alam kong may asawa siya, si Cassie, ang stepsister ko. Pero bakit pakiramdam ko na parang hindi ako nakikinig sa mga sinasabi ng utak ko? Hindi ko na kayang magtago pa, hindi ko na kayang pigilan ang nararamdaman ko.

Minsan kasi, wala na akong pakialam. Walang pakialam sa mga tamang pamantayan. Walang pakialam sa mga batas na ipinapataw sa akin ng ibang tao. Kasalanan man, hindi ko sila pakialam. Kung ang pagiging tama ay nangangahulugan ng pagiging masaya sa mga maling bagay, hindi ko na kayang sundin ang mga iyon. Kung kasalanan ang magtakda ng sarili mong mga panuntunan, bakit hindi? Kung hindi naman ako makakapagpatawad sa sarili ko, bakit pa ako magpapanggap na may pakialam sa iba?

Si Cassie—stepsister ko—hindi siya ang may kontrol sa buhay ko. Bakit ko siya bibigyan ng lakas para sirain ang kung anong nararamdaman ko? Siya ba ang makikinabang? Hindi. Hindi ko na kaya ang magpakita ng pako at pagiging magulang sa kanya. Hindi ko siya kailanman ituturing na pamilya. Oo, magkapamilya kami dahil sa aking ama, pero hindi ko siya kailanman tatanggapin ng buo.

Nang magtagpo ang mga mata namin ni Nikolai sa gitna ng sayaw, hindi ko na kayang ilihim pa. Si Cassie? Walang pakialam sa kanya. Ang nararamdaman ko ay totoo, at si Nikolai ang dahilan. Kung kasalanan man ang ituring na sinira ko ang relasyon ng isang mag-asawa, wala akong pakialam. Hindi ko na kayang mabuhay sa mga pamantayan ng ibang tao.

Bawat galaw ni Nikolai ay may kasamang tensyon. Ang bawat sandali na kami ay magkasama ay mas lalong nagpapaalab ng init sa katawan ko. Minsan, iniisip ko kung tama ba itong ginagawa ko. Ngunit sa kabila ng lahat ng yun, alam ko na wala akong pakialam sa kung anong nangyayari sa paligid ko. Si Nikolai, sa oras na ito, ay ang aking mundo.

Ang mga paalala ng aking utak na si Cassie ay may asawa ay nauurong sa bawat sapantaha na nagmumula kay Nikolai. Ang isang tanong na sumagi sa isip ko ay simple lang: Kung siya ang magbibigay sa akin ng kasiyahan, kung siya ang magsisilbing halaga ng buhay ko, bakit ko pa iisipin ang ibang tao?

Iyon na ang pinakamahalaga—ang moment na ngayon, ang nararamdaman ko sa kanya. Wala na akong pakialam sa kung anong makakagulo sa aming dalawa. Si Cassie ay parte ng nakaraan ko, at ang nakaraan ay hindi na makakapigil sa akin.