THIRD PERSON POINT OF VIEW
Sa isang marangyang bar na matatagpuan sa gitna ng siyudad, ang mga tao ay nagkakaroon ng magaan na usapan, may kasamang tawanan at kaligayahan. Ngunit nang pumasok si Nikolai Mariano sa lugar, ang buong ambiance ng bar ay nagbago. Ang kanyang presensya ay parang malamig na hangin na dumaan sa silid, pinapansin ng lahat pero walang nagsasalita. Wala ni isang tao ang naglakas-loob na mag-usap, at tila lahat ay natigilan.
Si Nikolai ay hindi isang ordinaryong lalaki. Kilala siya bilang isang ruthless businessman—isang tycoon na hindi natatakot magtakda ng mga alituntunin, at mas lalong hindi natatakot na sirain ang mga humahadlang sa kanyang landas. Hindi lamang siya mayaman, kundi may kapangyarihan na nakatago sa kanyang tahimik na mga galaw. Ang simpleng pagtango niya o ang isang matalim na sulyap mula sa kanya ay may kakayahang magpatigil ng isang buong negosyo o magpatumba ng isang malaking kumpanya.
Tiningnan ni Nikolai ang paligid ng bar, ang mga tao na kanina lang ay abala, ngayon ay halos natatapos na ang usapan at ang mga mata ay nakatutok sa kanya. Walang alinlangan na naramdaman niya ang kanilang mga titig, ngunit hindi siya nagpakita ng kahit anong reaksyon. Ang kanyang mga mata ay malamig at walang emosyon, isang paningin na natatakot na ang marami.
"Good evening, Mr. Mariano," ang isang bartender na may matamis na ngiti ay naglakad patungo sa kanya, ngunit hindi siya umimik. Si Nikolai ay palaging tahimik, hindi kailangan ng mga salita para maramdaman ng lahat ang kanyang kapangyarihan.
Matapos ang ilang segundo ng katahimikan, nagsalita rin siya. "A glass of whiskey," ang boses ni Nikolai ay mabagsik at mahinahon, isang boses na hindi maaaring pagtawanan. Ang bartender ay mabilis na nagsagawa ng order at iniwasang makipag-eye contact kay Nikolai.
Habang hinihintay ang kanyang inumin, may mga hindi nakakapigil na magsalita.
"Do you think he’s really that dangerous?" tanong ng isa sa mga tao sa table malapit kay Nikolai.
"Don’t even think about it," sagot ng isa pang lalaki, ang takot ay malinaw sa kanyang mata. "Si Nikolai Mariano ay hindi basta-basta. Kung gusto mong magtagumpay sa negosyo, kailangan mong mag-ingat sa kanya. Kung hindi, patutumbahin ka niya."
Ang mga usapan ay nagsimulang maglakbay mula sa isang table patungo sa kabila, ngunit lahat ay tahimik at nag-aalangan. Ang pangalan ni Nikolai ay may dalang takot na hindi matitinag.
Matapos ang ilang minuto, dumating ang kanyang order, isang baso ng whiskey. Naramdaman niyang hindi na siya tinatangi ng mga tao, kaya naman nilingon niya ang isang mesa na may dalawang lalaki na patuloy pa rin sa pagpapakita ng interes sa kanya.
"Excuse me, Mr. Mariano," ang isa sa kanila ay nagsalita. "We’ve heard a lot about you. We were wondering if we could have a word."
Ang tono ng lalaki ay may halong paggalang, ngunit si Nikolai ay hindi tumingin sa kanila. Ang mga mata niya ay nakatingin lamang sa kanyang baso ng whiskey.
Nagsimulang maglakad si Nikolai patungo sa mga lalaking tumawag sa kanya, isang mabilis na galaw na parang isang hayop na handang umatake. Ang kanyang mga hakbang ay matalim, ang bawat paggalaw niya ay tila isang pangako ng kapangyarihan at hindi pagkatalo. Tumigil siya sa harap ng mesa at pinanood ang mga lalaki ng ilang sandali, tinitimbang ang kanilang mga kahinaan.
"Do you really think you can talk to me about business?" tanong ni Nikolai, ang kanyang boses ay may kasamang kabangisan na tila isang utos.
Ang dalawang lalaki ay nagsimulang mag-alangan, nag-aatubili na magpatuloy ng kanilang layunin. Isang malamig na katahimikan ang bumalot sa kanila, ngunit si Nikolai ay hindi tinanggal ang kanyang tingin. "What do you want?" tanong niya, mas mataas ang tono kaysa kanina.
"Mr. Mariano, we just want to... discuss a possible partnership," sagot ng isa.
"Partnership?" Ang sagot ni Nikolai ay mabilis at malamig. "I don’t do partnerships with weak players. If you can’t prove you have what it takes to survive in this world, don’t waste my time."
Napatingin ang dalawang lalaki sa isa’t isa, at ang kanilang mga mukha ay nagkakaroon ng nervyos. Hindi sila sanay sa ganitong klaseng pag-uusap, lalo pa’t si Nikolai ay may reputasyon na hindi makikipaglaro sa sinuman.
"Mr. Mariano, please, we..." ang isa pa ay nagsimulang magsalita, ngunit tinanggal ni Nikolai ang tingin sa kanila.
Ang isang sulyap ni Nikolai ay nagpatigil sa kanila, at sa isang iglap, nagdesisyon ang dalawang lalaki na itigil na ang kanilang mga pag-uusap. Tumayo sila ng mabilis at naglakad palayo, hindi pa man natatapos ang kanilang inumin.
Matapos silang umalis, si Nikolai ay umupo sa isang sulok ng bar. Binanggit niya ang mga salitang "No more distractions." Walang sinuman ang may karapatang hadlangan siya.
Nagpatuloy si Nikolai sa kanyang inumin at hindi na tiningnan ang paligid. Walang halaga sa kanya ang mga tao sa bar, ngunit ang pinakamahalaga para sa kanya ay ang kanyang kontrol sa negosyo, ang bawat hakbang at desisyon na siya lamang ang may kapangyarihan.
Sa loob ng ilang sandali, isang babae ang lumapit sa kanyang mesa. Hindi siya tumingin sa babae, ngunit alam niyang naroroon siya. Naramdaman niyang ang bawat hakbang ng babae ay umaabot sa kanyang kakayahang magdesisyon, ngunit hindi siya nagpakita ng kahit anong interes.
"Mr. Mariano," ang babae ay nagsalita, at ang kanyang tinig ay tila sinusubukang magtago ng mga emosyon.
Nilingon ni Nikolai ang babae at sumulyap lang siya nang mabilis, tinitingnan ang kanyang itsura. "What do you want?"
"Business," ang babae ay sumagot nang tahimik, ngunit halata sa boses niya na may lihim na layunin.
Si Nikolai ay hindi na nagsalita pa. Alam niya na ang bawat tao sa mundo ng negosyo ay may layuning gamitin siya, ngunit siya lang ang nagdidikta kung sino ang karapat-dapat at sino ang hindi. Ang kanyang presensya, ang kanyang lakas, ay isang pwersa na hindi kayang pagdudahan ng sinuman.
Habang ang gabi ay patuloy, si Nikolai ay hindi na pinansin ang sinuman. Siya ay nakaupo sa kanyang lugar, ang isang tycoon na matapang sa paghawak sa kanyang mga negosyo, at wala nang makakapigil sa kanya.