Sagad Hanggang Dulo (SPG)

C5: First Kiss

JASMINE FAITH POINT OF VIEW

Nanatili siyang nakatayo sa harapan ko, walang ginagawa, walang sinasabi. Pero kahit walang lumalabas na salita mula sa bibig niya, kitang-kita ko ang pag-aalinlangan sa kanyang mga mata. Alam kong lumalaban siya—sa akin, sa sarili niya, sa nararamdaman niya.

Pero ang hindi niya alam, mas lalo siyang nagiging mahina sa bawat segundong hindi siya umaalis.

Dahan-dahan akong umatras, binigyan siya ng pagkakataong lumayo. Pero hindi siya gumalaw. Isang hakbang lang ang ginawa ko, pero imbes na siya ang lumayo, ako ang hinila niya pabalik.

Mabilis, mainit, at puno ng desperasyon ang hawak niya sa braso ko. Para bang kung hindi niya ako pipigilan ngayon, mawawala na siya sa kontrol.

"You're playing a dangerous game, Jasmine," bulong niya, mababa ang boses, puno ng babala.

Ngumiti ako, hinayaan ang dila kong dumampi sa labi ko habang tinititigan siya. "I like danger."

Napatingin siya sa labi ko, saglit lang, pero sapat para mapansin ko. At doon ko lalong na-confirm—he wants this. He wants me.

"I should go," mahina niyang sabi, pero hindi niya binitiwan ang braso ko.

"Then go," hamon ko, nakataas ang isang kilay. "No one's stopping you."

Nakita ko ang pag-clench ng panga niya. Alam kong sinusubukan niyang pigilan ang sarili niya, pero pareho kaming may alam ng katotohanan—huli na para umatras.

Bago pa siya makapagsalita ulit, mabilis akong lumapit. Idinikit ko ang mga labi ko sa tainga niya at bumulong, "You want to kiss me, don’t you?"

Napasinghap siya nang bahagya. Hindi ko alam kung dahil ba sa gulat o dahil sa mainit kong hininga sa balat niya.

Hindi siya sumagot. Pero hindi ko na rin siya hinintay pang magsalita.

Mabilis kong inilapit ang mukha ko sa kanya, halos maglapat ang labi namin. Hindi ko siya hinalikan—hindi pa. Gusto ko munang makita kung hanggang saan niya kayang pigilan ang sarili niya.

Pero imbes na siya ang gumawa ng unang hakbang, ako ang nauna.

Hinaplos ko ang gilid ng mukha niya, dinama ang gaspang ng kanyang panga. "Tell me to stop," bulong ko, ang mga mata ko nakatuon sa kanya. "And I will."

Walang lumabas na salita mula sa bibig niya.

Napangiti ako. "That's what I thought."

At bago pa siya makapagdesisyon kung lalayo siya o hindi, ako na ang tumapos sa pagitan namin.

Hinila ko siya paharap at inilapat ang labi ko sa kanya.

Mabilis. Mainit. Masarap.

Alam kong isang segundo lang ang lumipas, pero pakiramdam ko’y tumigil ang mundo. Sa isang iglap, lahat ng ingay sa paligid ay nawala. Ang natira lang ay ang init ng labi niya sa akin.

Akala ko, magpapakawala siya. Akala ko, itutulak niya ako. Pero hindi.

Dahil isang segundo lang ang lumipas bago niya ako binalikan ng halik.

Mula sa pagiging banayad, naging mapusok. Mula sa pagiging bagyo, naging delubyo. Wala na siyang pakialam, wala na siyang pinigilan. Sinalubong niya ang halik ko na para bang matagal na niyang gustong gawin ito.

Hinawakan niya ang baywang ko, hinila ako palapit sa kanya. Napakapit ako sa balikat niya, naramdaman ko ang tibay ng katawan niya sa ilalim ng suot niyang suit.

Lasing. Hindi sa alak, kundi sa kanya.

Pero tulad ng lahat ng bawal, may hangganan ang kahit anong sarap.

Bago pa tuluyang mawalan ng kontrol, bigla siyang lumayo. Parang napaso sa init ng halik namin.

Dahan-dahan siyang umatras, tinakpan ang bibig niya gamit ang likod ng kamay. Nakita ko ang gulat sa mukha niya—hindi lang sa ginawa ko, kundi sa ginawa niyang pagsagot sa halik ko.

"s**t," bulong niya, tumalikod at hinawakan ang railing ng balcony.

Nakangiti akong lumapit sa kanya, inilagay ang daliri ko sa kanyang likod. "I told you, you wanted it."

Hindi siya lumingon. Pero kita ko ang mahigpit na pagkakahawak niya sa bakal, para bang sinusubukan niyang ibalik ang sarili sa kontrol.

"You need to go," mahina niyang sabi.

"You want me to?" tanong ko, malambing ang tono, pero puno ng hamon.

Napapikit siya, napailing. "Yes."

Ngumiti ako, pero hindi ako umalis.

Pero bago pa ako makapagsalita ulit, isang pamilyar na boses ang narinig namin sa likod.

"Nikolai?"

Napalingon ako at nakita si Cassie—ang perfect, sweet, innocent Cassie—nakatayo sa pintuan ng balcony, nakakunot ang noo habang nakatingin sa amin.

Halos napamura si Nikolai, mabilis na umatras palayo sa akin. Ako naman, kalmado lang na humarap sa kanya.

"Cassie," casual kong bati, nakangiti pa rin.

Nagtama ang tingin namin, at nakita ko ang bahagyang pagdududa sa mga mata niya.

"What are you doing here?" tanong niya, halatang hindi sigurado kung dapat ba siyang magselos o hindi.

Napangiti ako, tinapik si Nikolai sa balikat bago tumingin kay Cassie. "Just talking to your husband."

Naningkit ang mata niya. "Talking?"

Ngumiti ako, nilagpasan siya at lumabas ng balcony. Pero bago ko tuluyang iwan ang mag-asawa, bumulong ako, sapat para marinig lang ni Nikolai.

"We're not done yet."

At tuluyan na akong umalis, bitbit ang ngiting alam kong gugulo sa isip niya sa buong magdamag.