Kopmak üzere olan koptuğun da ise hiçbir şeyin aynı kalmayacağının haberini veren kalbimin atışları aynı zamanda beni uyarırcasına sızlıyordu. Kendimi ateşe attığımın farkındaydım. Fakat yanmaya hiç bu kadar istekli olmamıştım.
Ciwan’ın ateşinden eskisi gibi korkmuyor yanmaktan çekinmiyordum. Bedenim ruhum kalbim daha ilk görüştü gözlerine çekilmiş siyahlarına bağlanmıştı. Gidip geliyor yine bakışlarında kendimi kaybediyordum. Bendeki izlerini takip edecek beni umut ettiğim aşka götürecek mi bakacaktım. Bizi biz yapan değerlere en kısa sürede ulaşacağımıza inanıyordum fakat Ciwan’dan çalınan bir hayat vardı. Bir anne vardı. İsyan edip bunu yapanlara karşı çıkma olasılığı çok yüksekti. Fırtınalı günlere de kendimi hazırlamam gerekecekti. Ciwan’ın yaralarını iyileştirmek için kedimi daha
