Kendi kaderimi ne kadar yazmaya çalışırsam çalışayım sayfanın sonuna geldiğimde yine aynı kelimeleri ve yazgıyı görüyordum Son noktayı koymaya korkuyordum. İşin tek iyi yanı kötü bir evlilik yapmıyor kara yazgıyı kabullenmiyordum. Yanımda olmasını istediğim adamla evleniyor bana destek olmak için gözlerimin içine bakan ön yargıları olan bir ağayla altı üstü yeni bir hayata evet diyordum. Ciwan’ın beni kollarının arasına alıp her şeyi unutturacak kadar çok sevmesini istediğimi inkâr etmeyecektim. Erkeğin kadınını böyle sarmasına içine hapsetmesine ateşini bulaştırmak için varını yoğunu ortaya koymasına tutulmuştum.
Maddi manevi kimseye ihtiyacım yoktu ancak her iki unsurdan daha güçlü bizi kendisine zincirlerle bağlayan bir aşirete sahiptik. Töre ne der? Büyüklerimiz ne der?! Herkes ne de
