MARRY THE BILLIONAIRE MAN

Chapter 17: The Reconciliation

Isabella’s POV

Umaga na naman at ang dami kong iniisip. Napaka-intense ng mga araw na nagdaan, at talagang nag-aalala ako sa kung ano ang mangyayari kay Aiden habang siya’y aalis. Ang mga sinabi ng tatay ko, si Alexander, ay paulit-ulit na umiikot sa isip ko. "Kailangan mong pag-isipan kung ano ang mas makakabuti sa'yo," sabi niya. I realized I couldn’t just let Aiden go without fighting for what we had.

Dahil sa mga salitang iyon, nagdesisyon akong pumunta sa kumpanya ni Aiden. Hindi ko kayang mawala siya, at kailangan niyang malaman iyon. Habang naglalakad ako papunta sa building, damang-dama ko ang kaba. Pero sa isip ko, "Kailangan mo ‘to, Isabella. Para sa’yo at para kay Aiden."

Pagdating ko sa office, tinanong ko ang receptionist kung saan ako makikita si Aiden. “Nasa conference room siya,” sagot niya. Naglakad ako patungo sa conference room, at habang papalapit, nararamdaman ko ang puso ko na tila tumitibok ng mas mabilis.

“Isabella! What are you doing here?” gulat na tanong ni Aiden nang makita niya ako. Parang nag-alala siya sa hitsura ko.

“Hi, Aiden,” sabi ko, trying to smile kahit kinakabahan. “Can we talk?”

“Of course! Let’s step outside,” sabi niya, at sabay kaming pumunta sa mas tahimik na sulok ng office. As we settled down, ramdam ko ang tensyon sa pagitan namin. “What’s going on?” tanong niya, concerned.

“Aiden, I’ve been thinking a lot about you… about us,” nag-umpisa akong magsalita, trying to find the right words. “I know na aalis ka, at sobrang hirap para sa akin ang ideya na hindi ka magiging nandiyan.”

“Isabella, I—” pero pinigilan ko siya.

“Please, let me finish,” sabi ko, at nagpatuloy. “Ang mga sinabi ng papa ko sa akin kanina ay umantig sa puso ko. Sabi niya, ‘Kailangan mong pag-isipan kung ano ang mas makakabuti sa’yo.’ And I realized, I can’t just let you go without fighting for our relationship.”

Nakita ko ang gulat sa kanyang mga mata. “I appreciate that, Isabella, but I thought you understood why I need to do this,” sagot niya, still trying to be rational.

“Yeah, I understand that, Aiden. But I also understand how much you mean to me. Hindi ko kayang mawala ka. I’ve never felt this way about anyone else,” sabi ko, my voice shaking with emotion. “I want you to pursue your dreams, pero ayokong mawala ka sa buhay ko habang ginagawa mo iyon.”

“Isabella, I don’t want to hurt you. You know that,” he replied, his expression softening.

“Alam ko, and I don’t want to put pressure on you,” sabi ko, feeling a mix of hope and fear. “But I need you to know that I believe in us. I want to support you, and I want to be there for you, kahit gaano pa kahirap ang mga susunod na araw.”

Umupo siya at nag-isip. “Isabella, I never expected this. It means a lot to me that you’re willing to stand by my side,” sabi niya, his voice filled with sincerity.

“Kung aalis ka man, gusto ko lang na alam mo na andito ako. Ready akong makipag-usap at magplano, kahit na anong mangyari,” sagot ko, feeling the weight of my words. “I want us to try. I don’t want to wait for you to come back to tell you how I feel.”

“Maybe I can find a way to balance everything. I want to keep you in my life,” he admitted, and I could see the relief sa kanyang mga mata. “This is hard for me too, and the thought of being away from you scares me.”

“Basta’t pag-usapan natin, okay?” sabi ko, smiling at him. “We can make this work. I just need you to know that I’m here, ready to fight for what we have.”

He reached for my hand, and I felt a warmth na nagbigay ng lakas sa akin. “I promise I won’t forget you, Isabella. Let’s figure this out together.”

Nang mga sandaling iyon, parang bumalik ang pag-asa sa puso ko. I knew that our journey ahead would be challenging, pero handa akong ipaglaban ang aming relasyon. Ang mga sinabi ng tatay ko ay tumatak sa akin—ang importansya ng pagpapahalaga sa mga taong mahalaga sa atin.

Habang naghiwalay kami, naglakad akong may ngiti sa aking mga labi. Sa kabila ng mga takot at pag-aalinlangan, alam kong hindi ako nag-iisa. Ang aming relasyon ay nakatayo sa pagmamahal, at ngayon, mas handa kaming harapin ang mga hamon na darating.