MARRY THE BILLIONAIRE MAN

Chapter 1: The Proposal

Isabella POV

Nakatayo ako sa harap ng salamin, binabaan ang buhok ko. Pero sa bawat sipa ng brush, parang mas nalulunod ako sa takot. Isang normal na Sunday lang sana ito sa pamilya, pero sa pag-asang naramdaman ko sa tawag ng nanay ko, alam kong may mahigpit na balita na darating.Pagpasok ko sa malaking bahay, ramdam ko na agad ang tension sa hangin. Palaging ganito kapag may importanteng pag-uusap si Mama. Pumasok ako sa grand living room, at nakita ko siyang naglalakad, abala, at tila nagmamadali.“Isabella, darling, dito ka na! Umupo ka,” utos niya, ang tono niya puno ng saya at kapangyarihan. Parang umabot na ako sa puntong hindi ko na alam kung anong dapat kong isipin.“Anong nangyayari, Mom? Bakit parang urgent?” tanong ko, sinusubukang itago ang pangamba sa boses ko.“May maganda akong balita!” sabi niya, nakangiti. “Ikakasal ka na!”Nang bumagsak ang mga salitang iyon, para akong na-freeze. “Ikakasal? Kanino?” Para akong pinagsakluban ng langit at lupa.“Kay Aiden Stone,” sabi niya, parang ipinagmamalaki ang kanyang sinabi.Aiden Stone. Isang pangalan na parang bumalot sa akin. Siya ay isang bilyonaryo, kilala sa kanyang talino sa negosyo at sa misteryosong personalidad na palaging napapalibutan ng intriga. Maraming kwento tungkol sa kanya—mga kwentong walang tigil sa mga high-society events. Pero hindi ko pa siya nakikilala.“Anong? Paano ako ikakasal sa isang taong hindi ko pa kilala?” Parang gusto ko nang sumigaw. Ang takot ay sumisikip sa aking dibdib.“Isabella,” sagot niya, ang boses niya matatag pero malambing. “Isang arrangement ito. Magiging mabuti ito para sa inyong dalawa at sa ating pamilya. Si Aiden ay magandang match—mayaman, kagalang-galang, at galing sa prestihiyosong pamilya.”Naramdaman kong bumilis ang t***k ng puso ko, at nagalit ako. “Pero ano naman ang tungkol sa akin? Sa nararamdaman ko? Hindi mo puwedeng ipasiyang ang aking kinabukasan nang hindi ako kinukonsulta!”“Anak, ito ang makabubuti para sa iyo,” sagot niya, ang tono niya nagiging seryoso. “Isipin mo ang buhay na mayroon ka—seguridad, luho, lahat ng pinapangarap mo.”Lahat ng pinapangarap niya, naisip ko. Alam kong ang bersyon ng kaligayahan ng nanay ko ay madalas na hindi tugma sa akin. Napaka-suffocating ng pressure na ito, at gusto ko nang sumigaw. “Gusto kong gumawa ng sarili kong mga desisyon!” sagot ko, nararamdaman ang apoy ng pagtutol sa loob ko.“Anak, ito ay isang napakahalagang oportunidad,” sabi niya. “Si Aiden ay isang makapangyarihang tao, at ang pag-aasawa sa kanya ay magbubukas ng mga pinto na hindi mo alam na nandiyan.”Nagmumura ako sa sarili ko, pakiramdam ay parang iniiwan na ako sa isang sitwasyong hindi ko kayang kontrolin. “Pero ano kung ayaw ko nito? Ano kung gusto kong ipagpatuloy ang sarili kong mga pangarap?”“Ang mga pangarap mo ay nandiyan pa rin, ngunit mas madali mo itong maabot kapag kasama mo si Aiden. Makakatulong siya sa iyo, susuportahan ka. Isipin mo ang mga koneksyon, ang pamumuhay...” Nagsalita siya nang may pag-asa sa kanyang boses, ngunit ang mga salita ay tila mga chains na nagbabalot sa akin.Maya-maya, bumukas ang pinto, at pumasok ang assistant ni Mama, may dalang magandang envelope. “Ito ang imbitasyon para sa dinner ninyo ni Mr. Stone bukas ng gabi,” sabi niya, inabot sa akin ang sulat.Tumingin ako sa envelope, ang mga daliri ko ay nanginginig. Dinner kasama si Aiden Stone? Parang napakabigat ng sitwasyong ito. “Dinner? Wala akong ideya kung anong dapat kong sabihin sa kanya!” sabi ko, ang takot at pagkabahala ay naghalo sa aking boses.“Just be yourself, Isabella. Ito ay pagkakataon para makilala siya,” sabi ng nanay ko, ang mga mata niya puno ng pag-asa. “Baka makita mong magkasundo kayo.”Magkasundo? Ang ideya na nakatali ako sa isang estranghero dahil sa isang arrangement ay tila isang masakit na katotohanan. Ang puso ko ay nag-rarace sa isang halo ng takot at pag-usisa. Paano kung hindi siya tulad ng inaasahan ko? Paano kung siya ay malamig at walang pakialam?Nang tiningnan ko ang envelope, umisip ako na tila nakakulong ako sa isang desisyon na hindi ko ginusto. Ramdam ko na parang ang mundo ko ay unti-unting sumasara. Gusto kong sumigaw, subalit sa kalooban ko, alam kong wala rin itong silbi.Nang nakatingin ako sa magarang sulat, napagtanto ko na ang buhay ko ay nagbabago sa mga paraan na hindi ko kayang isipin. Kung gusto ko man o hindi, kailangan kong harapin si Aiden Stone—at ang kinabukasan na nag-aabang sa akin.“Bukas ng gabi,” bulong ko sa sarili ko, ang mga salita ay puno ng pasakit. Kailangan kong harapin si Aiden Stone at ang hinaharap na inihanda ng aking ina para sa akin. Ang ideya ay parehong nakakatakot at nakakaintriga.