MARRY THE BILLIONAIRE MAN

Chapter 10: A Growing Bond

Isabella’s POV

Habang tumatagal, napapansin ko na nagiging mas maganda ang relasyon ko sa pamilya. Ang simpleng pagtulong sa business ni Papa ay nagbigay ng opportunity sa amin na makilala pa ang isa’t isa. Lalo na si Papa, na ngayon ay mas open sa mga usapan.

Isang weekend, nagpasya akong mag-invite ng mga kaibigan sa bahay para sa maliit na gathering. Gusto kong ipakita kay Mama at Papa na kaya kong mag-organize ng event at responsable akong mag-host. “Ma, Pa, can I invite some friends over?” tanong ko, hoping na hindi sila tututol.

“Basta, sigurado kang maayos ang lahat,” sagot ni Papa, with a hint of concern. “At huwag kalimutan ang house rules.”

“Of course, Pa! I promise,” sabi ko, excited. Pagkatapos, tinawagan ko si Claire at mga ibang kaibigan.

Nang dumating ang araw ng gathering, nagsimula akong mag-set up sa living room. Nagtulong-tulong kami ni Claire, nagdekorate at nag-prepare ng mga snacks. Napansin ko ang mga tingin ng mga magulang ko mula sa kanto, nakangiti habang pinapanood kami.

“Isabella, ang ganda ng setup mo!” sabi ni Claire, tumatawa habang nag-aayos ng mga plastic cups. “Sana mas madalas tayong mag-gather dito.”

Nag-smile ako. “I want to show them na kaya kong maging responsible. Plus, mas masaya kung marami kami.”

Unti-unting nag-umpisa ang mga bisita, at masaya ang atmosphere. Ang pamilya ko, na dati’y cautious sa mga kaibigan ko, ay mas naging relaxed. Nakikipag-usap si Papa sa mga bisita, at si Mama naman ay abala sa pag-serve ng pagkain.

“Isabella, may napansin akong pagbabago sa’yo,” sabi ni Mama habang nag-aalaga ng mga guests. “Parang mas matured ka na.”

“Thanks, Ma! I guess I’m just trying to step up,” sagot ko, hoping na ma-appreciate niya ang effort ko.

As the night went on, mas naging lively ang atmosphere. Nakita kong nag-enjoy ang mga kaibigan ko at ang pamilya ko sa mga kwentuhan at tawanan. I felt a sense of pride knowing I was the one who brought everyone together.

“Anong next plan mo, Isabella?” tanong ni Kuya Adrian habang umiinom ng soda. “Mukhang okay naman ang pagho-host mo.”

“Gusto ko sanang mag-organize ng mas malaking gathering, maybe para sa holidays,” sagot ko. “Para makasama ang lahat.”

Napangiti siya. “Great idea! Just make sure na kayang-kaya mo.”

In that moment, it dawned on me that this was not just about building trust anymore; it was about creating memories and strengthening our bond.

Pagkatapos ng gathering, nagpasalamat ang mga bisita sa masayang gabi. I felt a wave of relief at fulfillment. Naramdaman ko ang pagkakaisa at pagmamahalan sa pamilya at mga kaibigan ko, at yun ang tunay na halaga ng mga simpleng moments na ito.

Nang matulog na ako, thinking about the day, I realized that building a bond with my family was a continuous journey. Ang trust na nabuo namin ay hindi lang tungkol sa pagiging responsible. It was about being present, supporting each other, and cherishing the moments together.

Sa huli, alam kong sa bawat hakbang na ginagawa ko, unti-unti akong nagiging mas malapit sa kanila. And that connection was something I’d always treasure.