TITA PATRICIA [SPG 🔞]

CHAPTER 4: JUICY JUICE

Siguro nagulat rin si tita sa tanong ko sa kanya. Ngumiti lang siya habang nakatitig rin sa akin. I don't even know what it means, pero ang alam ko lang ay kailangan ko nang mag banyo dahil nag-iinit na ang katawan ko.

Nakakalusaw ang mga titig ni tita Patricia. Ang hot at ang sexy, parang ‘yong mga tinginan ng pornstar sa pornhub lang abg aura.

“Oh… CR muna ako ha, Tita…” pasumangil ko sa kanya at dali-daling pumunta sa CR para maglabas ng sama ng loob.

Pagkapasok ko sa CR, kaagad na pumasok ulit sa utak ko ang panaginip ko kanina. Grabe, halos i-blow na ako ni tita. Tapos kitang-kita ko pa ang magang-maga niyang kiffy. Pinkish na, juicy pa. Ewan ko nalang kong kailan ko siya matitikman.

I know it's wrong. Tita ko siya eh pero wala naman yatang sinasanto itong tit3 ko kaya laban pa rin. Pag nagkataon, tiyak ihi lang ang magiging pahinga ni tita Pat.

Gigil ako!

Umupo ako sa inidoro, hindi para tumae, kundi para magpahinga. Sa totoo lang, CR ang pinakapaborito kong spot sa bahay. Tahimik, walang istorbo, at higit sa lahat—dito ko malaya kong iniisip ang mga bagay na hindi ko masabi nang malakas.

At syempre, hulaan mo sino nasa isip ko ngayon? Sino pa ba kundi si Tita Patricia.

Napahilig ako sa dingding at napapikit. “Grabe, Bon…” bulong ko sa sarili. “Ikaw na siguro ang pinakamaswerteng tambay sa mundo. Kasama mo araw-araw si Tita Pat, tapos kayo lang dalawa rito sa bahay.”

Pumapasok na naman sa isip ko ang mga eksena. Siya, nagluluto sa kusina habang nakasuot ng simpleng duster. Siya, nag-aayos ng buhok sa harap ng salamin. Siya, nakangiti habang nilalagay ang mga gamit niya sa mesa. Lahat ng galaw niya, parang slow motion para sa’kin.

Pero wala pa rin talagang tatalo sa Tita Patricia ko na nasa panaginip ko.

Pero habang lumalalim ang pantasya ko, biglang—

TRIIING TRIIING TRIIING!

Nag-vibrate ang cellphone ko sa bulsa ng shorts. Napaigtad ako. “Putcha! Sino na naman ‘to?” bulong ko habang mabilis na sinilip ang screen.

Frances.

Agad ko nang sinagot. “Oi, Frances, anong balita?”

“Gago, Bon!” boses agad niya sa kabilang linya, malakas at parang lasing na. “Broken ako, men. Hindi ko na kaya! Kailangan ko ng makakasama uminom ngayon na. Walang atrasan!”

Napakunot noo ako. “Ha? Ano na naman ‘yan? Sino na naman niloko mo?”

“Hindi ako ‘yung nangloko, gago! Ako ‘yung iniwan!” sagot niya, halatang may halong drama. “Shiela, pare… ayaw na niya akong makita ngayon. Sabi niya space-space daw muna. Eh anong gagawin ko? Saan ako pupunta? Sino makakasama ko?”

Napakamot ako sa ulo kahit wala siyang nakikita. Si Frances kasi, tipikal na rich kid na walang ginawa kundi gumastos, mag-party, at magyabang ng kotse. Pero mabait siya sa’kin, kahit tambay lang ako. Parang sa dami ng tropa niya, ako pa ‘yung nasusulingan niya kapag may problema.

“Eh saan mo gusto? Sa bar?” tanong ko.

“Ayoko ng bar, pare. Baka andun si Shiela, makita niya ako, mas lalo akong magmukhang kawawa. Gusto ko somewhere tahimik. Somewhere safe.”

Doon ko naisip. Hmm… tahimik, safe, at walang parents… Napatingin ako sa pintuan ng CR, tapos napa-ngisi. “Dito na lang sa bahay, Frances. Wala namang tao dito kundi ako tsaka si Tita Pat.”

“Ha? Legit? Pwede ako diyan?” agad niyang sagot, parang batang binigyan ng kendi.

“Oo, pwede. Pero…” bumaba ang boses ko, “Huwag mong sasabihin kay Shiela, ha? Baka hindi pumayag. Alam mo naman ‘yon, possessive.”

“Syempre hindi! Promise, bro, secret ‘to. As in!”

Tumawa ako nang mahina. “O sige, bili ka na ng inumin. Dito na tayo magbabad.”

“Aba, ikaw talaga ang tunay na tropa!” sabi niya. “Bigyan kita ng tatlong oras, andiyan na ako. Hintayin mo ako, Bon!”

Napailing ako habang pinapatay ang tawag. “Tatlong oras daw. Ewan ko na lang kung makadaan pa sa Starbucks bago dumiretso dito.”

Bumalik ako sa pagkakasandal sa dingding, hawak pa rin ang cellphone. Medyo natatawa ako kasi habang iniisip ko si Tita, biglang si Frances naman ang sumulpot. Pero ayos na rin, at least may ka-inuman ako mamaya.

Bago pa ako makapagsimula ulit ng bagong round ng pantasya sa utak ko, biglang—

KNOCK! KNOCK! KNOCK!

“Bon?” boses ni Tita Patricia, mula sa labas ng pinto.

Para akong tinusok ng kuryente. Napaangat ako agad, muntik pang mabitawan ang cellphone. “Ay, Diyos ko!”

“Bon, nandiyan ka ba?”

Agad kong pinindot ang end call at itinago ang cellphone sa bulsa. Mabilis akong nag-flush ng inidoro, kahit wala naman akong inilabas. Para lang marinig niya na “nag-CR” nga ako. Nagpatunog pa ako ng tubig sa gripo, kunyari nag-hugas ng kamay.

“Sandali lang, Tita!” sagot ko, medyo pilit na masigla. Kinabahan kasi ako. Baka narinig niya ‘yung tawag kanina. Baka narinig niya na may inuman dito mamaya. Baka isipin niya pa na wala akong galang.

“Bilis naman,” sagot niya mula sa labas. “Akala ko natulog ka ulit sa loob, eh. Ang tagal mo!”

“Hindi, nag-aayos lang!” mabilis kong palusot. Huminga ako nang malalim bago binuksan ang pinto.

At ayun siya, nakatayo sa harap ko. “Anong ginagawa mo sa loob at ang tagal mo?” tanong niya.

“Eh… ano… nag-text lang ng kaunti,” sagot ko, pilit na chill kahit kabado. “Tsaka nagmuni-muni.”

Napataas ang kilay niya. “Sa CR ka pa talaga nagmumuni-muni?”

Ngumiti ako, tipid lang. “Mas tahimik kasi, Tita.”

Tinitigan niya ako ng matagal, tapos umiling. “Ewan ko sa’yo, Bon. Sige, tapos mo na ‘yang CR. Ako muna gagamit mamaya para makapaglaba.”

“Oo, Tita, walang problema.”

Umalis siya at dumiretso sa likod bahay. Naiwan akong nakatayo, hawak ang dibdib ko na parang may drum and bugle corps na tumutugtog sa loob.

“Putcha, muntik na ‘ko, ah,” bulong ko sa sarili. “Kung nahuli niya akong kausap si Frances at nag-uusap ng inuman dito, baka pinagtabuyan na niya ako palabas.”

Napaupo ako saglit sa gilid ng kama ko pagkabalik sa kwarto. Pinikit ko ang mata at tumawa mag-isa. “Ay, Bon, tambay ka na nga, delikado ka pa.”

Pero kahit kinakabahan ako, hindi ko maiwasang maging excited. Tatlong oras lang, andito na si Frances. Magkakaroon ng inuman sa bahay. At habang nasa tabi ko si Tita Pat, hindi ko alam kung paano ko itatago ang totoo kong iniisip.

Pero isang bagay lang ang malinaw: ang gulo ng buhay tambay kapag nurse ang tita mo, at may tropang broken na biglang sumulpot.

Ilang sandali pa ay may natanggap naman akong text. Galing kay Tita at ang sabi ay duty na daw siya at baka ma late ang uwi.

Ngumisi ako sabay reply. “Okay Tita. Chat me pag may need ka.”

Seen kang ako. Kapal ng mukha niya.

Pero anyways, baka sooner or later pagbigyan na niya ako. It's all about in a matter of time.

Probably not now, pero baka later makain ko narin ang kanyang pink na kiffy at malasap ang kanyang juicy juice. Manifestation!