TITA PATRICIA [SPG 🔞]

CHAPTER 11: PARAMDAM NI TITA

Pagkatapos maghilamos at uminom ng tubig, tahimik kong tiningnan si Frances na bagong ligo. Suot niya ‘yung lumang t-shirt ko, sabay punas ng buhok gamit ang tuwalya. Mukha pa rin siyang pagod, pero kahit papaano ay medyo bumalik na ang kulay ng mukha niya.

“Pre,” sabi niya habang naglalakad papunta sa kusina, “ayos lang ba ‘kong dito muna mag-stay? Wala akong gaba unuwi eh.”

Tumango lang ako. “Wala namang problema, pre. Wala rin naman akong lakad ngayon.”

Tahimik kaming kumain sa hapag. May sinangag, itlog, at instant kape — simpleng almusal lang, pero nakatulong para mabawasan ang bigat ng hangin sa pagitan namin. Paminsan-minsan, napapatingin ako sa mesa kung saan kagabi kami ni Tita Pat nagkausap. Doon siya nakaupo, mahinahon, habang inaayos ‘yung bag niya bago pumasok sa duty. Hindi ko alam kung bakit parang may echo pa ng boses niya sa utak ko — ‘yung lambing niyang may halong pagmamahal, ‘yung paraan ng pagtitig niya na parang binabasa ka hanggang kaluluwa.

“Pre, iniisip mo pa rin ba si Tita mo?” tanong ni Frances bigla habang nginunguya ang tinapay.

Napatigil ako. “Ha? Hindi ah,” sagot kong mabilis, pero alam kong halata sa mukha ko na nagsisinungaling ako.

“Bon,” ngumisi siya nang bahagya. “Kilala kita. Kahit nung high school pa tayo, kapag may iniisip kang babae, tahimik ka. Yung tipong may sariling mundo.”

“Loko,” sabi ko, pilit na tawa. “Hindi naman ganun.”

Pero totoo. Simula kagabi, hindi ko na matanggal sa isip si Tita. Hindi dahil sa kung ano man ang nangyari — kundi sa kung ano ‘yung iniwan niyang pakiramdam. Parang may nabuksan na pinto na hindi ko dapat binuksan. Parang gusto kong lumayo, pero sabay gusto ko rin bumalik.

Ewan ko ba. Siguro nga nadala lang ako sa sarap ng kanyang blow. Sa hot niyang katawan at sa mala musika sa loob ng theater niyang mga ungol. Nakakaadik. Hindi ako makawala sa pagkakaipit. Para akong nakakulong ngayon sa kanyang alindog at binabakuran ng kanyang sexing katawan. How I wish magkaroon ulit ako ng isa pang pagkakataon na makasama siya. I won't fail this time. Kakainin at kakantot1n ko na talaga siya!

Tumahimik kami ulit, pareho naming pinakikinggan ang langitngit ng kutsara sa plato. Hanggang sa biglang tumunog ang cellphone ko.

Nakita kong nakasulat sa screen: Tita Pat.

Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Si Frances, agad na tumigil sa pagsubo. “Uy, si Tita mo ‘yan ah,” biro niya. “Sagot mo, baka emergency.”

Ngumiti ako at pinindot ang green button.

“Hello, Tita?”

“Bon,” sabi ng boses niya sa kabilang linya — kalmado, pamilyar, at may halong pagod. “Gising ka na pala. Pasensya na kung natawag ako ng maaga. Nasa ospital pa ako. Naiwan ko yata ‘yung maliit kong pouch sa passenger seat kagabi. May mga importanteng papers doon. Pwede mo ba sigurong dalhin mamaya?”

“Ah, oo, Tita. Walang problema. Dito pa ‘yung pouch. Ihahatid ko sa lunch break mo?” tanong ko, sinusubukan kong gawing normal ang tono ko kahit ang t***k ng puso ko ay parang tambol.

“Salamat, Bon,” sabi niya, bahagyang humina ang boses. “Kumain ka na ba? Huwag kang palaging nagpupuyat, ha.”

“Ah, oo po,” sagot ko, sabay tingin kay Frances na nakatingin lang din sa’kin, parang nag-aabang ng kung anong drama. “Ingat ka diyan, Tita.”

Bago niya ibaba ang tawag, may bahagyang katahimikan.

“Bon…” mahina niyang sabi. “Salamat talaga sa kagabi.”

Naalala ko tuloy lahat. That moment na hiningi niya ang sperm cells ko. That very moment na binigyan niya ako ng mainit na blow. Shet!

Tumigil ako. Hindi ko alam kung anong sagot ang tama. “Wala po ‘yun, Tita. Anytime.”

Pagkababa ng tawag, huminga ako nang malalim. Parang ang bigat-bigat ng hangin. Parang may mga salita pa siyang gustong sabihin pero pinigilan. Parang gano’n din ako.

“Bro,” sabi ni Frances, sabay ngiti nang may halong tukso, “parang may something sa tono ni Tita mo ah.”

Napailing ako. “Huwag mong simulan ‘yan, Frances.”

Tumawa lang siya. “Ewan ko sa’yo, Bon. Pero kung ako ikaw, ‘wag mo nang komplikahin. Minsan, yung mga tao, dumarating sa buhay mo kasi kailangan mo silang alagaan, hindi para intindihin kung bakit.”

Tahimik akong napatingin sa kape ko. May punto siya — pero hindi ko rin alam kung paano ko tatanggapin ‘yung ganung linya. Kasi kung simpleng pag-aalaga lang ang naramdaman ko kagabi, dapat tapos na. Pero hindi eh. Parang may kulang. Parang gusto kong marinig ulit ang boses ni Tita sa personal, makita siya, maramdaman ‘yung presensiya niyang kay bilis magpabago ng hangin sa paligid.

Matapos naming kumain, si Frances ay nag-ayos ng mga gamit niya. “Bro, baka dito muna ako hanggang hapon, ha? Wala pa akong balak umuwi.”

“Sige lang,” sagot ko, sabay linis ng mesa. “Pero ayusin mo ‘yung sarili mo ha. Hindi solusyon ‘yung pagtakbo.”

“Sus! Tapos na lahat. Don't worry, I got your back mamayang gabi. Threat kita para naman malamigan ang katawan mo,” sagot niya, sabay kindat.

Hays! Iba talaga kapag mayaman at may pera. Lahat nagagawan ng paraab eh. Pero okay lang. Baka kasi kapag nakatikim ulit ako ng ibang puk3 mawala na itong nararamdaman ko kay tita Pat. Baka hindi na katawan niya ang cravingsssssss ko.

Nang makaalis siya papunta sa kwarto, napatingin ako sa cellphone ko. Binuksan ko ulit ang huling tawag. ‘Yung pangalan ni Tita Pat na naka-save pa rin bilang “Tita P 💉”.

Napangiti ako nang bahagya.

Pinindot ko ang contact photo niya — isang simpleng selfie niya sa uniporme, pero sa mata ko parang higit pa ro’n. Napaisip ako kung gano’n ba talaga kalalim ang epekto ng isang tao sa’yo kapag hindi mo naman dapat iniisip.

Mga alas-nuwebe na siguro noon. Tahimik ang bahay, tanging tik-tak ng orasan lang ang maririnig. Binuksan ko ang bintana, sinalubong ng liwanag ng araw. Sa labas, normal lang ang mundo — may dumaraan na tricycle, may batang tumatawa, may kapitbahay na naglalaba. Pero sa loob ko, parang may bagyong hindi ko alam kung kailan titigil.

Gusto kong maging normal ulit. Yung Bon na simpleng tambay lang, nakatambay sa tindahan, walang iniintindi kundi kung anong pulutan mamaya. Pero ngayon, bawat minuto, bawat ingay ng cellphone, bawat paalala ng gabi — lahat ‘yon bumabalik kay Tita Pat.

Hindi ito ‘yung klase ng umagang gusto kong simulan. Pero siguro ganito talaga ‘yung epekto kapag may isang tao na biglang pumapasok sa tahimik mong buhay at binabaliktad lahat ng ritmo.

At kahit anong pilit kong itanggi, alam kong sa susunod na tawag ni Tita Pat… hindi ako makakatanggi.

And boom! Here I am stocked with this unfamiliar feeling. Pero anyways, I'd like to take a risk and see it all the way through. Kung pagbibigyan ni tita Pat na muling mahawakan ang kanyang chichay, wow talaga. Itataya ko talaga lahat malasap ko lang ang pinkish at perfect shaped na kitty na ‘yon!