TITA PATRICIA [SPG 🔞]

CHAPTER 13: SARAP MO LARA

Tahimik sa loob ng Room 203. Ang tunog ng aircon at tik-tak ng orasan lang ang maririnig. Sa labas, may mga naririnig akong yabag ng mga nurse, pero dito, parang ibang mundo.

Si Lara ay nakaupo na ngayon, nakasandal sa headboard ng kama. Medyo may kulay na ulit ang pisngi niya, at sa unang beses magmula kanina, ngumiti siya nang hindi pilit.

“Salamat ha,” sabi niya habang nilalaro ‘yung straw ng juice. “Hindi ko akalaing makakakuwento ako nang ganito. Usually, hindi ako madaldal sa mga bagong kakilala.”

Ngumiti ako. “Siguro kasi kailangan mo lang ng makikinig. Hindi mo naman kailangang maging close sa lahat, basta may marunong umupo sa tabi mo.”

“Ang lalim mo, ah,” biro niya, pero may lambing sa tono. “Tambay ka nga raw sabi ni Tita, pero parang ang dami mong alam.”

Napakamot ako sa batok. “Tambay lang kasi ang madalas mag-obserba. Wala namang ginagawa, kaya puro tingin at pakiramdam.”

Tumawa siya, pero sandali lang, kasi bigla siyang natahimik. Tumingin siya sa labas ng bintana, parang may kung anong biglang bumalik sa isip niya.

“May ex ako,” sabi niya bigla, mahina ang boses. “Tatlong taon din kami.”

Hindi ko alam kung anong isasagot, kaya tahimik lang ako.

“Akala ko siya na talaga,” patuloy niya, sabay ngiti na halatang pinipilit. “Pareho kaming architect. Magkasabay sa projects, sabay sa overtime, sabay rin sa pangarap. Pero minsan pala, ‘yung taong sabay mong pinipilit abutin ang pangarap, siya rin ‘yung unang bibitaw.”

Napayuko siya. “Iniwan niya ako nang walang dahilan. Basta isang araw, wala na lang siya sa site. Walang message, walang paliwanag. Nalaman ko na lang — may iba na pala.”

Tahimik ang buong kuwarto. Parang naririnig ko pa ‘yung t***k ng puso niya, kahit hindi naman ako sigurado kung totoo ba o imahinasyon lang.

“Ang hirap no’n,” sabi ko sa wakas. “Yung hindi mo alam kung saan ka nagkulang.”

Tumango siya. “Tama. Kasi ‘pag iniwan ka nang walang dahilan, lagi kang maghahanap. Laging may tanong na hindi mo masagot. At sa paghahanap mo ng sagot, doon ka nauubos.”

Hindi ko alam kung dahil sa paraan ng pagkakasabi niya, pero parang ako rin ang tinamaan. Parang ako rin ‘yung may iniwang hindi malinaw.

“Pero at least,” sabi ko, “nandito ka pa rin. Ibig sabihin, hindi ka pa rin tuluyang bumigay.”

“Hindi pa siguro,” sagot niya, sabay tingin sa akin. “Pero minsan, napapagod din akong maging matatag. Gusto ko rin namang may magsabing ‘ayos lang,’ kahit minsan lang. Minsan…” Napahinto siya sabay tingin sa akin ng mariin. “Minsan gusto ko lang talaga ng lambing.”

I felt something in those stares. Parang may humila sa kaibuturan ng aking kaluluwa. Kumulo ang dugo ko at biglang nag init ang buong paligid. Just by how she looked at me, it feels like… hot.

Pero hindi ko muna pinahalata na sobra na akong nag-iinit habang nakatingin siya sa akin. I don't know but it's just it. Ang sarap siguro… niya?

Tumingin ako pabalik sa kanya. Hindi ko alam kung bakit, pero para bang napalapit ako. Hindi dahil sa kung ano man, kundi dahil sa totoo ‘yung mga salitang binitawan niya — at ang totoo ay bihira kang makahanap ng ganung klase ng katapatan sa loob ng ospital.

Tahimik lang kami sandali. Tapos siya na ulit ang nagsalita.

“Alam mo, Bon, minsan naiinggit ako sa mga taong walang iniisip. Yung parang walang bigat, walang habol. Yung kaya lang umupo, huminga, at ngumiti. Yung kayang magbababy ng walang iniisip kundi kaligayahan. Freedom kumbaga…”

Napangiti ako. “Kung gano’n, baka mainggit ka rin sa tambay na tulad ko.”

Tumawa siya. “Baka nga. Pero siguro kailangan ko rin ng kaunting ‘tambay energy.’ Yung marunong lang tumigil, kahit sandali. Yung marunong lang… humanap ng sarap anytime I like. Ang saya siguro nun no?”

“Pwede naman,” sagot ko. “Pwede mong subukan ngayon.”

Nagkatinginan kami. Walang halong salita, pero may bigat sa pagitan. Hindi ko alam kung anong tawag doon — hindi naman romantic, hindi rin simpleng pagkakaibigan. Parang we're conneced into one single string. Parang dalawang taong parehong pagod, parehong naghahanap ng tahimik na lugar para makapagpahinga, at parehong may gustong malasap.

“Bon,” sabi niya, halos bulong, “How does it feel to become a tambay?”

“Hindi ko rin alam,” sagot ko. “ Siguro masarap na may halong missing something?”

“Masarap? Like how?”

“Like I can do whatever I want.”

“Like?” Curious siya kaya sinabayan ko na. Alam kong kanina pa siya curious sa buhay ko and that she wanted somehow to feel me. Kaya ngayon ang perfect timing para patigasin ko ang natutulog niyang tinggil.

Nagtagal ang tinginan namin. May kakaibang init sa pagitan kahit malamig ang aircon.

“Like…” Napatingin ako sa kanya. Parang gusto ko na syang hubaran habang titig na titig ako sa buong katawan niya. Grabe, ngayon lang yata ako nalinawan sa kanya. She's so hot and pretty. Ang puti niya at ang ganda ng curve ng kanyang katawan. Bigla tuloy pumasok sa isip ko kung pink ba ang kanyang kitty. Kasi kung oo, I would love to taste it.

“Like… I can go anywhere and taste any woman I like?”

“Oh that's freedom…” napakagat siya ng kanyang labi sabay titig sa akin ng malaswa. Alam ko na agad kung ano ang iniisip niya. I just need to add some fuel to the fire.

“Ikaw ba? Kailan ka huling nakalasap ng masarap?”

“It's been a long time, Bon.” Sagot niya sabay hawi ng kanyang buhok na nakatabon sa kanyang leeg. Shet! Ang puti ng kanyang collar at ang sarap siguro nitong dilaan. “I wonder jung anong pakiramdam mapasukan ulit itong aking mapulang bulaklak…” pabirong sagot niya.

I took it seriously at dahan-dahan aking lumapit sa kanya. Napasandal siya ng maiigi sa pader sabay titig sa akin.

Then I give her a soft smile sabay bulong sa kanyang tenga. “I could give a little taste of that…”

Pagkingon niya sa akin, agad ko ng sinunggaban ng halik ang kanyang mga labi. At kahit pa admitted siya sa ospital, ang bango pa rin ng kanyang hininga.

Akala ko masasampal ako sa ginagawa ko but gumanti siya ng halik sa akin sabay turo sa may door.

“Lock the door…” she said habang patuloy pa rin akong hinahalikan.

Hindi ko siya pinansin bagkus ay ginalaw ko na ang aking mga kamay. Gumalaw ito patungo sa kanyang dalawang matatayog na mga pakwan, but she pulled my hands.

“Lock the door…”

Kaya tumayo ako ng dali-dali sabay lock ng door. Close enough naman ang room para gawin naman ang makataong gawa. Nag-iinit na rin itong aking cobra, at naghahanap ng butas na mapapasukan kaya hindi ko na papalampasin pa itong pagkakataong ito.

Dali-dali na akong bumalik sa may kama sabay sunggab ng halik. Gumanti naman siya at hindi rin nagpapatalo.

“Tigang na tigang kana ba… Lara,... Ughmmmm…” Ang lambot lang ng kanyang labi at ang sarap halikan. Ang bango, at ang kinis ng kanyang mukha. Ang amo. Super innocent pero may wild side pala.

“Ughmmm… yeah… will you satisfy me, ha… Bon…”

Hindi na ako sumagot. Kaagad ko ng ginalaw ang aking kamay at sinakyan na siya habang nakahiga sa kama. Mabuti nalang wala na syang apparatus na naka tangol kaya okay na okay.

Dahan-dahan kong tinanggal ang botones ng kanyang blouse at bumungad agad sa akin ang malalaki niyang mga dyoga. Shet! Ang puti at ang pink ng mga u***g.

Agad ko itong pinisilpisil habang patuloy pa rin ako sa paghalik sa kanyang mga labi.

“Gusto kitang angkinim ngayon… uhmmmm… Lara…”

“Sige lang…” napaigtad siya habang bumababa ang mga halik ko papunta sa kanyang leeg. “Si-sige lang, Bon… I longed to feel this hot… gusto kong… kung tong makatikim uliy ng malaking sawa, Bon…”

“Sure… uhmmmmm… I got a huge one, Lara… patigasin mo muna…” sabi ko naman sabay I suckked her nipp3les and napaigtad na naman siya sa sobrang kiliti.

“Ughhh…. Uhmmmm… Bo–Boonnn…”