TITA PATRICIA [SPG 🔞]

CHAPTER 8: PABITIN

Grabe halos mabaliw na ako sa sobrang sarap ng kanyang pagkakasubo sa alaga kong kanina pa gusto ng magwala. Naghahanap na talaga ng mapapasukang kweba at magpalabas ng puting gata.

Pero grabe rin kong sumubo sibTita Pat. Ang smooth ng galaw. Ni hindi nga sumasagi ang mga ngipin niya sa alaga ko. Ang sarap biyang dumila. Halos mabaliw na ako at hindi ko na alam kung saan ko ibabaling ang aking katawan.

Ramdam ko ang namumuo sa puson ko. Feeling ko malapit na akong labasan, kaya hinawakan ko ang uli ni Tita Patricia sabay diin sa aking bur4t. Shet! Deep throat malala pero no worries kasi alam kong expert na si Tita Patricia sa mga ganito.

“Ughmmmmm… Ti–tita…” Ungol ko havang nilalaro ng kanyang dila ang ulo ng alaga kong cobra. “Si–sige pa…” hindi ko na halos marinig ang sarili ko sa sobrang sarap. “Uhmmmm… Tita–ma–ugh–lapit nako…” Dagdag ko pa muli habang ang mga kamay ko ay naka diin pa rin sa kanyang ulo.

Then nagulat ako nang bigla siyang nagpumiglas. Lalabasan na sana ako when she pulled her mouth sa aking batuta.

“Uhhhhh… Ti–tita?” Gulat kong tanong. Baka kasi binibitin lang niya ako. Kanina pa ako libog na libog sa kanya. I need to settle a score right now!

She bit her lower lip, sabay titig sa akin ng very intimidating. Then she smiled smoothly sabay hawak sa tit1 ko.

“Relax, Bon… sabi ko naman sayo diba, I need your help…”

Then kinuha niya ang isang maliit na sisidlan. Lagayan yata iton ng spermcells sabay pinaupo niya aki sa kama.

Habang naka upo ako, tayong-tayo naman si junjun habang sinasalsal niya ako ng dahan-dahan.

“Ang daya naman, Ti-Tita… libog na libog na ako ih…” Reklamo ko pa habang dahan-dahan pa rin ang aking pag-ungol sa kanyang ginagawa sa akin. “Uhmmmm–ughhhh… su–subo–ugh, Tita…”

“You're naughty, Bon…” tanging sambit lamang niya habang hawak ang batuta ko. “I need your spermcells kaya bawal mong iputok sa bunganga ko…”

“E diba sabi mo I can f*ck your mouth, Tita? Oh, sige na…” Pagmamakaawa ko pa dahil bitin na bitin talaga ako. “Sige na, Tita Pat…” I pulled her head at hindi naman siya pumalag.

“Okay… but make sure na hindi pu-putok sa bibig ko. Or else…”

“Or else?”

“We're done…”

Of course not. Ayaw kong matapos kami na hindi ko nararatrat ang kanyang kiffy , kaya I need to behave right now. Kung hindi ngayon, baka the next day I got to f*ck her p***y na.

“Uhmmmm–ughhh, Yeah… Tita. Ang–ang sarap mong mag–ugh–laga…”

Grabe talaga ang smooth ng subo niya kaya feeling ko sasabog na ako. At dahil masunurin akong tao, i pulled her mouth sabay nagsalsal ako sa harap niya.

Kinuha ko ang lalagyan ng spermcells sabay pinutok ko roon ang lagat ng gata ko. Grabe, for the first time in my history nakapaglabas ako ng ganito ka rami.

“Uhmmmmmm–UGHHHH…” UNGOL KO pa habang nanginginig na ang katawan ko sa sarap.

“Grabe ka Tita… sooner, makakant0t rin kita…” dagdag ko pa habang nakatingin lang siya sa akin.

“We'll see, Bon… but for now, I need your sperm. Nothing more…”

Bitin. Kung may salitang kayang maglarawan sa pakiramdam ko ngayong gabing ‘to, ‘yon na ‘yon. Para akong isinakay sa rollercoaster tapos biglang pinahinto sa gitna ng pinaka-mataas na parte. Ang sakit sa loob, parang pinigilan ng tadhana ang pinaka inaasam kong sandali.

Akala ko kasi yon na eh. Nakain ko na ang pangarap kong kiffy, but hindi ko na ratrat kaya bitin pa rin.

Kaya kanina, nang lumabas si Tita Pat sa kuwarto niya na parang walang nangyari, pinipigilan ko ang sarili kong huwag mag-react. Pero hindi ko rin matiis—nagkunwari akong galit. Hindi dahil ayaw ko sa kanya, kundi dahil gusto kong siya mismo ang makaramdam ng konsensya. Gusto kong siya ang lalapit at magbibigay ng dahilan para maulit ang lahat.

Lumabas nalang ako at bumalik sa kama.

Humiga na lang ako, pero hindi mapakali. Nasa tabi ko si Frances, nakabagsak ang isang braso sa sahig, lasing na lasing at walang kamuwang-muwang. Amoy alak pa, at malakas ang hilik. Buti na lang siya tulog na tulog—hindi niya kailanman maiintindihan ang dinadala ko ngayon.

Lumilingon ako sa kisame, naririnig ang tik-tak ng orasan. Lagpas onse na. Malapit na mag-alas dose ng madaling araw, pero gising na gising pa rin ako. Sa bawat pagpitik ng kamay ng orasan, parang pinapaalala nito na wala akong magagawa kundi maghintay.

Hanggang sa—kalabog!

Napabalikwas ako ng bangon. Hindi ako nagkamali, may tunog sa labas. Hindi ‘yon si Frances—sigurado akong si Tita Pat ‘yon. Narinig ko ang mahinang pagbukas ng pinto, tapos may yabag ng sapatos.

Lumapit ako sa bintana, sinilip. Ayun, tama nga ako—si Tita Pat, naka-uniform na. Duty na naman sa ospital.

Hindi ko alam kung anong nagtulak sa akin, pero parang kusang gumalaw ang katawan ko. Bumangon ako, kinuha ang susi ng kotse, at lumabas ng kuwarto. Mabuti na lang at hindi nagising si Frances kahit malakas kong naisara ang pinto.

Paglabas ko ng sala, nadatnan ko si Tita Pat na inaayos ang bag niya. Medyo nagulat siya nang makita ako.

“Bon? Gising ka pa?” tanong niya, may halong gulat at pag-aalala sa boses.

Ngumiti lang ako ng pilit. “Oo, hindi pa rin ako dinadalaw ng antok. Binitin mo ako eh. Ihahatid na kita.”

Napakunot ang noo niya. “Ha? Hindi na, marunong naman akong mag-commute. Tsaka—”

“Wala nang pero, Tita,” putol ko agad. Nilakasan ko pa ang loob ko para magmukhang galit-galitan pa rin. “Baka kung ano pang mangyari sa’yo kung mag-isa ka. Gabi na, delikado.”

Parang may gustong sabihin si Tita, pero pinili na lang niyang tumango. “Sige, kung ipipilit mo.”

Binuksan ko ang pinto at inalalayan siyang lumabas. Medyo malamig ang hangin sa labas, kaya nakita ko kung paano siya bahagyang nanginig. Gusto ko sanang iakbay ang jacket ko, pero pinigilan ko ang sarili ko—baka mahalata niya ang totoong dahilan ng lahat ng ‘to.

Sa loob ng kotse, tahimik kami. Ang ilaw ng poste lang ang nagbibigay-linaw sa mukha niya. Kita ko ang bakas ng pagod, pero nandoon pa rin ang ganda niya. Naaalala ko na naman lahat ng nangyari kanina. At kahit pilit kong tinatago, hindi ko maiwasang ngumiti ng palihim.

“Salamat ha, Bon,” basag niya sa katahimikan. “Hindi ko akalaing gagawin mo ‘to.”

Tumikhim ako. “Natural lang naman. Kung hindi ako, sino pa? Besides, happy na rin ako kanina. No worries, Tita… I’ll keep it myself.”

Nilingon niya ako saglit, tapos ngumiti rin, mahina lang. “Alam mo hindi kana talaga bata, Bon.”

Parang may kurot akong naramdaman sa dibdib ko sa sinabi niyang ‘yon. Gusto kong sabihin na matagal na akong hindi bata sa paningin ko—lalo na pagdating sa kanya. Pero pinili kong manahimik, baka lumabas lang na masyado akong agresibo.

“Uhmmmm… hindi na talaga, Tita. Malaki na si junjun, diba?”

Ngumit lang siya.

“Pilyo ka talaga…”

Nakarating kami sa ospital nang halos wala nang usapan. Nagpapakiramdaman lang. Pagdating sa entrance, agad kong inihinto ang sasakyan. Bumuntong-hininga si Tita bago bumaba.

“Bon,” tawag niya habang nakahawak sa pinto. “Huwag ka nang magpuyat masyado, ha? Baka magkasakit ka.”

Napangiti ako ng totoo. “Ikaw rin, Tita. Huwag mong papabayaan sarili mo.”

Tumingin siya sa akin, matagal, para bang may gusto ring sabihin. Pero sa huli, tumalikod siya at naglakad papasok sa ospital. Naiwan akong nakaupo sa kotse, nakatitig lang sa kanyang likod hanggang sa tuluyang nawala sa loob.

Habang pauwi ako, napaisip ako sa plano ko. Hindi ko siya puwedeng iwan na parang wala lang ang nangyari. Kung kailangang magkunwari akong galit para mapansin niya, gagawin ko. Kung kailangan kong magpaka-martir para lang maulit ‘yon, wala akong pakialam.

Sa loob-loob ko, hindi pa tapos ang laban. Hindi pa tapos ang kwento namin ni Tita Pat.

Kailangan kong matikman ang kanyang kiffy. Curious na talaga ako kung gaano siya ka tight!