Love Beyond Boundaries (SPG)

"Unexpected Meet"

CHAPTER 6

IVY'S POV

Nakalabas na ako sa building ng BuildEase Solutions Corporation at agad kong tinahak ang daan papuntang sakayan ng jeep. Walang katao-tao at wala ring jeep. Medyo kinabahan ako dahil hindi pangkaraniwan ang ganitong kalagayan sa ganitong oras. Karaniwan ay puno ng tao at sasakyan ang kalyeng ito. Napakabilis ng t***k ng puso ko habang naglalakad ako sa tahimik na daan.

Habang naglalakad, hindi ko maiwasang isipin ang mga kapatid kong sina Nicolas at Bryle. Ang buong araw ko ay puno ng pag-aalala sa kanila, lalo na't mag-isa lang sila sa apartment. Ngunit alam kong kailangan kong magtrabaho para sa aming kinabukasan. Tumigil ako saglit upang kumuha ng malalim na paghinga at pilit kong kalmahin ang sarili ko.

Tumawag ako kay Nicolas upang kumustahin sila. Habang hinihintay kong sumagot siya, naririnig ko ang mga yabag ko sa semento at ang malamig na hangin na humahaplos sa aking mukha. "Hello, Ate Ivy," bati ni Nicolas na may bahagyang pagod sa boses niya.

"Hello, Nicolas. Kumusta na kayo? Nakakain na ba kayo ni Bryle?" tanong ko habang patuloy na naglalakad.

"Opo, Ate. Nagluto ako ng adobo at kinain na namin. Si Bryle ay nanonood ng TV ngayon," sagot ni Nicolas na may halong tuwa.

"Salamat, Nicolas. Buti naman at maayos kayo diyan. Huwag kalimutang isara ang lahat ng bintana at pinto bago matulog, ha?" paalala ko sa kanya.

"Opo, Ate. Huwag kang mag-alala. Kaya namin 'to," sabi niya nang may kasiguruhan sa boses niya.

Napangiti ako sa sagot ni Nicolas. Ang mga simpleng salitang iyon mula sa kanya ay sapat na upang mapawi ang aking mga alalahanin kahit pansamantala lamang. Matapos ang tawag, nagpatuloy ako sa paglalakad, ngunit ang kaba sa dibdib ko ay hindi pa rin nawawala.

Pagdating ko sa sakayan ng jeep, wala pa ring katao-tao at wala ring dumadaang jeep. Nakakapanibago ang ganitong katahimikan sa lungsod. Umupo ako sa isang bench at naghintay. Binuksan ko ang aking telepono at tiningnan ang oras; halos alas-siyete na ng gabi. Napansin kong may ilang tindahan pa ring bukas, at ang kanilang mga ilaw ay nagbibigay liwanag sa madilim na kalsada.

Habang naghihintay, iniisip ko ang mga pangyayari sa araw na iyon. Sa kabila ng pagod at stress sa trabaho, nakaramdam ako ng tuwa dahil sa suporta ng aking mga kasamahan, lalo na si Andrea. Malaking bagay ang kanilang kabaitan at pang-unawa para sa akin. "Kaya mo 'to, Ivy," bulong ko sa sarili ko.

Nang sumilong ako sa waiting shed upang takasan ang malakas na ulan, biglang bumuhos ang kalungkutan sa akin. Walang kasama, walang kahit anong sasakyan na dumaan. Tanging isang mamahaling kotse ang nakaparada malapit sa puno malapit sa akin. Walang naglalakad sa paligid. Napagtanto kong walang saysay ang paghihintay, kaya lumapit ako sa kotse.

Basang-basa na ako ngunit walang pakialam. Buksan ang pintuan, pasok na agad. Ang boses ng babae sa loob ay nagdulot ng takot sa akin. Ngunit sa kabila ng takot, ang pangangailangan na makalabas ng ulan ang mas pinakamahalaga. Nagmamakaawa akong huwag niyang palabasin ako.

"D-Driver," sambit ko sa malamig na tinig, "pakiusap, huwag niyo po akong palabasin. Kailangan ko lang po ng kaunting panahon para makatakas sa ulan."

Tahimik lang ang babae, ngunit sa mga mata niya, nakikita ko ang kaharian ng kanyang mundo. Hindi ko alam kung bakit ko nagawa ito, ngunit parang may pwersang humihila sa akin papunta sa loob ng sasakyan. Parang ang tanging solusyon sa aking kalungkutan ay nasa loob ng kotse na ito.

"D-Driver," uulit ko, ngunit ang malamig na boses niya ang sumagot sa akin.

"Sino ka?" tanong niya, na tila ba't kailangan niyang magtanong. Ang kanyang mga mata ay nananatiling nakaistambay sa akin, nag-aantabay sa isang kasagutan.

"A-ako si Ivy," sambit ko, "at kailangan ko lamang po ng tulong niyo. Pakiusap, huwag niyo po akong palabasin sa ulan."

Hindi niya ako sinagot agad. Sa halip, tumingin lang siya sa akin, tila ba't iniisip ang mga susunod na hakbang. Habang ako nama'y nakatayo roon, basang-basa at nababalot ng kahinaan. Ang kanyang katahimikan ay nagpalakas sa kaba ko, at sa bawat segundo na nagdaan, tila ba't ang mundo ay nagsimulang tumigil.

"Sige," sabi niya sa wakas, "sandali lang."

At sa mga salitang iyon, ang takot na nababalot sa aking puso ay unti-unting napalitan ng pasasalamat. Hindi ko alam kung bakit niya ako pinayagan, ngunit sa sandaling iyon, tila ba't may bagong pag-asa na sumibol sa akin. Binuksan niya ang pintuan ng kotse at nagbigay-daan sa akin papunta sa loob.

Bago ako makapasok, tumingin ako sa kanya. Ang kanyang mukha ay nananatiling bago sa akin, ngunit ang kanyang mga mata ay nagbibigay liwanag sa dilim. Marahil, sa kabila ng kanyang cold na pag-uugali, may kabutihang loob pa rin siya sa kanyang puso.

"Salamat po," bulong ko, ngunit hindi ko alam kung narinig niya ako o hindi.

Pagpasok ko, agad akong napalunok sa kagandahan ng loob ng sasakyan. Ang mga upuan ay malambot at malinis, at ang amoy ay nakakapawi sa aking pagod at lungkot. Tumabi ako sa isang tabi at nagpahinga, habang ang driver ay tahimik na nakaupo sa harap.

Sa loob ng ilang minuto, hindi ko alam kung anong nangyari. Ang aking mga kaisipan ay mistulang naliligaw sa dilim, ngunit sa sandaling iyon, tila ba't ang pagiging nababahala ay unti-unting nawala. Ang ulan ay patuloy na bumubuhos sa labas, ngunit sa loob ng kotse, tila ba't ako ay nasa ibang mundo.

Ngunit sa bawat kaligayahan, may dumarating ding katapusan. Hindi ko alam kung gaano na ako katagal sa loob ng kotse, ngunit sa pagpasok ng isang bagong pasahero, biglang nawala ang kaharian ng katahimikan. Parang isang sapantaha lamang ang aking pagdating dito, at sa mga pangyayaring ito, tila ba't ang realidad ay unti-unting pumapasok sa akin.

Tumayo ako mula sa aking upuan at nilingon ang babae na ngayon ay nakatitig sa akin. Hindi ko alam kung anong sasabihin ko, ngunit ang kanyang mga mata ay nagtuturo ng kababaang-loob. Bumaling ako sa driver, ngunit sa halip na kanyang mga mata, ang kanyang mga labi ang nagsalita.

"Salamat," sabi ko, ngunit sa aking pag-urong, tila ba't ang bawat hakbang ay nagpapakita ng aking pagkawalang-katiyakan.

Sa paglabas ko sa kotse, ang ulan ay patuloy na bumubuhos. Ngunit sa halip na takot, may bagong lakas na bumabalot sa aking puso. Ang mundo ay patuloy na nagpapatuloy, ngunit sa pagitan ng bawat unos, may liwanag na nag-aantay upang magbigay-daan sa pag-asa.

Nang bumaba ako sa sasakyan, agad akong nagmadali papasok sa apartment ko. Ang ulan ay patuloy na bumabagsak, at ang kahalumigmigan sa hangin ay bumabalot sa akin habang ako'y papalapit sa pinto.

Sa loob ng apartment, ang katahimikan ay bumalot sa paligid. Ang lamig ng kahalumigmigan ay tumagos sa aking balat, at ang bawat hakbang na aking tinatahak ay nagdudulot ng kakaibang pakiramdam ng pagtungo sa isang lugar ng kaligayahan.

Pumasok ako sa loob ng aking silid, at sa sandaling iyon, tila ba't ang mundo ay huminto. Ang kislap ng ilaw mula sa bintana ay nagbibigay ng kakaibang liwanag sa aking paligid, at ang katahimikan ay nagbigay-daan sa mga himig ng aking pag-iisip.

Nagpatuloy ako sa paglalakad papunta sa aking kama, at sa bawat hakbang, tila ba't ang aking katawan ay nagbibigay-pugay sa mundong ito. Ang bawat galaw ng aking mga paa ay nagdadala sa akin sa isang lugar ng katahimikan at kaligayahan.

Nang maabot ko ang aking kama, agad akong nagpakahiga. Ang lambing ng kumot ay nagbibigay ng kakaibang kahulugan sa aking pagkatao, at ang bawat hininga ay nagbibigay-daan sa mga pangarap na nag-aabang sa akin.

Sa loob ng ilang sandali, ang katahimikan ay napalitan ng mga bulong ng aking puso. Ang bawat pintig ay nagdudulot ng kakaibang aliw, at ang bawat damdamin ay nagbibigay ng kahulugan sa bawat sandali ng aking buhay.

Nang makaramdam ako ng kapayapaan, agad akong nagpasalamat sa mundo sa mga biyayang aking tinanggap. Ang bawat araw ay isang pagkakataon upang magpahinga at magpasalamat sa mga biyayang nagmumula sa itaas.

Sa sandaling iyon, tila ba't ang lahat ng aking pagod at lungkot ay napalitan ng mga pangarap at mga panaginip. Ang bawat sulok ng aking silid ay puno ng mga alaala at mga pangarap na nagbibigay-daan sa akin sa isang bagong buhay.

Nang marating ko ang wakas ng aking araw, ang kislap ng buwan mula sa bintana ay nagbigay ng kakaibang aliw. Ang bawat liwanag ay nagbibigay-daan sa mga pangarap na nag-aabang sa akin, at ang bawat bituin ay nagdudulot ng kahulugan sa bawat sandali ng aking buhay.

Nang dumating ang gabi, ang lambing ng kumot ay nagbigay-daan sa mga pangarap na nagmumula sa loob ng aking puso. Ang bawat galaw ng hangin ay nagbibigay-daan sa mga pangarap na nagmumula sa itaas, at ang bawat pintig ng aking puso ay nagdudulot ng kakaibang aliw sa bawat sandali ng aking buhay.

Sa loob ng ilang oras, ang katahimikan ay napalitan ng mga bulong ng aking puso. Ang bawat pintig ay nagdudulot ng kakaibang aliw, at ang bawat damdamin ay nagbibigay ng kahulugan sa bawat sandali ng aking buhay.

Sa sandaling iyon, tila ba't ang lahat ng aking pagod at lungkot ay napalitan ng mga pangarap at mga panaginip. Ang bawat sulok ng aking silid ay puno ng mga alaala at mga pangarap na nagbibigay-daan sa akin sa isang bagong buhay.