Konağın avlusunda sabahın ilk ışıkları yüzleri aydınlatırken, ağır bir sessizlik hüküm sürüyordu.
Rauf, Derya ile birlikte iç avluda kahvaltıya oturmuşken, konağın eski uşağı aceleyle yanlarına geldi.
> “Ağam… Konağın dışında bekleyen araçlar var. Silahlı adamlar içeriden birini sormakta.”
Rauf’un gözleri kısıldı.
Bir an suskun kaldı.
Sonra usulca sordu:
> “Kimi soruyorlar?”
“Sizi. Rauf Demirer’i.”
---
Geçmişin Gölgeleri
Derya ayağa kalktı.
> “Kim bunlar Rauf?”
“İshak’ın adamları olabilir. Amcam. Babamla aynı kanı taşıyan ama hiçbir zaman aynı kalbi taşımamış biri.
Ben yıllar önce bu konağı terk ettiğimde… onun yüzünden terk ettim.”
> “Onlardan biri sana zarar verirse…”
“O zaman bu toprağın gerçek sahibi olduğumu anlarlar.”
Rauf, silah kemerini yavaşça bağladı.
