Sabahın ilk ışıklarıyla, Rauf’un kararlı adımları taşlı yoldan tepeye doğru ilerliyordu.
Derya arkasından gelmek istedi ama o, sadece başını çevirdi.
> “Bu yol… tek kişilik.
Ama dönerken, senin gözlerine anlatacağım.
Söz veriyorum.”
Derya durdu.
O an, onun arkasından gitmenin değil; onu beklemenin daha kıymetli olduğunu hissetti.
Rauf’un yalnız yürüdüğü bu yol, aslında yıllardır susturduğu bir çocuğun yoluydu.
---
Tepenin Sessizliği – Eski Kulübe
Köyün üst tarafındaki taş tepeye vardığında, yıllardır kimsenin uğramadığı, çatısı yosun tutmuş bir kulübe çıktı karşısına.
Kapısı paslıydı.
Ve içerisi rutubet kokuyordu.
Ama Rauf bu kokuyu tanıyordu.
Annesinin sesi gibi içini yakan, tanıdık bir yalnızlık kokusu.
Duvarın içinde gevşemiş bir taş vardı.
Onu çekti.
Ve bir kutu çık
