106
Yazar'ın Anlatımıyla "Baba gitme" diye kısık bir sesle konuştu Affan. İçinde okadar çok duygu dışa çıkmak için savaş veriyordu ki onlarla savaşması zordu. Özkan albay duyduğu iki kelime ile nefesini tuttu ve yavaşça olduğu yerde dönmeye başladı. Affan'ın gözleri almaya hazır bir nehir gibi hazırlanmışken yüzünde küçük bir gülümseme vardı. İçinden çığlık atmak bağırmak sesi bir şekilde ağlamak geliyordu ama o kendini tutmak için direniyordu. Özkan albay ona doğru adımladığında içine çektiği kesik nefesler ona yetmiyordu. Ciğerleri isyan etme çabasına girmişlerdi. "Oğlum" diye titrek bir nefes verdi. Affan ne kadar kurmuştu bu kelimenin hayalini. Bir gün babasının ona oğlum diye seslenmesinin hayaliyle büyümüştü hep ama babasının öldüğünü bildiği için o umudu içinde hep çürüyordu. "Bu
- Writer
