107
Serçe’nin Anlatımıyla Bir ihtimal… Bazen kurumuş bir toprağın çatlaklarına düşen bir tek damla su, yıllardır beklenen o ilk filizi verir. Peki benim yıllardır karanlıkta kalan, taşlaşıp acıyla kabuk bağlamış yüreğime düşen bu ihtimal tohumu filizlenir mi? Her zaman tek başımaydım. Tek çocuk olmanın yalnızlığı başka, evin içinde nefes alan ama ruhumda hiçbir iz bırakmayan insanlar arasında büyümenin yalnızlığı başkaydı. O evde yaşayan “kuzenlerim” vardı; ama onlar benim yanımdan geçerken bile yüzlerinde kardeşçe bir yakınlık göremezdim. Hep bir yabancı gibi bakarlardı bana, sanki o evde fazlalıkmışım gibi. Bazen de tiksinerek. Gerçi herkes tiksinerek bakardı. Zaten… annem anne değildi. Babam baba olmadı. Ben çocukken büyüdüm; kimse beni büyütmedi. Belki bu yüzdendi… bir kardeşim o
- Writer
