เพราะฉันไม่ใช่กุหลาบข้างทาง- อวสาน
1258 Words
“หมอ…ภรรยาของผมเป็นอย่างไรบ้าง” ภูธนินจ์กล่าวด้วยน้ำเสียงดังลั่นเมื่อเห็นแพทย์เจ้าของไข้ออกจากห้องฉุกเฉิน
“ผมดีใจด้วย ภรรยาของคุณพ้นขีดอันตรายแล้วครับ ภรรยาของคุณกำลังตั้งครรภ์ได้เดือนกว่า ๆ หมอขอแสดงความยินดีด้วยนะครับ”
ภูธนินจ์ที่ได้ยินเรื่องราวของภรรยาและลูกทำให้เขารู้สึกหัวใจพองโตที่วันนี้เขาจะได้เป็นพ่อคนอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว
ภายในห้องพักยของโรงพยาบาลเอกชน G ลัลรดานอนหลับอย่างไม่รู้เรื่องราวของโลกภายนอก มีเพียงภูธนินจ์ที่เฝ้ารอลัลรดาอยู่ตรงข้างเตียงอย่างใจจดใจจ่อ
แต่รอแล้วรอเล่า สามวันผ่านไปลัลรดาก็ยังไม่ฟื้น สร้างความเสียใจให้กับภูธนินจ์เป็นอย่างมาก
“ลัลคุณต้องตื่นขึ้นมานะ ผมกำลังจะได้เป็นพ่อคนแล้ว” ชายหนุ่มกล่าวขณะที่มาดามพลัมซ์ขอตัวไปจัดการเรื่องราวในบริษัท
“ลัล ผมรักคุณ อย่าทิ้งผมไปนะ” ภูธนินจ์กล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“ลัลที่ผ่านมา ผมขอโทษที่ทำไม่ดีกับคุณ ผมจะรอคุณตื่นมานะ” ภูธนินจ์กล่าวขณะปัดปอยผมที่ปรกหน้าของหญิงสาวออกอย่างอ่อนโยน
ชายหนุ่มมองไปทางหญิงสาวที่นอนบนเตียงอย่างรวดร้าวใจ เขาเอื้อมมือมากุมมือของภรรยาแสนรักของเขาไว้อย่างเจ็บปวด หยดน้ำตาของลูกผู้ชายหลั่งรินออกมาอีกครั้ง
เขาผิดเองที่ผ่านมา เขาทำร้ายลัลรดาจนเธอต้องเลือกทำร้ายจักราชเกียรติ และรดีเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอ…เขามันเลวจนไม่น่าให้อภัย
แต่จากนี้ไปหากลัลรดาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เขาจะรักและดูแลเธออย่างดี ความจริงแล้วเขาเองก็ขาดลัลรดาแล้วไม่ได้เช่นกัน
โลกนี้ช่างเล่นตลกกับเขาสิ้นดี เมื่อสตรีที่เขาเคยปรารถนาจะแต่งงานด้วยกลับกลายเป็นคนที่คิดจะฆ่าเขาและตระกูลจักราชเกียรติ แถมยังยักยอกทรัพย์ของจักราชเกียรติกรุ๊ป บริษัทของตระกูลของภูธนินจ์เสียอีก
แต่เขาก็ไม่ได้โชคร้ายซะทีเดียว ฟ้ายังเมตตาส่งลัลรดา ผู้หญิงที่รักเขาจริงมาให้เขาแล้ว แต่เขาเองไม่เคยเหลียวแลมองเธอเลย เพราะเอาแต่คิดว่าลัลรดาคงโกรธแค้นที่น้องชายของเธอต้องเสียชีวิตไปในวันนั้น
วันนั้นเขาและลัทธี น้องชายเพียงคนเดียวของลัลรดาออกไปเที่ยวด้วยกัน รถเกิดประสบอุบัติเหตุ น้องชายของลัลรดากลายเป็นคนที่ต้องนั่งรถเข็นไปตลอดชีวิต
น่าแปลกที่เวลานี้รดีไม่ได้อยู่ในใจของเขาอีกต่อไป หากลัลรดา สตรีที่เขาตราหน้าว่าหล่อนไร้ยางอายอยากจับเขากลับเพื่อหวังมรดก กลับมอบความรักที่เขาลืมไม่ลง
“พี่ภู”
เสียงหนึ่งปลุกให้ชายหนุ่มได้สติ เขามองคนตัวเล็กที่นอนมองบนรถเข็นเตียงพยาบาล
“ลัล…ลัลตื่นแล้ว”
“พี่ภูไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ” ลัลรดากล่าวอย่างตระหนกเมื่อมองเห็นภูธนินจ์ที่ควรจะอยู่กับรดี กอบกุมมือของหล่อนไว้…เธออาจฝันไป
“ลัลพี่เอง ลัลจำได้ไหม เรากำลังจะมีลูกด้วยกันนะ”
“อะไรนะคะ” ลัลรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตระหนกกว่าเดิม
“พี่จะไปตามหมอมา ลัลรอพี่ตรงนี้ก่อนนะ”
ไม่นานนักหมอและพยาบาลก็กรูกันเข้ามา ลัลรดารู้สึกตกใจมากที่หล่อนกำลังจะเป็นแม่คนในเวลานี้
หยดน้ำใสไหลอาบแก้มสองข้างของหญิงสาว ชายหนุ่มเดินเข้ามาหาเธอทันที
ภูธนินจ์เช็ดน้ำตาให้หญิงสาวอย่างแผ่วเบา นี่เขาไม่ได้ฝันไปใช่ไหม…
“พี่ภูลัลไม่ได้ฝันอยู่ใช่ไหม”
“พี่ขอโทษนะลัล”
“ขอโทษที่ผ่านมา พี่มองลัลผิดไป”
“ลัลไม่เคยโกรธพี่ภูเลย ลัลผิดเองที่เข้ามาสืบเรื่องราวของทีทำให้วันนั้นเราได้กันโดยไม่ตั้งใจ ลัลขอโทษค่ะลัลทำผิดต่อพี่ภู” ลัลรดาเอ่ยสารภาพความจริงที่วันนั้นเธอเผลอไผลทั้งตัวและหัวใจให้เขา
“ลัลไม่ต้องขอโทษพี่แล้ว จากนี้พี่จะอยู่กับลัล และลูก ต่อจากนี้ไปพี่จะเป็นพ่อที่ดีของลูกเรา”
“แล้วรดีล่ะคะ” หญิงสาวเอ่ยถาม
“ลัลอยากไปดูดอกไม้ข้างนอกไหม พี่เห็นดอกดารารัตน์บานเต็มเลย” ชายหนุ่มกล่าวอย่างเปลี่ยนเรื่อง
“พี่ภูจะกลับไปหารดีก็ได้นะคะ…ลัลจะเซ็นใบหย่าให้” หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้า หากเขารู้ดีหล่อนพยายามแสร้งทำเป็นร่าเริง
ภูธนินจ์ตัดสินใจเล่าความจริงทุกอย่างให้ลัลรดาฟังทุกเรื่องที่เขาประสบมากับตาและหูของตนเอง เขาเอ่ยขอโทษลัลรดาที่เป็นต้นเหตุของเรื่องราววุ่นวายนี้
“นี่ลัลหลับไปกี่วันแล้วคะ” หญิงสาวเปลี่ยนเรื่องทันที
“หกวันครับ”
“ลัลอยากไปเยี่ยมรดี” ลัลรดากล่าวพลางก้มหน้างุดในที่สุด
“ตอนนี้…รดีถูกส่งตัวเข้าโรงพยาบาลประสาทไปแล้วครับ” ภูธนินจ์กล่าวด้วยสีหน้าเศร้าโศก
“ลัลเสียใจค่ะพี่ภู…”
“ลัลอยากขอโทษรดี”
“ลัล ฟังพี่นะ รดีต่างหากที่ต้องขอโทษลัล” ชายหนุ่มกล่าวอย่างไม่พอใจภรรยาของเขาที่หล่อนเอาแต่นึกถึงคนอื่นมากกว่าตนเอง
“พี่ภูไม่รักรดีแล้วเหรอคะ” ลัลรดาเอ่ยถามเขาด้วยคำถามที่ค้างใจหล่อนมานาน
“ไม่ค่ะ พี่รักลัล ที่ผ่านมาพี่หลอกตัวเองมาตลอดว่าไม่ได้รักลัลแต่ความจริงพี่รักลัลนะครับ” ภูธนินจ์สารภาพในที่สุด
“ลัล ได้โปรดอภัยให้พี่นะครับ แล้วเรามาเริ่มต้นกันใหม่นะครับ” ชายหนุ่มกล่าวพลางสบสายตาหวานซึ้งด้วยแววตาหนักแน่น
“ค่ะพี่ภู” หญิงสาวรับคำพลางแย้มรอยยิ้มกว้างจนเห็นฟันของเธอ
ไม่กี่วันต่อมาลัลรดาก็สามารถเดินเหินได้เป็นปกติ เวลานี้หล่อนสัมผัสได้ถึงความรักของภูธนินจ์ที่มีให้กับเธออย่างไม่ซ่อนเร้นอีกต่อไป
ในตอนนี้ลัลรดาเลือกแล้วว่าเธอจะจับมือเคียงข้างกับภูธนินจ์ไป ไม่ว่าจากนี้ไปจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม พี่ภูจะเป็นรักเดียวของลัลรดาคนนี้ตลอดไป
“คิดอะไรอยู่ครับลัล”
“ลัลคิดถึงเรื่องที่ผ่านมาค่ะ”
“ลัลอดีตก็คืออดีต ตอนนี้และจากนี้ไปพี่จะอยู่กับลัล และลัลจะเป็นภรรยาคนเดียวของพี่ตลอดไป” ภูธนินจ์กล่าวอย่างหนักแน่น
“ค่ะพี่ภู ลัลจะอยู่เคียงข้างพี่ภูตลอดไป” หญิงสาวกล่าวแล้วโผเข้าหาเขาทันที
ลัลรดาสวมกอดภูธนินจอย่างแน่น ชายหนุ่มเองก็กอดตอบเธอเช่นกัน
มือหนาของภูธนินจ์เชยคางมนของลัลรดาขึ้นพลางเคลื่อนใบหน้าไปใกล้
ริมฝีปากบางของชายหนุ่มประกบริมฝีปากอวบอิ่มของลัลรดาอย่างแผ่วเบา หากแต่เนิ่นนาน
เวลานี้หญิงสาวรู้สึกมีความสุขอย่างมาก จากนี้ไปไม่ว่าหนทางข้างหน้าจะเป็นเช่นไร ลัลรดาจะมีภูธนินจ์เคียงข้างไปตราบจนนิรันดร
- Writer
