เพราะฉันไม่ใช่กุหลาบข้างทาง SET กุหลาบซ่อนลวงรัก[อ่านฟรี]

เพราะฉันไม่ใช่กุหลาบข้างทาง SET กุหลาบซ่อนลวงรัก - แผนแรก

มือเรียวของลัลรดาเลิกผ้าม่านขึ้น ดวงตาคู่หวานสวยซึ้งจดจ้องมองไปยังนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย

ดวงจันทรากลมโตลอยเด่นเหนือเวหาท่ามกลางท้องฟ้าสีดำสนิทบ่งบอกเวลาในยามนี้ให้ลัลรดานอนได้แล้ววันพรุ่งมีอะไรต้องจัดการอีกมากมายนัก

ไหล่บางสั่นไหวเล็กน้อย หากหยดน้ำใสไหลอาบพวงแก้มสีชมพูระเรื่อไม่ขาดสาย คืนนี้เป็นคืนส่งตัวเจ้าสาวเข้าหอแต่เจ้าบ่าวกลับไม่อยู่เสียแล้ว

มือเรียวเอื้อมปิดปากตนเองไว้พลางทรุดตัวลงข้างหน้าต่างอย่างรวดร้าวใจ หญิงสาวเอนหลังพิงกับขาของโซฟาตัวใหญ่ไม่น้อย

หยดน้ำใสไหลรินรดมือของหญิงสาว มันร้อนยิ่งกว่าน้ำร้อนลวกมือหล่อนเสียอีก ลัลรดาสะอื้นจนตัวโยน หล่อนอุตส่าห์คิดว่าเธอจะได้เขามาแล้วแท้ ๆ แต่ที่ไหนได้เขาก็แอบไปหาผู้หญิงคนนั้นอยู่ดี

ผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าครั้งหนึ่งเคยเป็นเพื่อนรัก เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของลัลรดา แต่เธอกลับถูกทรยศจากทั้งชายคนรัก และเพื่อนสนิท

วาเลนไทน์ปีนี้จึงเป็นปีที่เศร้าตรมสำหรับเธอเป็นอย่างมาก นั่นก็เป็นเพราะว่า สามีที่เพิ่งตบแต่งเข้าหอเพียงชั่วครู่กลับทำให้หัวใจของหล่อนเจ็บจนแทบไม่อยากหายใจ

ลัลรดาอดสะท้อนใจขึ้นมาไม่ได้ว่า หากเธอเป็นรดี เขายังจะอยู่ข้างเธอไหม แล้วยังจะร่วมหอกับเธอหรือไม่ คำถามนี้จุกแน่นอยู่ในอกราวกับลูกโป่งอัดแก๊สรอวันระเบิด

ความรักที่หญิงสาวมีให้กับภูธนินจ์ไม่อาจเปลี่ยนหัวใจมั่นคงของเขาที่มีต่อรดี เพื่อนสนิทของลัลรดาได้เลยสักนิด กระนั้นลัลรดารู้ดีหล่อนไม่มีวันชนะใจภูธนินจ์ได้

จะไม่ว่าเพราะเหตุผลใดก็ตามแต่หล่อนก็พ่ายต่อรักแท้ระหว่างเขากับรดีอยู่ดี แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตามทีลัลรดายังเลือกที่จะเดินเกมความสัมพันธ์ของเธอและเขาอย่างไม่มีทางสิ้นสุด

“จักราชเกียรติ[1]พวกแกจะต้องชดใช้ที่ทำกับน้องชายของฉัน” หญิงสาวคำรามขึ้นด้วยความคับแค้นใจเล็ดลอดไรฟัน

ลัลรดาผุดลุกขึ้น สองมืองของหล่อนปาดน้ำตาที่นองใบหน้าสวยออกอย่างรวดเร็ว หล่อนมองสำรวจไปรอบ ๆ ห้องใหญ่อย่างสนอกสนใจ

ปลายเท้าของหญิงสาวก้าวเข้าไปในห้องแต่งตัว ลัลรดาเปลี่ยนชุด หล่อนหยิบเดรสสีดำสนิท ชุดเรียบหากแต่หรูหรามาสวมใส่อย่างรวดเร็ว

หญิงสาวสาวเท้าออกมาจากห้องหออย่างรวดเร็ว จนเกือบจะชนเข้ากับสาวใช้คนหนึ่งที่เดินก้มหน้างุด ๆ มา

“อ้าวคุณผู้หญิงจะไปไหนเหรอคะ” อุ่นสาวใช้ในเรือนหอเอ่ยถามหล่อน

“ฉันจะไปจับแมวขโมย อุ่นขึ้นไปบอกมาดามหน่อยซิว่า ฉันไปบ้านพักตากอากาศของคุณอาพัศพงษ์” เสียงหวานใสหากแต่ร้อนรนดังขึ้นมาจากปากของลัลรดา

“ได้ค่ะคุณผู้หญิง” อุ่นรีบเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นสตรีหมายเลขหนึ่งของบ้านมีทีท่าลุกลี้ลุกลนอย่างบอกไม่ถูก

“ขอบใจอุ่นมากนะ” ลัลรดากล่าวแล้วเดินสวนคนรับใช้ออกไปทันที

“คุณผู้หญิงจะรีบไปไหนของเขา คืนนี้เป็นคืนส่งตัวเข้าหอของคุณลัลรดานี่ และคุณภูไปไหนกันนะ” สาวใช้กล่าวด้วยอาการสงสัยไม่น้อย

“หรือว่าคุณภูจะไปหาคุณรดี กับคุณพัศกันนะ ไม่ได้การล่ะนังอุ่นต้องรีบรายงานมาดามพลัมซ์ก่อนเลย”

มือสากของหญิงสาวเอื้อมกดปุ่มต่อสายหามาดามพลัมซ์ มารดาของภูธนินจ์

“มาดามคะ เป็นไปตามแผนแรกค่ะ” อุ่นเอ่ยอย่างกระซิบกระซาบใส่โทรศัพท์มือถือรุ่นเก่าด้วยน้ำเสียงสดใส

+++

[1] จักราชเกียรติ อ่านว่า จัก-กะ-รา-ชะ-เกีย-ระ-ติ