Ang saya-saya ko nang pumayag si Angkol na kalimutan namin kung anuman ang namagitan sa amin noon.Gumaan ang pakiramdam ko, unti-unting natanggal ang tinik na nagpapabigat sa aking dibdib .
Sa sobrang tuwa, hindi ko napigilan ang sarili kong mapayakap sa kanya isang yakap ng pasasalamat ang pagnanais na magsimulang muli bilang mag Uncle at hindi ang nakakadiring ginawa namin.
Ngunit tila nanigas siya. Ramdam ko ang bahagyang paghinga niya na parang nagulat. Dali-dali akong kumalas dala na rin ng hiya halos hindi ako makatingin sa kanyang mga mata.
“Ahm… Angkol, sorry,” nahihiya kong sambit, halos pabulong, sabay yuko habang nilalaro ko ang aking mga kuko.
Sa halip na umiwas siya ay marahan niya akong nginitian.Kinabahan kasi ako kanina nang mag boluntaryo siyang ihatid ako sa paaralan.
