Douglas POV
Hindi ko maipaliwanag ang pakiramdam ko. Para akong binuhusan ng yelo nang marinig ko ang ipinakilala nina Mommy at Ate Cory. Ang anak daw na matagal nang nawawala… ay walang iba kundi si bagets ko!
“Douglas!” Napasinghap ako, napaatras, at halos hindi ko na maramdaman ang lupa sa ilalim ng aking paa. Tila ba tinamaan ako ng kidlat sa gitna ng maliwanag na araw. Hindi kayang paniwalaang pamangkin ko pala si bagets. Putcha!
“No...no it can't be...” mahinang sambit ko, halos pabulong pero mas malakas pa rin sa t***k ng puso kong nagwawala. At saglit pa ay bumigay ang aking tuhod sanhi ng pagkabigla at pagka dismaya ay hinimatay ako.
Pagmulat ng mga mata ko sina Ate at Daddy ang aking nasilayan habang sa gilid ay ang personal naming doctor.
“Lassie, ano bang nangyari sa’yo ha
