*
Demet, gecenin bir körü uyanmıştı. Telefonudaki saate baktığında, öğleden beri uyuduğunu fark etti. Odanın içi karanlıktı; hemen sağ tarafındaki gece lambasını yaktı. Han, hiçbir aramasına ve mesajına geri dönmemişti. Elini karnının üzerine koydu ve bebeğiyle konuştu:
“Seni dünyaya getiremem. Bana zarar verdiği gibi, sana da zarar vermesinden korkuyorum. En iyisi seni bir an önce yok etmek. Üzgünüm ama seni doğurarak sana bu haksızlığı yapamam.”
Ayağa kalkıp odadan çıktı. Merdivenlerin oraya geldiğinde, dış kapının açıldığını fark etti ve Han’ın geldiğini düşünerek biraz telaş, biraz da sevinçle merdivenlere hızlıca indi. Fakat karşısında gördüğü kişi Haris oldu.
“Haris abi,” dedi şaşkın bir sesle ona yaklaşarak, “Hoş geldin,” diye ilave etti. “Neredeydin bunca zaman? Seni özledik do
