* * *
Haris, beni çekerek yan kapıdan çıkmamı sağladı. Kalbim hızla atarken, kafamda düşünceler dolaşıyordu. "Nereye gidiyoruz?" diye sordum ama cevabını alacak durumda değildim. O an, arkamızda kapının zorlandığını duyduğumda içimdeki korku katlandı.
Bir koridor boyunca hızla ilerlerken, Haris’in bana sıkıca tutunması beni biraz olsun rahatlatıyordu. O anda bir şey fark ettim: Onun yanında olmak, bu tehlikeye karşı daha güçlü hissettiriyordu. Sanki, aramızdaki bu bağı güçlendiren bir şeyler oluyordu.
Sonunda, karanlık bir merdivenin başına geldik. Haris, bana geri dönüp gözlerimin içine bakarak, “Burada kal,” dedi. “Şimdi hemen yukarı çıkmalıyız.”
Ama benim için bir şeyler değişmişti. Geri durmak istemiyordum. “Beni bırakma, lütfen,” dedim, sesimdeki kararlılığı bile hissettim. O an,
