Söylediği güven veren kelimeler yaramin sizisini azalttı diyebilirim. Daha önce hiç kimseden duymadığım sözleri ondan duyuyordum ve şaşkınlığı üzerimden bir türlü atamiyordum.
Geçip salondaki koltuklardan birine oturdum. Haris ev telefonu nerede diye bakinirken, "Neden arabayla eve gitmedik?" Diye sordum.
"Benzini az kalmış, bizi en fazla bir kaç kilometre götürüp sonra yolda bırakırdı, işte bu yüzden. Sen otur dinlen, ben şimdi ev telefonunu bulup Esat'ı arayacağım."
"Peki neden polisten yardım istemiyoruz?" diye sorduğumda, durup bana dinozor görmüş gibi baktı. "Doğru ya, sen bit mafya babasısın ve düşmanların var öyle değil mi?"
"Canan," dedi yorgun bir sesle.
"Tamam bir şey demedim," diyerek koltuğa uzandım ve dinlenmeye çalıştım. Göğsümün ortasındaki kurşun yarası sızlamaya başla
