cherish toys|หวงรักของเล่น

นิยามคำว่าของเล่นคืออะไร? แก้เหงาไม่มีปากมีเสียงเถียงไม่ได้ แต่ไม่ใช่สำหรับเธอและเขา ซีโร่ พัชรเหมสกุล อายุ 25 ปี เจ้าของคาสิโนที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทยและติดอันดับคาสิโนที่ร่ำรวยที่สุดหนึ่งในห้าของโลก ลูกชายพียงคนเดียวของนักการเมืองที่ทรงอิทธิพลเป็นคนใจร้อนและหวงของมากและที่หวงที่สุดก็คงจะเป็นของเล่น Zero: ต่อให้ฉันเล่นจนเบื่อ ฉันก็ไม่ยกเธอให้ใคร คาราเมล นราวณากุล อายุ 24 ปี เด็กสาวที่ถูกพ่อแม่ถอดทิ้งตั้งแต่ยังเล็กโดยเติบโตมาจากการเลี้ยงดูของอาพิมแก้วที่รักเธอเหมือนลูกของตัวเอง แต่เพราะความรักจึงทำให้เธอถูกพามาพบกับเขาและไม่สามารถไปจากเขาได้อีกต่อไป Caramel: เด็กหวงของแบบนาย ซักวันต้องสยบแทบเท้าฉัน ________________ "คาราเมลน่ะหรอเด็กเฮียซี" ใครๆก็ต่างพูดแบบนั้น เขาช่วยเธอจากผู้ชายใจร้าย แต่ใครจะรู้ว่าเขาน่ะมันร้ายซะยิ่งกว่า “ไม่ได้เป็นอะไรกัน จะหวงได้ยังไง” “ใครกันแน่ที่ไม่ยอมเป็น” เสียงหวานเอ่ยออดอ้อนพร้อมกับที่สะโพกสวยเริ่มขยับถูไถเสียดสีสร้างความเสียวซ่านจนขนอ่อนลุกชันไปทั่วทั้งร่างกาย เหมือนเขากำลังโดนเธอควบคุมได้แต่นั่งนิ่งและปล่อยให้เธอเล่นกับร่างกายของเขาคล้ายกับโดนสะกด “ทำให้มั่นใจสิ แล้วเมลจะยอมเป็นของซีคนเดียว” ________________ ขอคบเพราะว่ารักหรือขอคบเพียงเพราะฉันเหมือนใครอีกคน? ________________ ในห้องสี่เหลี่ยมที่มีแสงไฟสลัวสีแดงและเสียงดนตรีเปิดคลอเคล้าสร้างบรรยากาศ สายตาแพรวพราวของลูกค้าคนสำคัญกวาดมองร่างเล็กที่กำลังนั่งไขว้ห้างโชว์เรียวขาขาวให้เขาลอบกลืนน้ำลายอยู่หลายที “ผมดื่มหลายแก้วแล้ว แต่คนสวยยังไม่ยอมดื่มเลย” “ก็ถ้าเมลเมาใครจะดูแลคุณล่ะคะ” “เหล้าแค่นี้ทำอะไรผมไม่ได้หรอก และผมก็ยินดีจะดูแลหากคาราเมลตกลง” ใบหน้าสวยเอียงหลบมือหนาที่ยื่นมาจับคางเรียวอย่างเขินอาย นายหัวเดชานักการเมืองที่มีอิทธิพลเขาถูกใจเธอมาเนิ่นนานแต่ก็ยังไม่สามารถเอาชนะใจเธอได้ และน่าแปลกที่วันนี้เธอเป็นคนมาดูแลเขาทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ ใครอีกคน หวงเธอยิ่งกว่าอะไร หรือว่าเบื่อแล้วเลยเขี่ยทิ้ง “จะดูแลได้นานแค่ไหนกันเชียวคะ กลัวว่าจะเบื่อตั้งแต่วันแรกด้วยซ้ำ” มือสากถือวิสาสะวางที่ต้นขาขาวและลูบไล้ไปมา และยิ่งได้ใจเมื่อคาราเมลไม่ได้ต่อต้านกลับกันยังยิ่งเขยิบตัวเบียดชิดเข้ามาใกล้เขาจนแทบจะหยุดหายใจกับกลิ่นกายหอมหวานและใบหน้าจิ้มลิ้มยั่วยวนเหมือนเด็กน้อยไร้เดียงสา แต่มันร้ายเดียงสาสิไม่ว่า ปึง! หมับ เสียงเปิดประตูกระแทกผนังด้วยความแรงไม่ได้ทำให้คนตัวเล็กตกใจกลับยกยิ้มมุมปากเมื่อเวลาที่เธอนับถอยหลังในใจนั้นมันหยุดไวกว่าที่คิด “เฮ้ นายจะมาพาเธอออกไปตอนนี้ไม่ได้ ฉันเรียกเธอมาก่อน” “หุบปาก” นายหัวชงักมือที่กำลังจะดึงคนตัวเล็กให้กลับไปหาตน เมื่อแววตาคมดุมองด้วยสายตาวาวโรจน์และน้ำเสียงกดต่ำที่ฟังแล้วทำเอาขนลุก เด็กหนุ่มรุ่นราวคราวลูกแต่อำนาจในมือและความน่าเกรงขามนั้นทำเอาเขาไม่กล้าที่จะเสี่ยงมีเรื่องด้วย จึงได้แต่มองดูซีโร่กระชากร่างเล็กจนตัวปลิวออกไปจากห้องด้วยความเสียดาย ตุบ! “คิดจะทำอะไร” “ทำอะไรคะ เมลก็ทำงานไง” “อย่ามายั่วโมโห” “ทำไมล่ะคะ หรือว่าเด็กที่คุณเรียกไปมันไม่ถึงใจเลยกลับมาหาของเก่าแบบฉัน” คนตัวเล็กที่ถูกเหวี่ยงไปที่เตียงนอนกว้างภายในห้องนอนชั้นบนสุดที่เป็นชั้นส่วนตัวของเจ้าของคาสิโน่หรูแห่งนี้ เธอลุกขึ้นนั่งก่อนจะวางแขนค้ำไปด้านหลังและยกขาเรียววาดไขว้ห่างพร้อมกับยิ้มเยาะและพูดออกมาด้วยความเย้ยหยันแกมประชดร่างสูง ท่าทางของเธอนั้นทำให้ร่างสูงเดินเข้ามาจับปลายคางเรียวและกระชากจนหน้าหันกลับมามองหน้าด้วยความแรง “ก็เลยจะไปหาเหยื่อใหม่ว่างั้น” “คงงั้นมั้งคะ อะไรที่ได้เงินและสบายคนอย่างฉันก็เอาทั้งนั้นนั่นแหละ” “เลิกประชดฉันซักที” พรึบ เสียงที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลง ก่อนจะเลื่อนใบหน้าลงมาหมายจะฉกจูบที่ริมฝีปากบางอวบอิ่ม แต่คาราเมลก็สะบัดหน้าหนีและกอดอกหน้าบึ้งด้วยท่าทางที่ไม่ยอมอ่อนลงให้เขาแม้แต่นิดเดียว ร่างสูงทิ้งตัวลงไปนั่งและยกร่างเล็กที่เต็มไม้เต็มมือขึ้นมานั่งบนตักก่อนจะกอดรัดเอวบางไว้แน่น เธอไม่ได้ต่อต้านหรือผลักใสแต่ก็ไม่ตอบสนองเขาเหมือนทุกครั้ง แน่ชัดแล้วว่า คนโปรดของเขานั้น โกรธเข้าให้แล้ว “ใครจะมาสู้คาราเมลของฉันได้” “...” “หวงฉันหรือไง หื้ม” “แล้วทีฉันจะไปกับคนอื่น คุณหวงไหมล่ะ” “เธอเป็นของฉันคนเดียว” “ไม่ค่ะ ถ้าคุณมีคนอื่นฉันก็ไม่ยอมอยู่เฉยๆ แน่” เสียงเล็กติดเหวี่ยงเอ่ยอย่างไม่ยอม มือแกร่งยกคนตัวเล็กที่ตัวเบาเหมือนตุ๊กตาแต่สัดส่วนไม่ธรรมดาอวบอิ่มและเย้ายวนจนเขาหลงหัวปักหัวปำมาตลอดหลายปี ให้หันกลับมามองหน้าและจับนั่งคร่อมตักกดเอวบางให้กลางกายแนบชิดกับท่อนเอ็นแข็งอวบใหญ่ที่ดุนดันก้นของเธอมาซักพักแล้ว ถ้าวันนี้คุยกันไม่รู้เรื่องเธอไม่มีทางให้เขากอดแน่นอน “ยอมแล้ว ฉันยอมเธอหมดเลย” “นายก็พูดแบบนี้ตลอด” “แล้วฉันเคยยุ่งกับใครนอกจากเธอหรือไง” “แล้วเมื่อกี๊คืออะไร เช็คของหรือไง” “ก็แค่อยากรู้ว่าคนแถวนี้จะหวงฉันหรือเปล่า” ซีโร่ยกมือจับปอยผมขึ้นไปทัดหูให้คนตัวเล็ก ผมสั้นสีไวน์แดงที่ขับให้ใบหน้าขาวผ่องและแสนเย้ายวนที่ดูเด็กเหมือนสาวน้อยยิ่งดูเด็กมากกว่าเดิมทั้งๆ ที่เธออายุยี่สิบห้าเท่าเขา เหตุการณ์ก่อนหน้าคือเขาเห็นว่าเธอพูดคุยและหัวเราะมีความสุขกับลูกค้าผู้ชายด้านล่าง ทั้งๆ ที่เขาสั่งห้ามแล้วว่าไม่ให้เธอไปยุ่งกับใคร แต่การควบคุมคาราเมลไม่ใช่เรื่องง่ายเพราะหากทำอะไรให้เธอไม่พอใจเธอก็จะแสดงท่าทางต่อต้านและแหกกฏคำสั่งที่เขาสั่งไว้ทั้งหมดทันที ซึ่งเขายังไม่รู้เลยว่าตัวเองไปทำอะไร จึงประชดคืนโดยการควงคนใหม่เข้าไปในห้อง แต่ว่าไม่ทันได้ยุ่งหรือทำอะไรนอกจากเธอจะไม่สนใจแล้วยังเสนอตัวไปดูแลนายหัวเดชาจนเขาต้องเข้าไปลากออกมาอย่างที่เห็น “ไม่ได้เป็นอะไรกัน จะหวงได้ยังไง” “ใครกันแน่ที่ไม่ยอมเป็น” เสียงหวานเอ่ยออดอ้อนพร้อมกับที่สะโพกสวยเริ่มขยับถูไถเสียดสีสร้างความเสียวซ่านจนขนอ่อนลุกชันไปทั่วทั้งร่างกาย เหมือนเขากำลังโดนเธอควบคุมได้แต่นั่งนิ่งและปล่อยให้เธอเล่นกับร่างกายของเขาคล้ายกับโดนสะกด “ทำให้มั่นใจสิ แล้วเมลจะยอมเป็นของซีคนเดียว” ฟันคมซี่เล็กงับที่กลีบปากหนาอย่างหยอกล้อและพอเขาเลื่อนใบหน้าเพื่อจะตามไปประกบจูบเธอก็เอียงหน้าหนีและเป็นฝ่ายแนบริมฝีปากลงมาบดจูบด้วยความร้อนแรง จนเสียงทุ้มครางกระเส่าในลำคอด้วยความพอใจ คาราเมลของเขาน่ะเป็นคนเดียวที่เอาเขาอยู่